Deep Bridge is al enkele jaren een soort hofleverancier van muzikale sprookjes. Rapunzel, Peter Pan en binnenkort Doornroosje ... klassieke verhalen die het hart van het hele gezin sneller laten kloppen in het pluche van het schouwburgzitje. Pretty Woman lijkt op het eerste gezicht ietwat op een stijlbreuk, maar is het verhaal van J.F. Lawton niet gewoon een sprookje voor volwassenen? Au fond komt het neer op een arm jong meisje dat zich onder de hoede van een beschermheer ontpopt tot een heuse prinses. Het is Assepoester met prostitutie.
Wij hielden ons hart in elk geval ietwat vast toen de komst van Pretty Woman, de musical, naar ons land werd aangekondigd. De musical, die het levenslicht zag in Chicago alvorens te verkassen naar Broadway voor een run van 420 voorstellingen, werd over de plas namelijk niet bepaald enthousiast onthaald. Critici vielen dan ook behoorlijk hard over het gedateerde verhaal en de cheesy muziek van Bryan Adams en Jim Vallance. Deep Bridge en huisregisseur Stany Crets hebben met shows als Hairspray en Mamma Mia echter al ruimschoots bewezen dat ze alom gekende stukken naar hun hand kunnen zetten, waardoor we ons toch vrij onbevangen van de Antwerpse Stadsschouwburg naar Hollywood Boulevard lieten verplaatsen.
Dat is uiteraard nodig, want het verhaal van Pretty Woman blijft hetzelfde en dat is er in 35 jaar tijd niet minder problematisch op geworden. Hoofdpersonage Vivian Ward blijft dus die dromerige straatmadelief die de Walk of Fame afschuimt op zoek naar klanten om haar lichaam aan te verhuren. Edward Lewis blijft dan weer die haai in een maatpak die noodlijdende bedrijven opkoopt om winst te maken op de kap van de werkloze personeelsleden. Uit gemakzucht, en omdat in zijn ogen alles neerkomt op een transactie, huurt hij Vivian na een eerste nacht in om hem de rest van de week te vergezellen in Los Angeles. Vivian krijgt een nieuwe garderobe en een proevertje van het high society-leventje bovenop haar vergoeding van drieduizend dollar, Edward iemand om hem te vergezellen tijdens een belangrijk diner. Het uitgangspunt klinkt anno 2025 niet bepaald romantisch in de oren, maar eerder als Sugar Daddy: The Musical. Als je het echter door een nostalgische roze bril bekijkt, wat wel essentieel is voor een stuk als dit, dan zie je uiteraard twee tegenpolen die naar elkaar toegroeien en toewerken naar het zwijmelmoment op het einde waarop Edward zijn liefde verklaart aan Vivian met een rode roos tussen zijn tanden.
De titulaire Pretty Woman is uiteraard Helle Vanderheyden, die na hoofdrollen in Legally Blonde en Rapunzel ook nu weer bewijst een echte ster op het podium te zijn. Dat je meegaat in het verhaal rust dan ook voor een groot deel op de schouders van Helle, die haar Vivian een speelse fonkeling in de ogen geeft en haar het ene moment brutaal wereldwijs en vervolgens ontwapenend kwetsbaar neerzet. Ze is sterk in de meer humoristische scènes met haar beste vriendin Kit De Luca (een eveneens erg goede Anouck Luyten), maar weet ook ontroering over te brengen in de emotionele scènes in de tweede helft. Het is kortom wederom een glansrol voor Helle Vanderheyden, die nog maar eens illustreert waarom ze furore blijft maken op de planken.
Ten slotte zijn ook de nodige subtiele woordgrappen en een Vivian die in het stuk zelf de slijmerige Stuckey een knietje geeft wanneer hij zijn gretige handen niet kan thuishouden, welkome aanpassingen die het stof wat van deze versie van Pretty Woman weten te blazen. Het zijn dat soort slimmigheden, zoals de woordgrapjes, het Antwerpse accent van Kit of het idee dat buitenlandse toeristen toevallig Nederlanders zijn, die deze Vlaamse versie een welkom stukje eigenheid geven. Dat Deep Bridge van Pretty Woman een amusante feelgoodmusical wist te maken die de problemen met het bronmateriaal grotendeels weet te omzeilen, toont wederom hoe sterk het productiehuis in elkaar steekt.
Wij hielden ons hart in elk geval ietwat vast toen de komst van Pretty Woman, de musical, naar ons land werd aangekondigd. De musical, die het levenslicht zag in Chicago alvorens te verkassen naar Broadway voor een run van 420 voorstellingen, werd over de plas namelijk niet bepaald enthousiast onthaald. Critici vielen dan ook behoorlijk hard over het gedateerde verhaal en de cheesy muziek van Bryan Adams en Jim Vallance. Deep Bridge en huisregisseur Stany Crets hebben met shows als Hairspray en Mamma Mia echter al ruimschoots bewezen dat ze alom gekende stukken naar hun hand kunnen zetten, waardoor we ons toch vrij onbevangen van de Antwerpse Stadsschouwburg naar Hollywood Boulevard lieten verplaatsen.
Welkom in Hollywood
Al bij de eerste noten is duidelijk dat Pretty Woman bedoeld is als een laagdrempelige brok feelgood. Openingsnummer "Welkom in Hollywood" neemt de zaal meteen mee naar de filmset van eind jaren tachtig. Het begin evoceert de filmmuziek van James Newton Howard, maar wordt snel en vakkundig door de Happy Man omgetoverd tot een wervelend musicalnummer. Het is een slimme manier om de overgang van film naar podiumervaring te belichten. Happy Man is een personage dat uitgevonden is om de vertelstructuur van de musical extra te belichten, en het vrolijke personage is perfect op het extraverte lijf van Jervin Weckx geschreven. Weckx heeft zich al meermaals bewezen in Deep Bridge-producties met amusante bijrollen en doet dat in Pretty Woman zowaar in een vierdubbelrol. De manier waarop hij transformeert van Happy Man naar hotelmanager Mr. Thompson krijgt terecht een gulle lach van het publiek. Het openingsnummer doet grote gevoelens van scepticisme in elk geval aardig wegdrijven op een wolk van vrolijke choreografie en optimisme.De getalenteerde cast en crew laten je geloven in de romantiek van een gedateerd verhaal.
Dat is uiteraard nodig, want het verhaal van Pretty Woman blijft hetzelfde en dat is er in 35 jaar tijd niet minder problematisch op geworden. Hoofdpersonage Vivian Ward blijft dus die dromerige straatmadelief die de Walk of Fame afschuimt op zoek naar klanten om haar lichaam aan te verhuren. Edward Lewis blijft dan weer die haai in een maatpak die noodlijdende bedrijven opkoopt om winst te maken op de kap van de werkloze personeelsleden. Uit gemakzucht, en omdat in zijn ogen alles neerkomt op een transactie, huurt hij Vivian na een eerste nacht in om hem de rest van de week te vergezellen in Los Angeles. Vivian krijgt een nieuwe garderobe en een proevertje van het high society-leventje bovenop haar vergoeding van drieduizend dollar, Edward iemand om hem te vergezellen tijdens een belangrijk diner. Het uitgangspunt klinkt anno 2025 niet bepaald romantisch in de oren, maar eerder als Sugar Daddy: The Musical. Als je het echter door een nostalgische roze bril bekijkt, wat wel essentieel is voor een stuk als dit, dan zie je uiteraard twee tegenpolen die naar elkaar toegroeien en toewerken naar het zwijmelmoment op het einde waarop Edward zijn liefde verklaart aan Vivian met een rode roos tussen zijn tanden.
Geloofwaardige sprookjes
Of je de romance tussen een straatwerker en een steenrijke zakenman met een scheef moreel kompas gelooft, rust uiteraard voor een groot deel op de schouders van de acteurs. Tom Dingenen heeft in elk geval duidelijk de benodigde charme. Op vocaal vlak maakt hij geen onuitwisbare indruk in zijn musicaldebuut, maar in een nummer als "Vrijheid" klinkt hij meer dan solide. De souplesse die je associeert met doorwinterde musicalacteurs ontbreekt misschien nog wat, maar qua acteerwerk weet Dingenen gelukkig wel voldoende te overtuigen dat er achter het maatpak een mens van vlees en bloed schuilt. Hierdoor gaat de dynamiek met Vivian niet de mist in en geloof je dat de vrijgevochten jongedame de man achter het harde oppervlak kan zien.De titulaire Pretty Woman is uiteraard Helle Vanderheyden, die na hoofdrollen in Legally Blonde en Rapunzel ook nu weer bewijst een echte ster op het podium te zijn. Dat je meegaat in het verhaal rust dan ook voor een groot deel op de schouders van Helle, die haar Vivian een speelse fonkeling in de ogen geeft en haar het ene moment brutaal wereldwijs en vervolgens ontwapenend kwetsbaar neerzet. Ze is sterk in de meer humoristische scènes met haar beste vriendin Kit De Luca (een eveneens erg goede Anouck Luyten), maar weet ook ontroering over te brengen in de emotionele scènes in de tweede helft. Het is kortom wederom een glansrol voor Helle Vanderheyden, die nog maar eens illustreert waarom ze furore blijft maken op de planken.
Creatieve toetsen
Ook Stany Crets en zijn team van creatives doen hun best om het best mogelijke stuk af te leveren met het gedateerde bronmateriaal van Pretty Woman. De muziek van Bryan Adams en Jim Vallance is op zichzelf bijvoorbeeld niet bepaald memorabel, maar past wel in de context van het theater. Een showstopper die na de voorstelling blijft hangen, ga je in Pretty Woman niet vinden, maar wat je hoort, is catchy genoeg om te werken en de Vlaamse vertalingen zijn elegant. Ook het set design is nog maar eens een staaltje van behoorlijk veel doen met weinig middelen. De productie gebruikt stellages en uit de coulissen getoverde stukken decor die op speelse wijze nieuwe ruimtes creëren. Op die manier kan de productie op het beperkte speelveld van de Stadsschouwburg, mede geholpen door sterke belichting en amusante podiumelementen, in een handomdraai een louche straathoek omtoveren tot de lobby van een luxueus hotel.Ten slotte zijn ook de nodige subtiele woordgrappen en een Vivian die in het stuk zelf de slijmerige Stuckey een knietje geeft wanneer hij zijn gretige handen niet kan thuishouden, welkome aanpassingen die het stof wat van deze versie van Pretty Woman weten te blazen. Het zijn dat soort slimmigheden, zoals de woordgrapjes, het Antwerpse accent van Kit of het idee dat buitenlandse toeristen toevallig Nederlanders zijn, die deze Vlaamse versie een welkom stukje eigenheid geven. Dat Deep Bridge van Pretty Woman een amusante feelgoodmusical wist te maken die de problemen met het bronmateriaal grotendeels weet te omzeilen, toont wederom hoe sterk het productiehuis in elkaar steekt.
Conclusie
Pretty Woman toont dat Stany Crets en het team bij Deep Bridge meesters zijn in het naar hun hand zetten van een stuk. Dat zorgt ervoor dat de Vlaamse versie van het hopeloos gedateerde Pretty Woman meer dan genoeg charme en feelgoodfun heeft om volle zalen een dikke twee uur ouderwets escapisme te bezorgen. De productie weet de nodige indruk te maken op vlak van choreografie en set design, maar het is uiteindelijk Helle Vanderheyden die het felst schittert met een sterke vertolking van het meisje van plezier dat zich ontpopt tot een Disneyprinses.
Enkele foto's zijn afkomstig van Deep Bridge.
Enkele foto's zijn afkomstig van Deep Bridge.
Pro
- De Vlaamse toetsen geven het klassieke verhaal een fris kantje
- Helle Vanderheyden is een onweerstaanbare kracht op het podium
- De rest van de cast, Jervin Weckx op kop, is eveneens erg sterk
- Set design en choreografie is speels
Con
- Het verhaal blijft een gedateerd beestje
- De muziek van Bryan Adams is weinig memorabel buiten de context van de show
8
Over deze voorstelling
Beschikbaar vanaf
23 maart 2025
Genre
- Musical
Speelduur
140 minuten
Regie
Stany Crets
Script
J.F. Lawton
Muziek
Bryan Adams, Jim Vallance
Cast
Helle Vanderheyden, Tom Dingenen, Anouck Luyten, David Cantens, Jervin Weckx
Productiehuis
- Deep Bridge
