Ik was niet onmiddellijk verkocht bij het idee van een limited serie waarin The Penguin centraal staat. Ik was enorm gecharmeerd door The Batman en de gitzwarte versie van Gotham City die Matt Reeves ons presenteerde, maar om terug te keren naar de grimmige straten van die stad met Oswald Cobblepot als ankerpunt? Reeksen als Gotham en Pennyworth hadden al te vaak bewezen gebukt te gaan onder het gemis van de Caped Crusader om goed op zichzelf te werken. Heeft Colin Farrell het charisma om die banvloek te doorbreken?
Dat Farrell een hoogtepunt was in The Batman staat buiten kijf. De Ierse acteur verborg zichzelf onder een ton make-up, mat zichzelf een clichématig Italiaans accent aan en flirtte met de karikatuur, maar wist zo een personage neer te zetten dat verdomd memorabel was. Oswald Cobblepot heeft niet zo gek veel screentime in The Batman, maar de stempel die hij op de film wist te zetten is onmiskenbaar. De grote vraag voor een serie als dit is dan ook of de cannoli ook smaakt wanneer je er een heleboel van door je strot krijgt geduwd.
Is het fair om een serie een van de beste televisieseries gebaseerd op een comicbook te noemen, wanneer het zijn stinkende best doet om op zichzelf te staan? Want … ja, The Penguin is wel degelijk een soort van sequel op The Batman en opereert dus in dezelfde setting, maar het is een volledig ander beest dan de film. Showrunner Lauren LeFranc nam de wereld die Matt Reeves creëerde en plaatste daar een misdaadserie in die een bruut verhaal vertelt over de lust naar macht en obsessie. Als je dacht dat het na The Batman niet donkerder en grimmiger kon worden, bewijst The Penguin al snel het tegendeel.
De zoon van de grote baas, de troonopvolger als het ware, die Oz met zijn hand in de spreekwoordelijke koekjestrommel betrapt, zou voor vele anderen het einde betekenen, maar Oz blijft Oz. Zijn verweerde uiterlijk indiceert niet bepaald charme, maar de gast heeft nog steeds een vlotte babbel waarmee hij zich vlot uit netelige situaties kan lullen. Op die manier weet hij het vertrouwen van Alberto te winnen. De wildcard in het verhaal is echter Sofia Falcone, de oudste dochter van Carmine Falcone, en ietwat van een berucht seriemoordenaar. Na een lang verblijf in Arkham maakt ook zij in deze al tumultueuze periode wederom haar opwachting om voor wat extra chaos te zorgen. Het resulteert in een heleboel belangrijke spelers op het schaakveld, waaronder ook Luca Falcone en Salvatore Maroni, die door slimme zetten van Cobblepot bespeeld worden om de volledige onderwereld schaakmat te zetten.
De belangrijkste relatie is echter die tussen Oz en Sofia. Er is tegelijk aantrekking en afstoting tussen de twee, maar ook een droevige empathie. De manier waarop Colin Farrell en een ijzingwekkende Cristin Milioti die nuances naar het oppervlak brengen, blijft de hele reeks lang imponeren. Het is uiteraard amusant om Oswald Cobblepot als een professionele sociopaat iedereen te zien manipuleren, messen in ruggen te zien duwen en als een schaakmeester het spel te zien spelen in de zoektocht naar zijn versie van de Amerikaanse droom … maar de menselijke kant achter het criminele genie is wat het naar grotere hoogtes stuwt.
Ook de geluidsmix puncht niet zo hard als je zou willen. In tegenstelling tot een Atmos, moet je het hier dus stellen met een 5.1-audiomix. Gelukkig is dat niet al te dramatisch, met geluid dat af en toe erg fijn speelt met de surrounds. De ambientgeluiden van het drukke Gotham komen overtuigend uit je speakers en brengen de grimmige wereld waar de Penguin zich in beweegt goed tot leven. Het gaat je zeker niet van je sokken blazen, maar het geluid van de blu-ray is helder en competent genoeg.
Op vlak van special features stelt The Penguin wat teleur. Er zijn behoorlijk wat filmpjes die verspreid over de schijfjes een minuut of 77 aan extra’s bieden met een kijkje op het maken van de reeks, maar het overstijgt zelden de traditionele EPK. Een minuut of drie over de make-up hier, een minuutje of vier over de rol van Milioti ginder, afgewisseld met stukjes getiteld Inside Gotham die elke individuele episode belichten. Het is verre van slecht, maar diepgang hoef je niet te verwachten, wat ietwat ironisch is voor een reeks als dit.
Dat Farrell een hoogtepunt was in The Batman staat buiten kijf. De Ierse acteur verborg zichzelf onder een ton make-up, mat zichzelf een clichématig Italiaans accent aan en flirtte met de karikatuur, maar wist zo een personage neer te zetten dat verdomd memorabel was. Oswald Cobblepot heeft niet zo gek veel screentime in The Batman, maar de stempel die hij op de film wist te zetten is onmiskenbaar. De grote vraag voor een serie als dit is dan ook of de cannoli ook smaakt wanneer je er een heleboel van door je strot krijgt geduwd.
Is het fair om een serie een van de beste televisieseries gebaseerd op een comicbook te noemen, wanneer het zijn stinkende best doet om op zichzelf te staan? Want … ja, The Penguin is wel degelijk een soort van sequel op The Batman en opereert dus in dezelfde setting, maar het is een volledig ander beest dan de film. Showrunner Lauren LeFranc nam de wereld die Matt Reeves creëerde en plaatste daar een misdaadserie in die een bruut verhaal vertelt over de lust naar macht en obsessie. Als je dacht dat het na The Batman niet donkerder en grimmiger kon worden, bewijst The Penguin al snel het tegendeel.
Schaakmat
Oswald 'Oz' Cobblepot, de misdaadbaas die de nickname The Penguin heeft gekregen vanwege de manier waarop hij door de onderwereld van de stad waggelt, ziet opportuniteiten in de nasleep van de bomaanslag die de zeewering verwoestte en een ravage aanrichtte in de armere buurten. Wanneer we voor het eerst opnieuw kennis met hem maken, overschouwt hij de ruïnes van de stad en probeert hij de kluis in het kantoor van de advocaat van Carmine Falcone te kraken. Cobblepot functioneert uiteraard al jaren als belangrijke luitenant in de Falcone-familie, maar nu de grote baas het loodje gelegd heeft, is er ietwat van een power vacuüm waar een ambitieuze Penguin wel wat mee kan aanvangen. In de safe vindt hij bezwarende informatie over onderbaas Johnny Vitti, wanneer hij betrapt wordt door Alberto Falcone.De zoon van de grote baas, de troonopvolger als het ware, die Oz met zijn hand in de spreekwoordelijke koekjestrommel betrapt, zou voor vele anderen het einde betekenen, maar Oz blijft Oz. Zijn verweerde uiterlijk indiceert niet bepaald charme, maar de gast heeft nog steeds een vlotte babbel waarmee hij zich vlot uit netelige situaties kan lullen. Op die manier weet hij het vertrouwen van Alberto te winnen. De wildcard in het verhaal is echter Sofia Falcone, de oudste dochter van Carmine Falcone, en ietwat van een berucht seriemoordenaar. Na een lang verblijf in Arkham maakt ook zij in deze al tumultueuze periode wederom haar opwachting om voor wat extra chaos te zorgen. Het resulteert in een heleboel belangrijke spelers op het schaakveld, waaronder ook Luca Falcone en Salvatore Maroni, die door slimme zetten van Cobblepot bespeeld worden om de volledige onderwereld schaakmat te zetten.
Emotionele nuances
Het algemene plot klinkt dus als een soort Game of Thrones met maffiosi, maar de waarheid is dat de reeks eerder aanleunt bij een reeks als Shogun, waar de personages en hun motivaties de machtsstrijd stuwen en niet louter een speelbal zijn van de gebeurtenissen. Regisseur Craig Zobel, die eerder al een onuitwisbare indruk maakte met shows als The Leftovers en Mare of Easttown, werkte dan ook nauw samen met schrijfster Lauren LeFranc om een show te maken waar het plot gedurende acht afleveringen de tijd krijgt om te ademen. Oswald Cobblepot is geen aangenaam persoon, om het zacht uit te drukken, maar de reeks maakt het captiverend om hem te volgen in de duistere krochten waar hij zich in begeeft. Je krijgt, door de relatie met zijn dementerende moeder en andere personages, een blik op de man achter de Penguin, en dat boeit zo mogelijk nog meer dan de schaakzetten op de weg naar macht.The Penguin slaat fier zijn vleugels uit als een ontzagwekkende reeks die ook los van The Batman weet te boeien.
De belangrijkste relatie is echter die tussen Oz en Sofia. Er is tegelijk aantrekking en afstoting tussen de twee, maar ook een droevige empathie. De manier waarop Colin Farrell en een ijzingwekkende Cristin Milioti die nuances naar het oppervlak brengen, blijft de hele reeks lang imponeren. Het is uiteraard amusant om Oswald Cobblepot als een professionele sociopaat iedereen te zien manipuleren, messen in ruggen te zien duwen en als een schaakmeester het spel te zien spelen in de zoektocht naar zijn versie van de Amerikaanse droom … maar de menselijke kant achter het criminele genie is wat het naar grotere hoogtes stuwt.
De essentie van inspiratie
Kun je stellen dat, net zoals The Batman inspiratie vond in David Finchers Se7en, de makers van The Penguin duidelijk The Sopranos gebinged hebben? Uiteraard. Het is redelijk duidelijk dat Oswald Cobblepot een iets ruwere variant is van Tony Soprano. Het vlotte praatje, de razendsnelle manier waarop de veer kan barsten en een uitbarsting van geweld kan opleveren, de parallellen zijn duidelijk. Het doet echter geen moment afbreuk aan de reeks en wat Farrell doet met het personage. De manier waarop de Ierse klasbak zich verliest in zijn personage en Cobblepot portretteert als een personage dat ietwat ruw en onbeholpen is, maar die zwaktes weet om te buigen tot een wapen, is weergaloos sterk. Hij neemt een personage dat we kennen van de comicbooks en maakt er een complex mens van vlees en bloed van. Alleen al de acteerprestatie van Farrell zou reden genoeg moeten zijn om The Penguin te bekijken, maar het is gewoon onderdeel van een show die op alle vlakken hoge toppen scheert. The Penguin leek misschien een overbodig project bij de aankondiging, maar het is essentiële televisie geworden die zowel fans van The Batman als genuanceerde misdaad weet mee te slepen.De schijfjes
De blu-rayuitgave komt in een strak metalen doosje dat er fijn uitziet op je kast, dus dat is al een duidelijke plus qua stijlpunten. Ik moet echter meteen de pleister aftrekken en zeggen dat we hier in België waarschijnlijk enkel de blu-rayrelease in de rekken hebben, en dat is verdomd zonde. Dit is een reeks die namelijk bedoeld is voor het UHD-format. Nee, echt, letterlijk. Alles is in 4K geschoten met Arri-camera’s, en voor deze blu-ray dus teruggeschaald naar 1080p. Voor een reeks die zo ontzettend duister is als The Penguin, zou Dolby Vision voor textuur en schaduwdetail in de vele donkere scènes toch echt wel een must zijn. Uiteraard wil dat niet zeggen dat de transfer van deze uitgave een volledige misser is. Wanneer het beeld helder genoeg verlicht is, valt er heus wel wat fijn detail te bespeuren. Je kan genoeg genieten van Farrells indrukwekkende make-up en het setdesign, alleen is het contrast dus een beetje pover.Ook de geluidsmix puncht niet zo hard als je zou willen. In tegenstelling tot een Atmos, moet je het hier dus stellen met een 5.1-audiomix. Gelukkig is dat niet al te dramatisch, met geluid dat af en toe erg fijn speelt met de surrounds. De ambientgeluiden van het drukke Gotham komen overtuigend uit je speakers en brengen de grimmige wereld waar de Penguin zich in beweegt goed tot leven. Het gaat je zeker niet van je sokken blazen, maar het geluid van de blu-ray is helder en competent genoeg.
Op vlak van special features stelt The Penguin wat teleur. Er zijn behoorlijk wat filmpjes die verspreid over de schijfjes een minuut of 77 aan extra’s bieden met een kijkje op het maken van de reeks, maar het overstijgt zelden de traditionele EPK. Een minuut of drie over de make-up hier, een minuutje of vier over de rol van Milioti ginder, afgewisseld met stukjes getiteld Inside Gotham die elke individuele episode belichten. Het is verre van slecht, maar diepgang hoef je niet te verwachten, wat ietwat ironisch is voor een reeks als dit.
Conclusie
The Penguin is letterlijk en figuurlijk een gitzwarte reeks die je niet er op een dag door jaagt, maar rustig moet beleven. Het is dan ook genieten van de sluwe zetten die Oswald Cobblepot doet om de macht in de onderwereld van Gotham te grijpen, maar ook van de sterke dialogen, het ijzersterke acteerwerk en alle andere elementen die het plaatje doen kloppen. The Penguin is dan ook niet alleen een uitstekende opvolger voor The Batman, het is gewoon een van de beste shows van de voorbije jaren die fier op zijn eigen waggelende poten staat.
Pro
- Farrell en Millioti zijn adembenemend
- Sterk geschreven, gelaagd drama
- De onderwereld van Gotham komt met verve tot leven
Con
- Helaas geen UHD om de donkere scenes beter tot hun recht te laten komen
- De extra's missen diepgang
9
Over deze serie
Beschikbaar vanaf
28 maart 2025
Genre
- Drama
- Misdaad
Speelduur
480 minuten
Regie
Craig Zobel
Cast
Colin Farrell, Cristin Millioti, clancy Brown, Theo Rossi, Michael Kelly
Uitgever
Warner Brothers
