The Hundred Line - Last Defence Academy is het nieuwste geesteskind van Kazutaka Kodaka en Kotaro Uchikoshi. Zij waren de creatieve breinen achter cultklassiekers zoals de Danganronpa- en Zero Escape-reeksen, AI: The Somnium Files en meer recentelijk World’s End Club en Master Detective Archives: RAIN CODE, die beide werden ontwikkeld door Too Kyo Games. Deze studio werd door beide heren opgericht om hen meer creatieve vrijheid te geven. Voor hun nieuwste titel schakelden ze de hulp in van Media.Vision, een Japanse studio met een lange geschiedenis die onder andere de Wild Arms-reeks, de Chaos Rings spellen en de laatste delen in de Valkyria Chronicles-franchise beslaat. Hun ervaring met (tactische) rollenspellen was cruciaal voor de makers, want met The Hundred Line waagden Kodaka en Uchikoshi zich voor het eerst aan een tactical-RPG. Ik was alvast benieuwd hoe dat uitdraaide.
Wie bekend is met de titels van Kodaka en Uchikoshi, zal zich echter meteen thuisvoelen in The Hundred Line - Last Defence Academy. Het verhaal, de visuele stijl met die typische character art van Rui Komatsuzaki, de humor en de soundtrack zullen voor de fans immers al snel vertrouwd aanvoelen. Een bende tieners die in een mysterieuze situatie terechtkomen, waarbij ze initieel niet weten of ze elkaar kunnen vertrouwen en waarbij het leven van elk in het gedrang staat, terwijl ze ook nog eens vergezeld worden door een soort van mascotte-achtig wezen. Klinkt bekend in de oren, niet? Onze protagonisten zijn echter niet terechtgekomen in een typische death game en de missie die hen te wachten staat heeft belangrijkere implicaties dan hun eigen dood of leven.
Hoewel het verhaal van The Hundred Line traag op gang komt doordat de plot de eerste dagen lang uitgerekt wordt en het spel te lijden heeft onder weinig interessante rekruteringsmissies, waarbij je een aantal medescholieren moet overtuigen om mee te vechten, laat het verhaal zichzelf al snel zien als een van de sterkste punten van het spel. Dit verhaal combineert spanning, mysterie en intrige met heel wat drama, (meta)humor, weirdness en alledaagse banter die het moedeloze aspect van het verhaal enigszins luchtiger maken. Daarnaast schotelen Kodaka en Uchikoshi een bijzonder complexe vertelling voor, niet in de zin van ingewikkeld, maar eerder in de manier waarop het spel gestructureerd is. Als je je afvroeg waarop de honderd slaat in The Hundred Line: het spel zou naar verluid maar liefst honderd eindes bevatten, onderverdeeld in meer dan twintig verschillende verhaalroutes met elk een aantal verschillende eindes. Niet alle eindes zullen even omvangrijk zijn, maar wat de herspeelbaarheid betreft zit het hier dus meer dan goed. Wie graag verschillende eindes van een spel verkent, zal aan dit spel alvast een vette kluif hebben.
Het verhaal wordt, zoals verwacht, uit de doeken gedaan in de vorm van een visual novel. Weinig verrassend, maar het dient wel gezegd te worden dat wat de gameplay van het spel betreft, deze visual novel-segmenten het leeuwendeel vormen en je dus heel wat dialogen zal mogen lezen. Ik benadruk lezen, want voice-overs zijn er helaas vaak niet aanwezig. In ruil daarvoor krijgen we irritante zuchtjes en kruintjes die de personages maken. Gelukkig zijn de meeste personages en de onzin die ze vaak spuien interessant en geestig om te volgen. Op de school zal je verder nog enkele andere faciliteiten kunnen ontdekken, waaronder een machine die je geschenken laat maken om je band met deze personages te versterken, wat weer een invloed kan hebben op welk einde je zal vrijspelen. Daarnaast is de gameplay opgedeeld in twee grote gedeeltes, namelijk de tactische turn-based gevechten en het verkennen van de omgeving rond de school.
De gevechten zelf zijn zoals gezegd turn-based en verlopen op het eerste zicht vrij klassiek met een isometrisch camerastandpunt en een map die bestaat uit vakken. Je personages kunnen normaal bewegen, een Dash-beweging uitvoeren, een defensieve positie aannemen of aanvallen, waarbij je steeds Ability Points (AP) zal moeten betalen. Na een actie uit te voeren, is een personage ook steeds Exhausted waardoor je gelimiteerd bent wat betreft opvolgacties, maar soms zal dit toch nodig zijn om te doen. Bepaalde aanvallen zal je extra AP geven, maar eens je op nul staat, is het aan de vijand om aan te vallen. Om de gevechten interessant te maken, voegden de makers enkele opvallende concepten toe. Zo laten aanvallen je Voltage-meter stijgen en hiermee kan je boosts voor je personages activeren, maar ook speciale aanvallen lanceren. Deze speciale aanvallen zorgen er echter voor dat je personage de volgende beurt niet kan activeren.
Daarnaast heb je ook nog een zeer krachtige Last Defence-aanval die je kan activeren wanneer een personage bijna dood is, maar dit is een soort van kamikaze-maneuver want het personage offert zichzelf op met deze aanval. Al krijg je het personage wel terug voor de volgende aanvalsgolf. Het loont dus soms om je personage op te offeren, maar je zal goed moeten nadenken wanneer je deze krachtige aanvallen het beste aanwendt. De gevechten hebben dus zeker een interessant kantje, maar de vijanden waar je het grootste deel van de tijd tegen vecht zijn helaas vrij saai. Ik zou ze niet anders kunnen omschrijven dan gekleurde blobs zonder enige persoonlijkheid. Gelukkig waren de bazen wel enigszins beter ontworpen en biedt het spel ook de nodige uitdaging aan indien gewenst, waarbij gemaakte fouten snel afgestraft worden.
Wie bekend is met de titels van Kodaka en Uchikoshi, zal zich echter meteen thuisvoelen in The Hundred Line - Last Defence Academy. Het verhaal, de visuele stijl met die typische character art van Rui Komatsuzaki, de humor en de soundtrack zullen voor de fans immers al snel vertrouwd aanvoelen. Een bende tieners die in een mysterieuze situatie terechtkomen, waarbij ze initieel niet weten of ze elkaar kunnen vertrouwen en waarbij het leven van elk in het gedrang staat, terwijl ze ook nog eens vergezeld worden door een soort van mascotte-achtig wezen. Klinkt bekend in de oren, niet? Onze protagonisten zijn echter niet terechtgekomen in een typische death game en de missie die hen te wachten staat heeft belangrijkere implicaties dan hun eigen dood of leven.
Geen alledaags schoolleven
Centraal in The Hundred Line staat de tiener Takumi Sumino, die in het Tokyo Residential Complex woont, samen met zijn jeugdvriendin Karua. Hun onbezonnen leventje komt plots tot zijn einde wanneer ze worden aangevallen door een vreemd leger van monsters. Wanneer ze overspoelt worden door de monsters en Takumi Karua moet beschermen, verschijnt plots een wit wezen genaamd Sirei. Hij vertelt dat Takumi dat hij hem de kracht kan geven om Karua te redden, het enige dat Takumi moet doen is hemzelf in de borst steken met een wapen dat Sirei hem geeft. Na het initiële gevecht, bevindt Takumi zich plots in een vreemde school, samen met veertien andere tieners die geen idee hebben hoe ze daar zijn terechtgekomen. Plots verschijnt Sirei en hij vertelt hen dat ze nu deel uitmaken van de Last Defence Academy en dat ze de school gedurende honderd dagen moeten verdedigen van de aanvallende monsters. Alleen op deze manier kunnen ze de wereld redden van de ondergang.Hoewel het verhaal van The Hundred Line traag op gang komt doordat de plot de eerste dagen lang uitgerekt wordt en het spel te lijden heeft onder weinig interessante rekruteringsmissies, waarbij je een aantal medescholieren moet overtuigen om mee te vechten, laat het verhaal zichzelf al snel zien als een van de sterkste punten van het spel. Dit verhaal combineert spanning, mysterie en intrige met heel wat drama, (meta)humor, weirdness en alledaagse banter die het moedeloze aspect van het verhaal enigszins luchtiger maken. Daarnaast schotelen Kodaka en Uchikoshi een bijzonder complexe vertelling voor, niet in de zin van ingewikkeld, maar eerder in de manier waarop het spel gestructureerd is. Als je je afvroeg waarop de honderd slaat in The Hundred Line: het spel zou naar verluid maar liefst honderd eindes bevatten, onderverdeeld in meer dan twintig verschillende verhaalroutes met elk een aantal verschillende eindes. Niet alle eindes zullen even omvangrijk zijn, maar wat de herspeelbaarheid betreft zit het hier dus meer dan goed. Wie graag verschillende eindes van een spel verkent, zal aan dit spel alvast een vette kluif hebben.
Als je je afvroeg waarop de honderd slaat in The Hundred Line: het spel zou naar verluid maar liefst honderd eindes bevatten.
Het verhaal wordt, zoals verwacht, uit de doeken gedaan in de vorm van een visual novel. Weinig verrassend, maar het dient wel gezegd te worden dat wat de gameplay van het spel betreft, deze visual novel-segmenten het leeuwendeel vormen en je dus heel wat dialogen zal mogen lezen. Ik benadruk lezen, want voice-overs zijn er helaas vaak niet aanwezig. In ruil daarvoor krijgen we irritante zuchtjes en kruintjes die de personages maken. Gelukkig zijn de meeste personages en de onzin die ze vaak spuien interessant en geestig om te volgen. Op de school zal je verder nog enkele andere faciliteiten kunnen ontdekken, waaronder een machine die je geschenken laat maken om je band met deze personages te versterken, wat weer een invloed kan hebben op welk einde je zal vrijspelen. Daarnaast is de gameplay opgedeeld in twee grote gedeeltes, namelijk de tactische turn-based gevechten en het verkennen van de omgeving rond de school.
Tactische gevechten met een twist
Misschien eerst kort even over dat verkennen van de omgeving rond de school, want dit aspect had ik helemaal niet verwacht. Tijdens bepaalde missies, of als activiteit overdag om bijvoorbeeld resources te verzamelen, krijg je de mogelijkheid om de "veilige" omgeving van de school te verlaten. Dit presenteert het spel in de vorm van een soort spelbord met vakjes met verschillende events hieraan gelinkt, al dan niet in de vorm van gevechten. Tijdens deze events kan je schade oplopen en wanneer een van de teamleden sterft wordt je expeditie vroegtijdig afgebroken. Om je te verplaatsen krijg je steeds de keuze uit twee kaarten die je een verschillend aantal vakjes laten vooruitgaan. Je kan je richting kiezen en je kan steeds hints zien van de events, waardoor je toch enigszins zal moeten afwegen hoe je vordert op het spelbord.De gevechten zelf zijn zoals gezegd turn-based en verlopen op het eerste zicht vrij klassiek met een isometrisch camerastandpunt en een map die bestaat uit vakken. Je personages kunnen normaal bewegen, een Dash-beweging uitvoeren, een defensieve positie aannemen of aanvallen, waarbij je steeds Ability Points (AP) zal moeten betalen. Na een actie uit te voeren, is een personage ook steeds Exhausted waardoor je gelimiteerd bent wat betreft opvolgacties, maar soms zal dit toch nodig zijn om te doen. Bepaalde aanvallen zal je extra AP geven, maar eens je op nul staat, is het aan de vijand om aan te vallen. Om de gevechten interessant te maken, voegden de makers enkele opvallende concepten toe. Zo laten aanvallen je Voltage-meter stijgen en hiermee kan je boosts voor je personages activeren, maar ook speciale aanvallen lanceren. Deze speciale aanvallen zorgen er echter voor dat je personage de volgende beurt niet kan activeren.
Daarnaast heb je ook nog een zeer krachtige Last Defence-aanval die je kan activeren wanneer een personage bijna dood is, maar dit is een soort van kamikaze-maneuver want het personage offert zichzelf op met deze aanval. Al krijg je het personage wel terug voor de volgende aanvalsgolf. Het loont dus soms om je personage op te offeren, maar je zal goed moeten nadenken wanneer je deze krachtige aanvallen het beste aanwendt. De gevechten hebben dus zeker een interessant kantje, maar de vijanden waar je het grootste deel van de tijd tegen vecht zijn helaas vrij saai. Ik zou ze niet anders kunnen omschrijven dan gekleurde blobs zonder enige persoonlijkheid. Gelukkig waren de bazen wel enigszins beter ontworpen en biedt het spel ook de nodige uitdaging aan indien gewenst, waarbij gemaakte fouten snel afgestraft worden.
Conclusie
Met The Hundred Line - Last Defence Academy schotelen Kazutaka Kodaka en Kotaro Uchikoshi ons een nieuwe cultklassieker in wording voor die zowel de Danganronpa-fans zal aanspreken met zijn boeiend verhaal, gepresenteerd in visual novel-vorm, als zij die zich graag verdiepen in uitdagende tactische turn-based gevechten. Je zal de trage opbouw en het constante gekreun en gezucht van de personages als plaatsvervanger voor voice-over tijdens de dialoogscènes er wel voor lief moeten bijnemen.
Pro
- Verhaal en personages
- Visuele stijl
- Fijne tactische gevechten
- Uiteenlopende verhaallijnen en eindes om te ontdekken
Con
- "Gekreun" tijdens de dialoogscènes
- Trage opbouw
- Leeswerk tijdens visual novel-segmenten zal niet iedereen aanspreken
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
24 april 2025
Gespeeld op
- Nintendo Switch
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
Genre
- Strategy
- Visual novel
Ontwikkelaar
- Media.Vision
- Too Kyo Games
Uitgever
- Aniplex
