Met de release van Stellar Blade op Steam en de Epic Games Store, breidt ontwikkelaar SHIFT UP hun eerste AAA-game eindelijk uit naar een breder publiek. Oorspronkelijk uitgebracht in april vorig jaar als een PlayStation 5-exclusive, was het meteen duidelijk dat deze actievolle sci-fi game meer in zijn mars bleek te hebben dan velen verwacht hadden. De stijlvolle game liet zich al snel opmerken door zijn spectaculaire gevechten, het opvallend sexy hoofdpersonage EVE, en de tot de verbeelding sprekende dystopische setting, met lichte knipoogjes naar toptitels als NieR: Automata en Bayonetta. Geen wonder dus dat de komst van een sequel ondertussen al bevestigd werd.
Deze pc-release valt overigens samen met de crossover-DLC in samenwerking met Goddess of Victory: Nikke, inbegrepen in de nieuwe Complete Edition, die ook verschijnt voor PlayStation 5. Stellar Blade
pakt op de pc in ieder geval uit met extra technische hoogstandjes, waaronder ultrawide-support, ontgrendelde framerates en DLSS 4, FSR 3 en volledige ondersteuning van alle DualSense-features via een bekabelde controllerconnectie.
Soit, even later hervat je de operatie met een drone in je kielzog en betreed je opnieuw het strijdtoneel in de verloren stad Eidos 7. Je wil de missie koste wat kost volbrengen, ingepeperd met een snufje wraak. De opdracht en aldus een flink stuk van het verhaal zijn in het begin vrij rechtlijnig – mutanten en aliens in gruis slaan om te overleven, terwijl je speciale relikwieën verzamelt om nieuwe deuren te openen - maar het plot neemt gaandeweg een aantal typische wendingen. Waaronder, enigszins te verwachten, ook van die minder originele sci-fi-thema’s zoals de balans tussen het toelaten van A.I. en het verlies van menselijkheid dat daarmee gepaard gaat, en in hoeverre opoffering aan een van beide zijden toelaatbaar is. Maar, al ga ik nu niet beweren dat deze vertelling het diepste van mijn ziel raakt, toch heeft het iéts. Een onbepaald, intrigerend iets, dat voor mij weliswaar aangesterkt werd door die vele inpalmende, verloederde locaties, en de troosteloze atmosfeer die er heerste.
Nog interessanter echter zijn de Supply Camps. Hier kan je je Exospines upgraden (zoals ze zeggen, letterlijk een ruggengraat kweken) die je gevechtsstijl bepalen, nano-suits ontgrendelen (lees: extra weinig verhullende jurken en latexpakjes om uit te testen), je drone finetunen, én je wapens verbeteren via de Repair Console. Ook Fast Travel is mogelijk in dit soort kampen, en wel via van die ouderwetse telefooncellen. Het doel heiligt de middelen zeker?
Stellar Blade bevat, naast dat geregelde wapengekletter, gelukkig ook lichte puzzels, zwem- en platformsegmenten die de nodige variatie moeten voorzien. Het platformen zelf voelt echter niet altijd even precies aan, want EVE blijft soms hangen in de lucht en oogt qua animaties wat glitchy wanneer je ruw terrein opzoekt in de doorgaans lineaire omgevingen. Je doorkruist meerdere locaties naast Eidos 7, elk met een eigen sfeer en vijanden, maar ook side quests. Sommige daarvan voegen iets toe aan het verhaal, andere zijn banale fetch quests. Onderweg krijg je wel een aantal morele keuzes voorgeschoteld, maar deze voelen pas naar het einde toe echt significant aan.
Gelukkig is de rest van de technische zijde van deze Stellar Blade wél indrukwekkend. De game draait stabiel, zelfs zonder Frame Generation, DLSS of FSR. Met DLSS 4 in Quality-modus ziet de beeldkwaliteit er even schitterend uit als in native resolutie. Ja, de upscaling gaf soms wat grain tijdens het voortbewegen, maar de algemene visuele presentatie is meer dan slechts ‘oké’. Daarnaast verlopen de (vaak bombastische) cutscenes erg soepel en ervoer ik eigenlijk geen enkele crash tijdens de vele speelsessies.
De soundtrack vond ik dan weer minder mijn stijl. Sommige liedjes pasten perfect bij de atmosfeer, terwijl andere repetitief, nogal slaapverwekkend voortkabbelden, waardoor ik blij was wanneer ik in een nieuwe sectie arriveerde. En dan heb je nog het fenomeen bij het naderen van een kamp waarbij de platenspeler steevast over het hoofdthema heen begint te spelen, een euvel dat resulteert in een enorm chaotisch klankspel. Hier had men wel beter kunnen doen.
Deze pc-release valt overigens samen met de crossover-DLC in samenwerking met Goddess of Victory: Nikke, inbegrepen in de nieuwe Complete Edition, die ook verschijnt voor PlayStation 5. Stellar Blade
Een wereld in puin, een missie badend in het bloed
In Stellar Blade kruip je in de huid van EVE, een elite-soldate van de 7th Airborne Squad, die samen met heel wat andere eenheden wordt gestuurd naar een verwoeste aarde om de zogenaamde Naytiba te bestrijden, dat zijn monsterachtige vijanden die de mensheid op de rand van uitsterven hebben gebracht. Je heldhaftige missie pakt helaas meteen verkeerd uit: je squad wordt brutaal afgeslacht (inclusief enkele schrijnende tot gruwelijke scènes, niet voor de gevoelige zieltjes) en jij wordt ternauwernood gered door Adam, een mysterieuze man op een vliegende speeder die zo uit Star Wars Outlaws geplukt lijkt.Niet voor de gevoelige zieltjes.
Soit, even later hervat je de operatie met een drone in je kielzog en betreed je opnieuw het strijdtoneel in de verloren stad Eidos 7. Je wil de missie koste wat kost volbrengen, ingepeperd met een snufje wraak. De opdracht en aldus een flink stuk van het verhaal zijn in het begin vrij rechtlijnig – mutanten en aliens in gruis slaan om te overleven, terwijl je speciale relikwieën verzamelt om nieuwe deuren te openen - maar het plot neemt gaandeweg een aantal typische wendingen. Waaronder, enigszins te verwachten, ook van die minder originele sci-fi-thema’s zoals de balans tussen het toelaten van A.I. en het verlies van menselijkheid dat daarmee gepaard gaat, en in hoeverre opoffering aan een van beide zijden toelaatbaar is. Maar, al ga ik nu niet beweren dat deze vertelling het diepste van mijn ziel raakt, toch heeft het iéts. Een onbepaald, intrigerend iets, dat voor mij weliswaar aangesterkt werd door die vele inpalmende, verloederde locaties, en de troosteloze atmosfeer die er heerste.
Kamperen is nooit gratis, met of zonder biertje
Overleven gaat natuurlijk niet zonder af en toe te herbronnen, en daarvoor dienen net de basiskampen in Stellar Blade. Het zijn voornamelijk checkpoints waar je kan rusten, genezen, items aankopen via vending machines of, misschien wel het meest essentieel, nieuwe vaardigheden aanleren die je meteen kunt - en soms ook moet - oefenen in een apart te lanceren modus. Een kamp activeren kost Vitcoins, maar daar vind je er altijd wel genoeg van in de buurt. De Rechargeable Tumbler, EVE’s helende item, wordt hier ook opnieuw aangevuld. Maar alles komt met een prijs, want gebruikmaken van een basiskamp doet meteen een aantal van de vijanden respawnen.Nog interessanter echter zijn de Supply Camps. Hier kan je je Exospines upgraden (zoals ze zeggen, letterlijk een ruggengraat kweken) die je gevechtsstijl bepalen, nano-suits ontgrendelen (lees: extra weinig verhullende jurken en latexpakjes om uit te testen), je drone finetunen, én je wapens verbeteren via de Repair Console. Ook Fast Travel is mogelijk in dit soort kampen, en wel via van die ouderwetse telefooncellen. Het doel heiligt de middelen zeker?
Staal in haar rug, zweet in jouw handpalmen
De combat van Stellar Blade is op zijn minst intens te noemen, verloopt razendsnel en dwingt je echt tot focussen. EVE zelf beschikt over een Bèta-energiemeter en een schild die haar health nog tijdelijk wat kan afschermen. Haar tegenstanders zelf beschikken daarbovenop over een Balance-meter die bepaalt wanneer ze uit evenwicht geraken, en aldus erg kwetsbaar kunnen worden. Kortom, zonder de kunst van het pareren, ontwijken en timen van je aanvallen te beheersen, zul je niet ver komen in deze game. Of anders gezegd, wie vooral voor de Aziatische dame kwam maar geen soulslike-specialist is, mag zich verwachten aan urenlang trainen in die perfect parries, en in die vele speciale moves. Deze game draait, naast het grinden voor gear en upgrades, om het snappen waar en wanneer je welke moves best inzet, en dat lukt dus enkel na veel combi's uit te proberen, en leren door te sterven.Leren door te sterven.
Stellar Blade bevat, naast dat geregelde wapengekletter, gelukkig ook lichte puzzels, zwem- en platformsegmenten die de nodige variatie moeten voorzien. Het platformen zelf voelt echter niet altijd even precies aan, want EVE blijft soms hangen in de lucht en oogt qua animaties wat glitchy wanneer je ruw terrein opzoekt in de doorgaans lineaire omgevingen. Je doorkruist meerdere locaties naast Eidos 7, elk met een eigen sfeer en vijanden, maar ook side quests. Sommige daarvan voegen iets toe aan het verhaal, andere zijn banale fetch quests. Onderweg krijg je wel een aantal morele keuzes voorgeschoteld, maar deze voelen pas naar het einde toe echt significant aan.
Visueel en technisch veel spierballengerol, muzikaal soms een kakafonie
Deze kersverse pc-versie biedt een degelijke hoeveelheid toegankelijkheidsopties, met een Story Mode naast de normale modus, en Action Assist waarbij de pareermomenten tijdens de combat vertraagd worden via een visuele prompt. Maar zelfs dan nog, blijft het vechten best pittig. Quicktime-events zijn daarnaast helaas niet uit te schakelen, en cutscenes kun je evenmin pauzeren of overslaan. Ook was ik mijn progressie in de demo na het overschakelen op de basisgame wel degelijk kwijt, ondanks de belofte dat dit niet zou gebeuren.Gelukkig is de rest van de technische zijde van deze Stellar Blade wél indrukwekkend. De game draait stabiel, zelfs zonder Frame Generation, DLSS of FSR. Met DLSS 4 in Quality-modus ziet de beeldkwaliteit er even schitterend uit als in native resolutie. Ja, de upscaling gaf soms wat grain tijdens het voortbewegen, maar de algemene visuele presentatie is meer dan slechts ‘oké’. Daarnaast verlopen de (vaak bombastische) cutscenes erg soepel en ervoer ik eigenlijk geen enkele crash tijdens de vele speelsessies.
De soundtrack vond ik dan weer minder mijn stijl. Sommige liedjes pasten perfect bij de atmosfeer, terwijl andere repetitief, nogal slaapverwekkend voortkabbelden, waardoor ik blij was wanneer ik in een nieuwe sectie arriveerde. En dan heb je nog het fenomeen bij het naderen van een kamp waarbij de platenspeler steevast over het hoofdthema heen begint te spelen, een euvel dat resulteert in een enorm chaotisch klankspel. Hier had men wel beter kunnen doen.
Conclusie
Ondanks een wat rommelige soundtrack en een niet meteen verbluffend verhaal, blijft deze pc-port van Stellar Blade vooral een uitstekende actiegame. Eentje met een intrigerend hoofdpersonage, diepgaande combat en enorm sfeervolle locaties, samen verpakt in een visueel erg aantrekkelijke presentatie, laat het ons maar zo omschrijven. De port naar pc is daarnaast zeker geslaagd, met een overdaad aan grafische opties en een erg stabiele performance. Wie houdt van mooie mensen, een stevige uitdaging, hack-and-slash-mechanics die neigen naar soulslike, én een vleugje melancholie in een post-apocalyptische setting, zit met deze game zeker goed.
Pro
- EVE
- Melancholisch, dystopisch universum
- Verdiepen in de combat loont
- Performance is zoals het hoort
Con
- Verhaal niet bijster origineel/memorabel
- Rommelige soundtrack
- Cutscenes moet je altijd volledig uitkijken
8
Over
Beschikbaar vanaf
12 juni 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
Genre
- Action
- Hack and slash
- Soulslike
Ontwikkelaar
- SHIFT UP Corporation
Uitgever
- PlayStation PC LLC
