Ik herinner me nog goed hoe ik als achtjarig jongetje bij een klasgenootje voor het eerst in mijn leven Resident Evil speelde op de originele PlayStation. De game was enorm eng voor kinderen van onze leeftijd, en eigenlijk waren we nog veel te jong om zo’n titel al te spelen. We hielden het dan ook niet langer dan een uur of twee vol en schakelden over naar iets anders. Toch maakte het spel een blijvende indruk op me. Jaren later heb ik alle remakes én de recente delen met Ethan uitgespeeld. Die eerste kennismaking groeide uit tot een liefde voor deze iconische horrorreeks. Je hoeft me dus niet te vertellen hoe hyped ik was om het nieuwe deel, met de terugkeer van Leon S. Kennedy, te spelen. Voordat ikzelf aan de slag kon, had Capcom ons al overladen met gameplaybeelden en technische snufjes die ze lieten zien, waardoor de hype alleen maar verder werd aangewakkerd. De verwachtingen lagen daardoor enorm hoog. De afgelopen dagen heb ik redelijk wat tijd gespendeerd in de griezelige digitale wereld van de nieuwe titel en de game volledig uitgespeeld voor deze review.
In het verhaal van Resident Evil Requiem
volgen we een FBI-agente genaamd Grace Ashcroft, die de taak krijgt om de verdwijning van een agent te onderzoeken. Deze zaak brengt haar naar een plek waar ze bijzonder slechte herinneringen aan heeft: in het nu verlaten hotel verloor ze namelijk acht jaar eerder op tragische wijze haar moeder. Ook Leon S. Kennedy wordt op dezelfde zaak gezet, waardoor hun paden elkaar kruisen. Al snel ontdekken Grace en Leon dat er opnieuw iets speelt rond Umbrella Corporation en dat de verdwijning slechts het topje van de ijsberg is. Bovendien lijkt Grace zelf een sleutelfiguur te zijn voor de gevaarlijke organisatie die ooit verantwoordelijk was voor de zombie-uitbraak. Wat willen ze van haar? En hoe hangt dit samen met haar verleden? Dat ontdek je allemaal in het verhaal van de game.
Wanneer je met Grace speelt, draait alles vooral rond stealth en overleven. Je moet je vaak verstoppen en ongezien door bepaalde gebieden proberen te geraken. Haar stukken voelen dan ook als pure survival horror, waarbij het angstzweet je soms uitbreekt. Dat betekent echter niet dat ze gedurende de hele game kwetsbaar blijft, want later in het verhaal staat ook zij steviger in haar schoenen. Toch zijn de meest intense en griezelige momenten vooral tijdens haar hoofdstukken te beleven.
Niet alleen kan je natuurlijk op allerlei manieren sterven, je kan ook zelf stevige klappen uitdelen. De kettingzaag is daar een perfect voorbeeld van: een fantastisch wapen om mee te spelen, maar tegelijk ook bijzonder gevaarlijk. Vijanden kunnen die namelijk ook oppakken en tegen jou gebruiken. Laat je de kettingzaag bijvoorbeeld op de grond vallen nadat je bent aangevallen, dan kan het gebeuren dat je, wanneer je te dicht in de buurt komt, letterlijk in twee wordt gesplitst door het ronddraaiende blad. Omgekeerd kunnen zombies ook ledematen verliezen wanneer ze naar de kettingzaag grijpen terwijl die nog ronddraait. Het zijn precies dat soort kleine details die tonen dat er veel aandacht en zorg in de gameplay van Resident Evil Requiem is gestoken.
Naast de survivalhorrorelementen en de mooie mix van actievolle stukken zitten er doorheen het spel ook heel wat puzzels die je moet oplossen om verder te geraken. Dat is natuurlijk een klassiek element binnen de Resident Evil-reeks, en ook in Resident Evil Requiem zijn ze weer volop aanwezig. De puzzels zijn leuk uitgewerkt en het was telkens fijn om ze uit te dokteren. Soms moet je een specifieke sleutel vinden, terwijl je op andere momenten eerst een aanwijzing moet ontdekken om een mechanisme te activeren, een deur te openen of toegang te krijgen tot een nieuw gebied. Die variatie zorgt ervoor dat het nooit eentonig wordt en het puzzelwerk interessant blijft.
Daarnaast introduceert het spel ook een nieuw crafting-systeem. Hiervoor moet je bepaalde resources verzamelen waarmee je vervolgens allerlei items kan maken. Zonder al te veel te spoilen werkt dit systeem ook hier weer net iets anders afhankelijk van met welk personage je speelt. Met het ene personage kan je vooral zelf items craften, terwijl je met het andere personage nieuwe dingen kan kopen. Door bepaalde acties uit te voeren tijdens het spelen kan je namelijk geld verdienen, waarmee je vervolgens weer nieuwe uitrusting of hulpmiddelen kan aanschaffen. Doorheen het spel kan je bovendien nieuwe recepten vinden die extra mogelijkheden binnen het crafting-systeem vrijspelen. Daardoor krijg je gaandeweg steeds meer opties om nieuwe items en hulpmiddelen te maken of te kopen in het spel.
Alhoewel ik tot nu toe vooral vol lof heb gesproken over het spel, zijn er toch ook enkele kleine minpunten die ik moet aanhalen. Hoewel Resident Evil Requiem op grafisch vlak vaak echt prachtig oogt, merkte ik later in het spel toch een paar verrassende technische foutjes op. Zo zijn er bepaalde momenten waarbij je door een gebied loopt en er op sommige objecten een soort flikkering zichtbaar is, wat vooral opviel bij metalen voorwerpen zoals lantaarnpalen en deuren. Het is geen gigantisch probleem, maar het kan af en toe wel wat storend zijn. Tijdens het spelen ben ik daar ook even naar gaan opzoeken en volgens sommige spelers zou dit te maken hebben met de technologie die het spel gebruikt voor lichteffecten en reflecties. Ik heb dat zelf ook even getest door de raytracing-optie uit te schakelen; het effect werd daardoor wel iets minder zichtbaar, maar verdween helaas niet volledig. Spijtig genoeg kwam het in bepaalde stukken opvallend vaker voor dan in andere en in de eerste uren merkte ik er weinig van, maar naarmate ik verder speelde werd het soms meer aanwezig. Dat maakte dat ik met momenten meer bezig was met het aanpassen van instellingen dan met het spel zelf, wat jammer is omdat de ervaring verder visueel sterk en meeslepend blijft.
Ook omdat Resident Evil Requiem enorm veel grafische opties biedt, zoals bijvoorbeeld Path Tracing, heb je wel een heel krachtige computer nodig als je alle toeters en bellen wil aanzetten. Zelf speelde ik de game op een RTX 5080 met een Ryzen 7 9800X3D processor en 32GB DDR5 RAM, en zelfs dan moest ik frame generation aanzetten om een degelijke framerate te halen met alle opties op het maximale. Ik weet dat niet iedereen fan is van deze door AI-gegenereerde frames, maar tenzij je bereid bent op lagere instellingen te spelen, is het in dit geval helaas wel een must.
In het verhaal van Resident Evil Requiem
Sterke horrorscènes wisselen mooi af met intense actiemomenten
Ik zal alvast openen met te zeggen dat Resident Evil Requiem mijn verwachtingen grotendeels heeft ingelost en me op bepaalde momenten zelfs nog wist te verrassen. De core gameplay is precies wat we verwachten van een Resident Evil-game. Het spel bevat sterke horrorscènes die mooi worden afgewisseld met intense actiemomenten waarin je volledig los kan gaan. Die afwisseling komt vooral door de twee speelbare personages: Grace Ashcroft en Leon S. Kennedy.Wanneer je met Grace speelt, draait alles vooral rond stealth en overleven. Je moet je vaak verstoppen en ongezien door bepaalde gebieden proberen te geraken. Haar stukken voelen dan ook als pure survival horror, waarbij het angstzweet je soms uitbreekt. Dat betekent echter niet dat ze gedurende de hele game kwetsbaar blijft, want later in het verhaal staat ook zij steviger in haar schoenen. Toch zijn de meest intense en griezelige momenten vooral tijdens haar hoofdstukken te beleven.
Oog voor detail in de gameplay
Wanneer het spel vervolgens overschakelt naar Leon, duik je bijna meteen in de pure actie. Die overgang wordt trouwens telkens op een erg slimme manier in het verhaal verwerkt. Soms beleef je zelfs dezelfde locatie opnieuw, maar dan op een totaal andere manier. Met Leon voel je je dan ook een echte killing machine die alles neermaait wat zijn pad kruist. Leon beschikt over een uitgebreid arsenaal aan wapens en op bepaalde momenten kan je echt compleet losgaan. Zo zijn er scènes waarin je met een kettingzaag letterlijk ledematen in het rond laat vliegen. Wat Capcom bovendien erg goed heeft gedaan, zijn de brute en creatieve deaths die je kan ondergaan. Dat deed me een beetje denken aan de gruwelijke manieren waarop Lara Croft aan haar einde kan komen in de reboot-trilogie van een aantal jaar geleden. Je kan namelijk op bijzonder brute manieren sterven: je kan letterlijk in stukken worden gekliefd, geplet worden door vijanden of zelfs opgegeten worden. En dat zijn nog maar enkele voorbeelden, want het spel biedt verrassend veel manieren om aan je einde te komen.Niet alleen kan je natuurlijk op allerlei manieren sterven, je kan ook zelf stevige klappen uitdelen. De kettingzaag is daar een perfect voorbeeld van: een fantastisch wapen om mee te spelen, maar tegelijk ook bijzonder gevaarlijk. Vijanden kunnen die namelijk ook oppakken en tegen jou gebruiken. Laat je de kettingzaag bijvoorbeeld op de grond vallen nadat je bent aangevallen, dan kan het gebeuren dat je, wanneer je te dicht in de buurt komt, letterlijk in twee wordt gesplitst door het ronddraaiende blad. Omgekeerd kunnen zombies ook ledematen verliezen wanneer ze naar de kettingzaag grijpen terwijl die nog ronddraait. Het zijn precies dat soort kleine details die tonen dat er veel aandacht en zorg in de gameplay van Resident Evil Requiem is gestoken.
Het betere puzzelwerk
Ik haalde daarnet vooral de kettingzaag aan, maar Leon S. Kennedy beschikt over nog meer wapens. Zo heeft hij bijvoorbeeld ook een bijl waarmee je krachtige mêlee-aanvallen kan uitvoeren. Die bijl kan echter ook defensief gebruikt worden: wanneer je op het juiste moment verdedigt, kan je er bepaalde aanvallen van vijanden mee blokkeren. De bijl verliest na verloop van tijd wel zijn scherpte door het intensieve gebruik ervan. Gelukkig kan je hem tijdens het spelen bijslijpen, waarna je er opnieuw genadeloos mee kan huishouden in de gevechten.Naast de survivalhorrorelementen en de mooie mix van actievolle stukken zitten er doorheen het spel ook heel wat puzzels die je moet oplossen om verder te geraken. Dat is natuurlijk een klassiek element binnen de Resident Evil-reeks, en ook in Resident Evil Requiem zijn ze weer volop aanwezig. De puzzels zijn leuk uitgewerkt en het was telkens fijn om ze uit te dokteren. Soms moet je een specifieke sleutel vinden, terwijl je op andere momenten eerst een aanwijzing moet ontdekken om een mechanisme te activeren, een deur te openen of toegang te krijgen tot een nieuw gebied. Die variatie zorgt ervoor dat het nooit eentonig wordt en het puzzelwerk interessant blijft.
Een nieuw crafting-systeem
Ook het managen van je inventory speelt opnieuw een belangrijke rol. Zoals het hoort in een Resident Evil-game moet je voortdurend nadenken over wat je meeneemt en wat je beter achterlaat, zodat je genoeg ruimte overhoudt voor belangrijke items en resources. Ook hier zit er een leuke afwisseling tussen de personages. Zo beschikt Grace over een veel kleinere inventory dan Leon, waardoor je met haar nog meer moet nadenken over wat je meeneemt en wat je beter achterlaat. Dat versterkt ook het survivalhorror-gevoel tijdens haar stukken in Resident Evil Requiem.Daarnaast introduceert het spel ook een nieuw crafting-systeem. Hiervoor moet je bepaalde resources verzamelen waarmee je vervolgens allerlei items kan maken. Zonder al te veel te spoilen werkt dit systeem ook hier weer net iets anders afhankelijk van met welk personage je speelt. Met het ene personage kan je vooral zelf items craften, terwijl je met het andere personage nieuwe dingen kan kopen. Door bepaalde acties uit te voeren tijdens het spelen kan je namelijk geld verdienen, waarmee je vervolgens weer nieuwe uitrusting of hulpmiddelen kan aanschaffen. Doorheen het spel kan je bovendien nieuwe recepten vinden die extra mogelijkheden binnen het crafting-systeem vrijspelen. Daardoor krijg je gaandeweg steeds meer opties om nieuwe items en hulpmiddelen te maken of te kopen in het spel.
Toch een paar verrassende technische foutjes
Wat de game ook bijzonder goed doet voor fans van de reeks, is de manier waarop er met fanservice wordt omgegaan. In Resident Evil Requiem merk je duidelijk dat Capcom goed heeft nagedacht over wat trouwe spelers van de franchise graag willen zien. Zo keren er een aantal iconische personages terug en bezoeken we in het verhaal ook enkele zeer bekende locaties uit de geschiedenis van Resident Evil. Het zijn typische momenten die fans zonder twijfel als zoete pap zullen lusten. Gelukkig voelt die fanservice nergens geforceerd aan, want ze is op een sterke manier in het verhaal verwerkt en zorgt net voor een extra laag herkenning en nostalgie voor wie al langer met de reeks meedraait.Alhoewel ik tot nu toe vooral vol lof heb gesproken over het spel, zijn er toch ook enkele kleine minpunten die ik moet aanhalen. Hoewel Resident Evil Requiem op grafisch vlak vaak echt prachtig oogt, merkte ik later in het spel toch een paar verrassende technische foutjes op. Zo zijn er bepaalde momenten waarbij je door een gebied loopt en er op sommige objecten een soort flikkering zichtbaar is, wat vooral opviel bij metalen voorwerpen zoals lantaarnpalen en deuren. Het is geen gigantisch probleem, maar het kan af en toe wel wat storend zijn. Tijdens het spelen ben ik daar ook even naar gaan opzoeken en volgens sommige spelers zou dit te maken hebben met de technologie die het spel gebruikt voor lichteffecten en reflecties. Ik heb dat zelf ook even getest door de raytracing-optie uit te schakelen; het effect werd daardoor wel iets minder zichtbaar, maar verdween helaas niet volledig. Spijtig genoeg kwam het in bepaalde stukken opvallend vaker voor dan in andere en in de eerste uren merkte ik er weinig van, maar naarmate ik verder speelde werd het soms meer aanwezig. Dat maakte dat ik met momenten meer bezig was met het aanpassen van instellingen dan met het spel zelf, wat jammer is omdat de ervaring verder visueel sterk en meeslepend blijft.
Capcom heeft goed nagedacht over wat trouwe spelers van de franchise graag willen zien.
Ook omdat Resident Evil Requiem enorm veel grafische opties biedt, zoals bijvoorbeeld Path Tracing, heb je wel een heel krachtige computer nodig als je alle toeters en bellen wil aanzetten. Zelf speelde ik de game op een RTX 5080 met een Ryzen 7 9800X3D processor en 32GB DDR5 RAM, en zelfs dan moest ik frame generation aanzetten om een degelijke framerate te halen met alle opties op het maximale. Ik weet dat niet iedereen fan is van deze door AI-gegenereerde frames, maar tenzij je bereid bent op lagere instellingen te spelen, is het in dit geval helaas wel een must.
Conclusie
Uiteindelijk is Resident Evil Requiem voor mij nu al een kandidaat voor Game Of The Year. Ik heb mij enorm geamuseerd met het net geen tien uur durende ervaring. Het verhaal is tof, de gameplay is geweldig en de terugkeer van bepaalde dingen uit de franchise werkt enorm goed. De afwisseling van survivalhorror met Grace, afgewisseld door de brute actie met Leon is in perfecte balans. Ook de puzzels zijn leuk om uit te pluizen en de nieuwe elementen zoals het crafting-systeem dragen bij aan een enorm sterk geheel. Alhoewel de game prachtig is en vol met grafische opties zit, kan soms op bepaalde momenten een wat storende flikkering effect aanwezig zijn, wat het enige minpunt is in een anders zo goed als perfecte videogame.
Pro
- Sterke mix van horror en actie
- Visueel vaak prachtig en sfeervol
- Puzzels en inventory/crafting geven leuke diepgang
- Gameplay en combat voelen goed en bevredigend aan
- Fanservice en terugkerende elementen zijn goed gedaan
Con
- Flikkering op metalen en reflecterende objecten
- Grafische opties vragen zeer krachtige hardware
9
Over
Beschikbaar vanaf
27 februari 2026
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Ontwikkelaar
- Capcom
Uitgever
- Capcom
. Genoeg uitmelking van de franchise zeg maar.
