Eind vorig jaar raasde er een kleine storm door medialand toen Studio 100-baas Gert Verhulst aankondigde dat ze de sprookjesmusical opnieuw gingen opvoeren in het Studio 100 Theater De Panne. Nee, deze keer niet omdat Sneeuwwitje de prins niet zou kussen, maar wel omdat ze er prominent voor kozen om opnieuw zeven acteurs met dwerggroei af te vaardigen als … euhm ... zeven dwergen. Op zich een logische keuze, maar tegenwoordig moet je opletten wat je doet met al die “woke-gekte”, vraag het maar aan de producers van de Disney-remake Snow White (die in maart van volgend jaar uitkomt). Zij kregen de wind van voren van onder andere Peter Dinklage (acteur van Games of Thrones die zelf achondroplasie heeft) toen hij stelde dat het niet meer van deze tijd is om zeven dwergen af te vaardigen en het sprookje een grondige vernieuwing nodig had. Gert Verhulst trok zich niks aan van de woeligheid over zijn gemaakte keuze en ik kan nu al verklappen: hij heeft zijn gelijk gekregen!
©Studio 100
Zoals je ziet: het oorspronkelijk verhaal is al moeilijk samen te vatten is één bondige paragraaf. Studio 100 heeft een uur en drie kwartier uitgetrokken om het verhaal te vertellen, dus is het logisch dat regisseur Stefan Staes hier en daar een loopje neemt met het verhaal en er soms wordt afgeweken van de oorspronkelijke verhaallijn. Zo is de jager uit het oorspronkelijke verhaal vervangen door de persoonlijke lakei van de koningin. Die lakei wordt gespeeld door Manu Van Acker en Lloyd Russel, al neemt Van Acker wel quasi alle voorstellingen voor zijn rekening. De koningin of de boze stiefmoeder wordt op haar beurt weer afwisselend gespeeld door maar liefst drie verschillende dames: Karen Damen, Ruth Beeckmans en de wellicht minder bekende Line Ellegiers (de levenspartner in het echte leven van de prins, Michiel De Meyer). De hoofdrollen van Sneeuwwitje en de prins zijn respectievelijk voor Ianthe Tavernier en dus Michiel De Meyer. Om de cast volledig voor te stellen: de zeven dwergen worden gespeeld door Edwin Alofs, Andy Herd, Kyle Herd, Paul Monaghan, Erwan Seyeux, Terrence Weijnschenk, Sharon van Lieshout en/of Daniëlle de Bakker en het geheel wordt ook ondersteund door een tienkoppig ensemble dat met momenten heel mooie choreografieën (van choreograaf Tommy Gryson) uit hun voeten toverden.
©Studio 100
Wie mij wel meermaals aan het lachen kon brengen, was Manu Van Acker. Zijn toepasselijke rol van de lakei met een voorkeur voor mannen zette hij verbluffend goed en met de nodige luchtigheid neer. Vooral in het tweede deel van de musical, wanneer hij na zijn leugen door de koningin verbannen wordt van het paleis (wat nog zo’n afwijking is van het origineel), komt zijn rol goed tot zijn recht en zit je, zelfs als volwassene, vaak luidop mee te lachen. Dat zijn danspasjes binnen het ensemble aangepast werden aan zijn voorkomen, deert werkelijk niemand. Over het ensemble gesproken, wat een knappe prestatie zetten zij neer. In het eerste deel, dat wat voort leek te kabbelen tot het grote moment dat de zeven dwergen hun intrede maakten, brachten zij geregeld mooie stukjes samenzang, gecombineerd met mooie en grappige choreografieën.
Misschien is het wat overdreven om te stellen dat het eerste deel vooruit kabbelde, maar toch had je het gevoel dat er daar wat meer vaart kon gemaakt worden in het verhaal. Het eerste deel, zeg maar het eerste uur van de voorstelling, ging eigenlijk louter over de boze stiefmoeder die de prins had uitgenodigd op het kasteel om hem het voorstel te doen te trouwen met haarzelf, de mooiste vrouw van het ganse land, tenminste volgens haar magische spiegel. Ruth Beeckmans speelt deze rol nochtans voortreffelijk, met een paar gewaagde choreografieën erbovenop. Over die magische spiegel gesproken, die werd via een mooie videoprojectie op de led screens op een ludieke en komische manier gebracht door James Cooke. De prins denkt er jammer genoeg voor de koningin anders over en wil het liefst zo snel mogelijk het kasteel opnieuw verlaten, om in de kasteeltuin tegen Sneeuwwitje te botsen, op wie hij pardoes verliefd geraakt ... en omgekeerd. Een eerste keer wordt “Hou van mij” gebracht en daarmee bevestigde Tavernier dat ze veruit over de mooiste stem beschikt van de ganse cast. Gecombineerd met een inlevingsvermogen om U tegen te zeggen, zorgt haar acteerprestatie met regelmaat van de klok voor kippenvelmomenten. De koningin komt echter via de lakei Aimé te weten dat de prins verliefd is geworden op Sneeuwwitje en geeft daardoor het bevel aan Aimé om haar mee te nemen naar het bos en haar daar te vermoorden, zodat zij weer de mooiste van het land is op wie de prins verliefd kan worden. De lakei durft echter niet en laat Sneeuwwitje weglopen in het donkere bos, om op zijn beurt terug te keren naar het kasteel met een hertenhart. De koningin komt er via haar magische spiegel achter dat haar stiefdochter nog leeft en verbant de lakei van het paleis.
©Studio 100
Sneeuwwitje speelt nog tot en met 1 september in het Studio 100 Theater in Plopsaland, De Panne. Meer informatie over de castplanning & tickets vind je op www.sneeuwwitje.live.
©Studio 100
©Studio 100
Het oorspronkelijke sprookje ...
Het sprookje van Sneeuwwitje behoeft wellicht geen grote introductie meer wat betreft de grote verhaallijn, maar om volledig te zijn, het sprookje gaat als volgt: Sneeuwwitje is de enige dochter van de koningin, die kort na haar geboorte plots sterft. Na een jaar hertrouwt de koning met een andere, zeer ijdele vrouw, die bovendien kan toveren. Ze is zodanig ijdel dat ze iedere dag aan haar magische spiegel vraagt wie de schoonste van het land is, waarop de spiegel iedere dag antwoordt dat zij de mooiste van het land is. Tenminste, totdat Sneeuwwitje groter en steeds knapper wordt en de spiegel op een dag zegt dat Sneeuwwitje duizend maal mooier is dan haarzelf, waarop de koningin haar stiefdochter begint te haten. Zodanig erg zelfs dat ze een jager de opdracht geeft om Sneeuwwitje te vermoorden in het bos en als bewijs vraagt haar hart uit te snijden en terug mee te brengen naar het kasteel. De jager krijgt het niet over zijn hart (pun intended) om Sneeuwwitje te vermoorden, vermoordt een everzwijn in de plaats en laat Sneeuwwitje het donkere bos inlopen, waar ze uiteindelijk terechtkomt bij de zeven dwergen. De magische spiegel van haar stiefmoeder verklapt natuurlijk dat Sneeuwwitje nog in leven is, waarop ze beslist om het heft zelf in handen te nemen en haar stiefdochter eigenhandig te vermoorden. De eerste twee pogingen met een toegesnoerd korset en een vergiftigde kam mislukken, maar haar derde poging met een vergiftigde appel lijkt wel te zijn gelukt, want de dwergen krijgen haar niet meer wakker. Ze wordt opgebaard in het bos in een glazen kooi, waar de koningszoon haar op een dag ziet liggen en vraagt of hij Sneeuwwitje nog eenmaal mag kussen omdat ze zo mooi is (tenminste in de Europese variant van het verhaal). De betovering wordt door de kus verbroken, waarop de koningszoon Sneeuwwitje ten huwelijk vraagt en ze nadien nog lang en gelukkig samen leefden.Zoals je ziet: het oorspronkelijk verhaal is al moeilijk samen te vatten is één bondige paragraaf. Studio 100 heeft een uur en drie kwartier uitgetrokken om het verhaal te vertellen, dus is het logisch dat regisseur Stefan Staes hier en daar een loopje neemt met het verhaal en er soms wordt afgeweken van de oorspronkelijke verhaallijn. Zo is de jager uit het oorspronkelijke verhaal vervangen door de persoonlijke lakei van de koningin. Die lakei wordt gespeeld door Manu Van Acker en Lloyd Russel, al neemt Van Acker wel quasi alle voorstellingen voor zijn rekening. De koningin of de boze stiefmoeder wordt op haar beurt weer afwisselend gespeeld door maar liefst drie verschillende dames: Karen Damen, Ruth Beeckmans en de wellicht minder bekende Line Ellegiers (de levenspartner in het echte leven van de prins, Michiel De Meyer). De hoofdrollen van Sneeuwwitje en de prins zijn respectievelijk voor Ianthe Tavernier en dus Michiel De Meyer. Om de cast volledig voor te stellen: de zeven dwergen worden gespeeld door Edwin Alofs, Andy Herd, Kyle Herd, Paul Monaghan, Erwan Seyeux, Terrence Weijnschenk, Sharon van Lieshout en/of Daniëlle de Bakker en het geheel wordt ook ondersteund door een tienkoppig ensemble dat met momenten heel mooie choreografieën (van choreograaf Tommy Gryson) uit hun voeten toverden.
©Studio 100
... daar wordt soms een loopje mee genomen
Het verhaal is in ieder geval een stuk ingekort om de vlotheid te kunnen garanderen, wat ook nodig is aangezien de helft van de zaal gevuld is met jonge kinderen die geboeid moeten kunnen blijven kijken. Typisch voor dit soort musicals is dan ook dat je tijdens de voorstelling af en toe gestoord wordt door een voorbijlopend kindje met mama of papa die naar het toilet moet of dat je geroep hoort vanuit de zaal. Beeckmans, die in onze voorstelling de rol van de stiefmoeder op zich nam, pikte hier een paar keer grappig op in, wat het geheel luchtiger maakte voor zowel de ouders als de kindjes. Het was (voor mij althans) de eerste keer dat ik ze zag in een musical, maar na begin augustus (toen ik de ZomerRevue bijwoonde waar ze ook een bijrolletje heeft) wist ik al dat ze zangtechnisch haar mannetje kon staan, ook al merkte je soms dat sommige passages ook bij haar het uiterste van haar capaciteiten vroegen. Ze vertolkte de rol van de boze stiefmoeder naar behoren, maar als ik de feedback van mijn partner mag citeren, die de musical voor een tweede keer zag: Line Ellegiers vertolkte de rol blijkbaar nóg overtuigender.Manu Van Acker is wat mij betreft de positieve verrassing van deze musical.
Wie mij wel meermaals aan het lachen kon brengen, was Manu Van Acker. Zijn toepasselijke rol van de lakei met een voorkeur voor mannen zette hij verbluffend goed en met de nodige luchtigheid neer. Vooral in het tweede deel van de musical, wanneer hij na zijn leugen door de koningin verbannen wordt van het paleis (wat nog zo’n afwijking is van het origineel), komt zijn rol goed tot zijn recht en zit je, zelfs als volwassene, vaak luidop mee te lachen. Dat zijn danspasjes binnen het ensemble aangepast werden aan zijn voorkomen, deert werkelijk niemand. Over het ensemble gesproken, wat een knappe prestatie zetten zij neer. In het eerste deel, dat wat voort leek te kabbelen tot het grote moment dat de zeven dwergen hun intrede maakten, brachten zij geregeld mooie stukjes samenzang, gecombineerd met mooie en grappige choreografieën.
Misschien is het wat overdreven om te stellen dat het eerste deel vooruit kabbelde, maar toch had je het gevoel dat er daar wat meer vaart kon gemaakt worden in het verhaal. Het eerste deel, zeg maar het eerste uur van de voorstelling, ging eigenlijk louter over de boze stiefmoeder die de prins had uitgenodigd op het kasteel om hem het voorstel te doen te trouwen met haarzelf, de mooiste vrouw van het ganse land, tenminste volgens haar magische spiegel. Ruth Beeckmans speelt deze rol nochtans voortreffelijk, met een paar gewaagde choreografieën erbovenop. Over die magische spiegel gesproken, die werd via een mooie videoprojectie op de led screens op een ludieke en komische manier gebracht door James Cooke. De prins denkt er jammer genoeg voor de koningin anders over en wil het liefst zo snel mogelijk het kasteel opnieuw verlaten, om in de kasteeltuin tegen Sneeuwwitje te botsen, op wie hij pardoes verliefd geraakt ... en omgekeerd. Een eerste keer wordt “Hou van mij” gebracht en daarmee bevestigde Tavernier dat ze veruit over de mooiste stem beschikt van de ganse cast. Gecombineerd met een inlevingsvermogen om U tegen te zeggen, zorgt haar acteerprestatie met regelmaat van de klok voor kippenvelmomenten. De koningin komt echter via de lakei Aimé te weten dat de prins verliefd is geworden op Sneeuwwitje en geeft daardoor het bevel aan Aimé om haar mee te nemen naar het bos en haar daar te vermoorden, zodat zij weer de mooiste van het land is op wie de prins verliefd kan worden. De lakei durft echter niet en laat Sneeuwwitje weglopen in het donkere bos, om op zijn beurt terug te keren naar het kasteel met een hertenhart. De koningin komt er via haar magische spiegel achter dat haar stiefdochter nog leeft en verbant de lakei van het paleis.
©Studio 100
Een vlotte vaart na de komst van de zeven dwergen
Het tweede deel (ook al is er nooit een echte pauze in het stuk) begint nadat Sneeuwwitje verdwaald geraakt is in het donkere bos, dat mooi wordt weergegeven met een lichtspektakel en waarin de verschuifbare led screens ook hier weer voor een meerwaarde zorgen, zeker voor de jongere kijker in het publiek. Nadat Sneeuwwitje uitgeput neervalt in het bos, wordt het opnieuw dag en doen de zeven dwergen hun intrede. En het mag gezegd worden: ze brengen direct vrolijkheid en ambiance met zich mee en het stoorde ons absoluut niet dat sommige dwergen wat moeilijker verstaanbaar waren doordat ze niet Nederlandstalig zijn en ze dus ingestudeerde tekst met een accent afratelen. Het tweede deel gaat een pak vlotter voorruit dan het eerste en de metamorfose van de boze stiefmoeder in de heks die een vergiftigde appel klaarmaakt, is mooi gedaan en zorgde voor de nodige schrik en paniek bij de kinderen in het publiek. Opzet geslaagd dus, zeker als je ook als volwassene een paar keer verschiet bij het plots tevoorschijn komen van de heks. Sneeuwwitje trapt uiteindelijk ook hier in de valstrik, laat haar vermomde stiefmoeder binnen om te schuilen voor de aankomende storm en neemt uit beleefdheid een hap uit de vergiftigde appel, die ze als cadeau had gekregen. Sneeuwwitje valt direct neer op tafel na het nemen van de hap. Wanneer de dwergen thuiskomen van het “grote mensen dorp”, dat ze een eerste keer durfden te bezoeken nadat Sneeuwwitje hen muzikaal had gewezen op het feit dat ze allemaal een eigen talent hadden waarop ze trots mochten zijn, wordt Sneeuwwitje opgebaard op haar sterfbed. Ondertussen komt de verloren geraken lakei de prins opnieuw tegen in het bos, die de ganse situatie over het misverstand uitlegt, waarop de prins pardoes de lakei Aimé vol op de mond kust en op zoek gaat naar Sneeuwwitje. Niet veel later botst hij op de zeven dwergen die treuren bij het lichaam van Sneeuwwitje. Hij krijgt de goedkeuring om de prachtige Sneeuwwitje één laatste zoen te geven … De betovering wordt daardoor verbroken en de prins trouwt met Sneeuwwitje, ten spijt van de stiefmoeder, die tot net voor het toegaan van de gordijnen in haar rol bleef. Een topavond!Sneeuwwitje speelt nog tot en met 1 september in het Studio 100 Theater in Plopsaland, De Panne. Meer informatie over de castplanning & tickets vind je op www.sneeuwwitje.live.
©Studio 100
Conclusie
Sneeuwwitje is een musical die door de mooie ensembles, prachtige decorwijzigingen en schitterende acteerprestaties zowel een must-see is voor kinderen als voor volwassenen. Het ruim anderhalf uur durende spektakel verveelt geen seconde, al moeten we toegeven dat het tweede deel een stuk vlotter overkwam dan het eerste deel. Een verrassend sterke Manu Van Acker, aangevuld met een certitude voor vocale hoogtepunten als Ianthe Tavernier zorgen ervoor dat je de zaal met een voldaan gevoel verlaat. We zijn nu al razend benieuwd naar wat Studio 100 volgend jaar uit de sprookjesmusicalhoed zal toveren!
Pro
- Manu Van Acker maakt een ijzersterk musicaldebuut als lakei Aimé
- Ianthe Tavernier is een zegen voor de Vlaamse musical
- Mooie decoraankleding door de moving leds
- Prachtig ensemble zorgt voor het nodige entertainment
Con
- Het eerste deel duurt iets te lang
- Waar was de iconische jurk van Sneeuwwitje?
8.5
Over deze voorstelling
Beschikbaar vanaf
2 juli 2024
Genre
- Musical
Speelduur
100 minuten
Regie
Stefan Staes
Script
Gert Verhulst, Danny Verbiest en Hans Bourlon
Muziek
Johan Vanden Eede
Cast
Ianthe Tavernier, Michiel De Meyer, Ruth Beeckmans, Manu Van Acker ...
Productiehuis
- Studio 100
