The Last of Us Part II Remastered, ontwikkeld door Naughty Dog en begin 2024 uitgebracht voor PlayStation 5, maakte indruk met zijn meeslepende verhaal en intense gameplay. Op 3 april 2025 verschijnt de game voor pc via Steam en de Epic Games Store. Deze editie bevat de 'No Return' roguelike survivalmodus, die wordt uitgebreid met twee nieuwe speelbare personages – Bill en Marlene uit The Last of Us Part I – en vier extra maps (Overlook, School, Streets en Nest). Tegelijk ontvangt de PlayStation 5-versie dezelfde content via een gratis 2.0.0-update.
De pc-editie van The Last of Us Part II Remastered
bevat alle verbeteringen van de PlayStation 5-editie, waaronder Guitar Free Play en commentaar van de ontwikkelaars. Daarnaast biedt deze versie pc-specifieke functies zoals Nvidia DLSS 3 en 4, AMD FSR 3.1 en 4, een onbeperkte framerate, DirectStorage-ondersteuning en instelbare grafische opties. Ook wordt ultrawide-resolutie tot 48:9 ondersteund, samen met uitgebreide toetsenbord- en muisconfiguratie en volledige gamepadcompatibiliteit, inclusief DualSense-haptische feedback. Spelers die inloggen met een PlayStation Network-account, ontvangen bovendien in-game punten en een exclusieve skin voor Ellie. Of zoals een zombie zou zeggen, mocht hij nog iets zinnigs te vertellen hebben: ‘Dat wordt smullen geblazen!’ Na wat er gebeurde met de lancering van de pc-port van de voorganger: laat ons hopen dat dit deze keer ook echt het geval is.
Ellie blijft natuurlijk in het middelpunt van de daaropvolgende fragmenten, maar de relevante cast wordt alsmaar aangevuld met nieuwe personages, waaronder Dina, Maria, Owen en Abby. De secties met deze laatste, een door het leven gekwelde dame, zijn best spannend, al betreft het eerder cinematische tussendoortjes. De nodige backstory rond de verschillende groeperingen, waaronder FEDRA-soldaten, de Fireflies, Seraphites en het wrede Washington Liberation Front, ontbreekt evenmin. Het voortdurende wisselen van perspectieven en de veelvuldige minder impactvolle gameplayopdrachten resulteren in een ietwat trage start, maar langzaamaan begint het plot te roderen en wordt duidelijk dat Ellie en Dina in dit deel de hoofdpersonages zullen zijn. Hun taak is om in de omgeving van het kamp te patrouilleren en de eventueel aanwezige geïnfecteerden op te ruimen. Nadat ze worden aangevallen door een onverwachte partij, beslissen ze echter om de vertrouwde thuisbasis te verlaten om terug te slaan. Zo belanden ze al snel in Seattle - of tenminste, wat ervan overblijft - en vele andere gebieden voor een bloedstollend avontuur.
De writing, gezichtsanimaties, soundtrack en voice-acting tijdens cutscenes zijn opnieuw van het niveau dat je verwacht van een titel van dit kaliber. Tijdens normale gameplay merk je evenwel dat niet alles het nieuwste van het nieuwste is. Bepaalde NPC's zien er wat verouderd uit of komen net wat té scripted over. Zelf heb je weinig impact op het verloop; je speelt in een film die door iemand anders al geschreven werd, maar dat maakt het daarvoor niet minder immersief. De vele controversiële thema’s zoals druggebruik, foltering, verminking tot zelfs afrekeningen, maken het plot namelijk alleen maar intenser en emotioneler. Het geweld is bruter dan in de eerste game, en het plot verloopt grimmiger en dramatischer. Belangrijke personages worden tot murw geschopt en geslagen, en niet iedereen overleeft.
De besturing, idealiter met de controller natuurlijk, voelt zowel intuïtief als responsief aan, met slechts enkele uitzonderingen. Wat ouderwets kan overkomen, zeker omdat dit tegenwoordig de standaard is in gelijkaardige actiegames, is dat The Last of Us Part II Remastered geen rolbeweging bevat. Er is enkel die dodge-functie. Al went dit snel en je kunt deze ook nog wat doeltreffender maken via de spelopties. Daarnaast zijn er geen visuele indicatoren die aanduiden wanneer je ergens op kunt klimmen of doorheen kunt kruipen. Daardoor moet je soms wat op gevoel op de knoppen tikken in de hoop dat je bijvoorbeeld door een opening in een houten beschutting kunt kruipen.
Ook stealth is nog steeds een belangrijk onderdeel van de gameplay, waarbij je geïnfecteerden zoveel mogelijk neersteekt met je dolk. Het voorzien van generatoren van gas, het lezen van oude brieven, het ontcijferen van cijfercodes en het gebruik van je kaart zijn essentieel. Wanneer je betrapt wordt tijdens het sluipen, riskeer je dat de tegenstanders versterking zullen inroepen. Maar voor wie dat verkiest, zijn er gelukkig verschillende moeilijkheidsgraden en instellingen die de ervaring op maat kunnen aanpassen.
Ietwat onverwacht – maar gelukkig minder erg – vormde het automatische opslagsysteem voor mij het grootste pijnpunt van deze editie. Doordat je progressie maar om de zoveel tijd wordt opgeslagen, dien je er zelf aan te denken om geregeld manueel op te slaan. Zo kan het wel eens voorkomen dat je eerder uitgevoerde stappen verplicht opnieuw moet doen wanneer je midden in een puzzel het spel verlaat en later je savegame opnieuw inlaadt. Ook bij het sterven moet je soms langere stukken herspelen, terwijl een optie om frequenter automatisch op te slaan zoiets had kunnen vermijden. Maar zoals gezegd, globaal bekeken is deze release een prima prestatie van de teams van Naughty Dog en Nixxes Software.
De pc-editie van The Last of Us Part II Remastered
Een trage start, met geweld dat alleen maar toeneemt
Het verhaal van The Last of Us Part II Remastered is natuurlijk weer cinema van de bovenste plank, dankzij zowel oude bekenden als een groepje nieuwelingen. Alles begint met hoe Joel, Tommy en Ellie belanden in een gastvrij kamp. De genezing van de besmettelijke ziekte die de wereld teistert, is nog verre van nabij, dus ze moeten vooral zien te overleven. Na een korte narratieve uitvergroting van hoe loyaal Tommy is aan Joel, naast hoe zorgzaam en misschien zelfs overbezorgd Joel wel is voor zijn pseudo-dochter Ellie, maakt het plot meteen een sprongetje van vier jaar.Ellie blijft natuurlijk in het middelpunt van de daaropvolgende fragmenten, maar de relevante cast wordt alsmaar aangevuld met nieuwe personages, waaronder Dina, Maria, Owen en Abby. De secties met deze laatste, een door het leven gekwelde dame, zijn best spannend, al betreft het eerder cinematische tussendoortjes. De nodige backstory rond de verschillende groeperingen, waaronder FEDRA-soldaten, de Fireflies, Seraphites en het wrede Washington Liberation Front, ontbreekt evenmin. Het voortdurende wisselen van perspectieven en de veelvuldige minder impactvolle gameplayopdrachten resulteren in een ietwat trage start, maar langzaamaan begint het plot te roderen en wordt duidelijk dat Ellie en Dina in dit deel de hoofdpersonages zullen zijn. Hun taak is om in de omgeving van het kamp te patrouilleren en de eventueel aanwezige geïnfecteerden op te ruimen. Nadat ze worden aangevallen door een onverwachte partij, beslissen ze echter om de vertrouwde thuisbasis te verlaten om terug te slaan. Zo belanden ze al snel in Seattle - of tenminste, wat ervan overblijft - en vele andere gebieden voor een bloedstollend avontuur.
Natuurlijk weer cinema van de bovenste plank.
De writing, gezichtsanimaties, soundtrack en voice-acting tijdens cutscenes zijn opnieuw van het niveau dat je verwacht van een titel van dit kaliber. Tijdens normale gameplay merk je evenwel dat niet alles het nieuwste van het nieuwste is. Bepaalde NPC's zien er wat verouderd uit of komen net wat té scripted over. Zelf heb je weinig impact op het verloop; je speelt in een film die door iemand anders al geschreven werd, maar dat maakt het daarvoor niet minder immersief. De vele controversiële thema’s zoals druggebruik, foltering, verminking tot zelfs afrekeningen, maken het plot namelijk alleen maar intenser en emotioneler. Het geweld is bruter dan in de eerste game, en het plot verloopt grimmiger en dramatischer. Belangrijke personages worden tot murw geschopt en geslagen, en niet iedereen overleeft.
Vertrouwde combat en besturing
Ook de combat voelt vertrouwd aan. Net zoals in de eerste game is het in dit tweede deel niet meteen de bedoeling dat je de geïnfecteerden benadert voor een één-op-één gevecht, maar tactisch te werk gaat. Hun aalvlugge en krachtige uithalen stoelen namelijk op pure razernij, waardoor je amper de tijd krijgt om van wapen te wisselen of te herladen. Het is dus beter om een strategische aanpak te hanteren. Een steen of fles gooien om de ene zombie af te leiden, terwijl je de andere langs achter besluipt en in stilte met je switchblade uitschakelt, kan zeker een doeltreffende strategie zijn, maar je blijft gelukkig vrij in je aanpak.De besturing, idealiter met de controller natuurlijk, voelt zowel intuïtief als responsief aan, met slechts enkele uitzonderingen. Wat ouderwets kan overkomen, zeker omdat dit tegenwoordig de standaard is in gelijkaardige actiegames, is dat The Last of Us Part II Remastered geen rolbeweging bevat. Er is enkel die dodge-functie. Al went dit snel en je kunt deze ook nog wat doeltreffender maken via de spelopties. Daarnaast zijn er geen visuele indicatoren die aanduiden wanneer je ergens op kunt klimmen of doorheen kunt kruipen. Daardoor moet je soms wat op gevoel op de knoppen tikken in de hoop dat je bijvoorbeeld door een opening in een houten beschutting kunt kruipen.
Overbekende mechanics die bekrachtigen waarom deze "Part" II heet
Heel wat bekende mechanics keren terug, waardoor de gameplay bijgevolg ook niet veel veranderd is ten opzichte van het voorgaande deel. Zo kun je opnieuw perks ontgrendelen via diverse supplementen die je vindt in de spelwereld. Wapens dienen weer te worden geüpgraded aan een werkbank, waarbij de crafting, zoals het vervaardigen van een molotov of health kit, wederom steunt op het inzetten van verzameld materiaal, gescheurde lappen stof en alcohol. Veel omgevingen zijn opnieuw lineair afgezet, met cafés die je niet kunt binnengaan, personages die amper met elkaar of met jou praten, en het herhaaldelijk stuiten op doodlopende wegen terwijl je vooral bezig bent met achtergelaten items te verzamelen. Soms voelt deze sidetracking wat saai aan, maar veel daarvan blijft optioneel, al beloont het je geregeld wel met nieuwe wapens en materialen.Ook stealth is nog steeds een belangrijk onderdeel van de gameplay, waarbij je geïnfecteerden zoveel mogelijk neersteekt met je dolk. Het voorzien van generatoren van gas, het lezen van oude brieven, het ontcijferen van cijfercodes en het gebruik van je kaart zijn essentieel. Wanneer je betrapt wordt tijdens het sluipen, riskeer je dat de tegenstanders versterking zullen inroepen. Maar voor wie dat verkiest, zijn er gelukkig verschillende moeilijkheidsgraden en instellingen die de ervaring op maat kunnen aanpassen.
Geslaagd eindrapport op technisch vlak
Grafisch en qua performance komt deze pc-port – mede dankzij upscaling en Frame Generation voor grafische kaarten van zowel Nvidia, AMD als Intel – goed uit de verf, met slechts enkele randbemerkingen. Zo is er steevast bij het roteren van de camera een vreemd lenseffect zichtbaar, in de vorm van boogvormige stralen, wanneer gras of andere beplanting in beeld komt. De zichtbaarheid van dit effect, dat overigens zeker niet aanwezig was in de PS5-versie van de game, vermindert weliswaar iets bij het inschakelen van Frame Generation. Daarnaast zijn de laadtijden soms wat aan de lange kant, zelfs na het initieel compileren van shaders. Tijdens het testen van de game had ik welgeteld één gamecrash, dus op vlak van stabiliteit is dit een flinke stap vooruit ten opzichte van de pc-versie van de voorganger.Grafisch en qua performance komt deze pc-port goed uit de verf.
Ietwat onverwacht – maar gelukkig minder erg – vormde het automatische opslagsysteem voor mij het grootste pijnpunt van deze editie. Doordat je progressie maar om de zoveel tijd wordt opgeslagen, dien je er zelf aan te denken om geregeld manueel op te slaan. Zo kan het wel eens voorkomen dat je eerder uitgevoerde stappen verplicht opnieuw moet doen wanneer je midden in een puzzel het spel verlaat en later je savegame opnieuw inlaadt. Ook bij het sterven moet je soms langere stukken herspelen, terwijl een optie om frequenter automatisch op te slaan zoiets had kunnen vermijden. Maar zoals gezegd, globaal bekeken is deze release een prima prestatie van de teams van Naughty Dog en Nixxes Software.
Conclusie
Met zijn indrukwekkende writing, prima acteerprestaties en geslaagde soundtrack, biedt The Last of Us Part II Remastered, net als de voorganger, ons een imposante ervaring boordevol brute gevechten en emotioneel beladen momenten. Daarnaast voelen de besturing en gameplay zo vertrouwd aan, dat je na het spelen van de eerste game ook meteen met deze gelanceerd bent. Ondanks de soms wat saaiere sidetracking en enkele kleine minpunten rond het automatisch opslagsysteem en de graphics, is deze port de remastered versie van een topgame geworden die we gehoopt hadden te mogen verwelkomen op de pc.
Pro
- Shockerend maar spannend verhaal
- De personages, de acteerprestaties, de cinema
- Soundtrack
- Uitgebreide versie qua modi en toevoegingen
Con
- Frequentie van automatisch opslagsysteem niet aan te passen
- Enkele visuele eigenaardigheden nog op te lappen
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
3 april 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
Genre
- Action
- Adventure
- Horror
- Stealth
Ontwikkelaar
- Naughty Dog
- Nixxes Software
Uitgever
- PlayStation PC LLC
Website
Forumlink
Partnerlink
Partnerlink
Partnerlink
Laatst bewerkt:
