UNO blijft een old-school favoriet. Ook al zweer je bij bordspellen zoals Twilight Imperium, Frosthaven of Mage Knight, toch kan er vaak wel een rondje UNO af hier en daar. Het spel is zo ongelofelijk simpel dat zelfs de grootste bordspelhater valt te overtuigen om snel een rondje mee te spelen. Het spel, een hersenspinsel van ontwikkelaar Merle Robbins, is gewoonweg een begrip geworden.
De originele game dateert intussen al van 1971 en kent heel wat verschillende uitvoeringen. Volgens BoardGameGeek bestaan er intussen maar liefst een veertigtal varianten of heruitgaven. Zo ook UNO Zero
(ook bekend als 'UNO Golf') van spelontwikkelaar Lilit Pilikian. Met een complexiteitsscore van 1.50/5 op BoardGameGeek is het spel een stukje 'zwaarder' dan het oorspronkelijke spel. Dat bleek al snel toen ik er het regelboekje bijnam.
Dat is jammer, want UNO Zero is op zich een toegankelijke variant op het klassieke kaartspel. In plaats van te proberen je kaarten zo snel mogelijk kwijt te raken, moet je een raster maken van twee op drie gedekte kaarten die je probeert te manipuleren om zo weinig mogelijk punten over te houden. Dat doe je door om de beurt een kaart van de pakstapel of de aflegstapel te nemen en dan sta je voor een keuze: ruil je de net genomen kaart met een kaart in je raster of leg je deze af om een kaart in je raster te onthullen en om te draaien naar de bedrukte kant? Om kaarten te kunnen wegspelen, moet je in een rij ofwel twee kaarten van dezelfde kleur of hetzelfde cijfer hebben liggen. Dan mag je beide kaarten afleggen en ben je een stap dichter bij de overwinning. Informatie vergaren over je gedekte kaarten is dus cruciaal.
UNO Zero bevat bovendien dezelfde actiekaarten als in het klassieke UNO-spel zoals de keer-om-kaart (oftewel: reverse), de sla-beurt-over-kaart en de neem-twee-kaart. Deze zorgen voor iets meer spanning tijdens het spel zonder de regels al te ingewikkeld te maken.
Alles staat uiteindelijk wel vermeld in het regelboekje, maar gewoon op een heel chaotische, drukke manier waardoor het spel aanleren veel moeizamer ging dan nodig. Na een tijdje zuchten en puffen, hebben we er gewoon een filmpje bijgehaald en werd het spel na vijf minuten duidelijk.
Waar het spel wel gelijklopend is met UNO: je gaat het spel geen tienmaal na elkaar spelen. Daarvoor is het spel gewoon te licht en zijn de keuzes niet zwaarwichtig genoeg. Als ultralichte filler is het wel een leuk spelletje, maar dan eerder eentje die ik mee op vakantie zou nemen. Thuis heb ik gewoonweg betere fillers om op tafel te leggen.
Een nadeel van het leggen van een raster is wel dat je wat ruimte nodig hebt om het spel te spelen. Waar je bij UNO gewoon kaarten op elkaar gooit, kan je dat niet doen bij de Zero-versie. Snel het spelletje bovenhalen om op de trein of in de auto te spelen, zal er dan niet inzitten of toch niet op een erg praktische manier.
Geen aanrader voor een duo bordspelfanaten dus. Met een grotere groep speelde het spelletje wel fijn, maar na het een tweetal keren na elkaar te spelen, hadden we wel zin in iets anders. Ik vermoed dat UNO Zero vooral als reisspel zal dienen, of dat vooral de jongsten er langer zoet mee zullen blijven.
De originele game dateert intussen al van 1971 en kent heel wat verschillende uitvoeringen. Volgens BoardGameGeek bestaan er intussen maar liefst een veertigtal varianten of heruitgaven. Zo ook UNO Zero
Vermoeiende rulebook zorgt voor frustratie
Wat een boeltje. Voor een spel dat in de praktijk vrij simpel en snel te spelen is, voelt de handleiding nodeloos complex aan. Er wordt constant gebruik gemaakt van de combinatie hoofdletters en een vetgedrukt font waardoor de tekst heel druk oogt en het lezen traag en vermoeiend verloopt.Dat is jammer, want UNO Zero is op zich een toegankelijke variant op het klassieke kaartspel. In plaats van te proberen je kaarten zo snel mogelijk kwijt te raken, moet je een raster maken van twee op drie gedekte kaarten die je probeert te manipuleren om zo weinig mogelijk punten over te houden. Dat doe je door om de beurt een kaart van de pakstapel of de aflegstapel te nemen en dan sta je voor een keuze: ruil je de net genomen kaart met een kaart in je raster of leg je deze af om een kaart in je raster te onthullen en om te draaien naar de bedrukte kant? Om kaarten te kunnen wegspelen, moet je in een rij ofwel twee kaarten van dezelfde kleur of hetzelfde cijfer hebben liggen. Dan mag je beide kaarten afleggen en ben je een stap dichter bij de overwinning. Informatie vergaren over je gedekte kaarten is dus cruciaal.
UNO Zero bevat bovendien dezelfde actiekaarten als in het klassieke UNO-spel zoals de keer-om-kaart (oftewel: reverse), de sla-beurt-over-kaart en de neem-twee-kaart. Deze zorgen voor iets meer spanning tijdens het spel zonder de regels al te ingewikkeld te maken.
Alles staat uiteindelijk wel vermeld in het regelboekje, maar gewoon op een heel chaotische, drukke manier waardoor het spel aanleren veel moeizamer ging dan nodig. Na een tijdje zuchten en puffen, hebben we er gewoon een filmpje bijgehaald en werd het spel na vijf minuten duidelijk.
Voldoende eigen identiteit om zich te onderscheiden van andere varianten
Het is tegenwoordig niet gemakkelijk om nog origineel uit de hoek te komen met een spel gebaseerd op de oeroude klassieker. Zoals eerder vermeld, bestaan er ondertussen al gigantisch veel varianten. Toch slaagt UNO Zero erin om zichzelf te onderscheiden door het originele rastermechanisme en ik was aangenaam verrast over de keuzes die je als speler moet maken om je raster leeg te maken.
UNO Zero slaagt erin om zichzelf te onderscheiden van andere varianten door het originele rastermechanisme.
Waar het spel wel gelijklopend is met UNO: je gaat het spel geen tienmaal na elkaar spelen. Daarvoor is het spel gewoon te licht en zijn de keuzes niet zwaarwichtig genoeg. Als ultralichte filler is het wel een leuk spelletje, maar dan eerder eentje die ik mee op vakantie zou nemen. Thuis heb ik gewoonweg betere fillers om op tafel te leggen.
Een nadeel van het leggen van een raster is wel dat je wat ruimte nodig hebt om het spel te spelen. Waar je bij UNO gewoon kaarten op elkaar gooit, kan je dat niet doen bij de Zero-versie. Snel het spelletje bovenhalen om op de trein of in de auto te spelen, zal er dan niet inzitten of toch niet op een erg praktische manier.
Veel plezanter in grote groep
Volgens het doosje is het spel te spelen vanaf twee spelers. Dat is in realiteit zeker een mogelijkheid maar echt aan te raden, is het niet. Veel van de spanning die gecreëerd wordt bij het spelen met meer spelers, gaat helemaal teniet als je slechts met twee speelt. De reverse-kaarten hebben weinig impact, een rondje is soms op vijf minuten geklonken en over het algemeen blijft het gevoel hangen dat er iets ontbreekt.Geen aanrader voor een duo bordspelfanaten dus. Met een grotere groep speelde het spelletje wel fijn, maar na het een tweetal keren na elkaar te spelen, hadden we wel zin in iets anders. Ik vermoed dat UNO Zero vooral als reisspel zal dienen, of dat vooral de jongsten er langer zoet mee zullen blijven.
Conclusie
UNO Zero weet zich op een interessante manier te onderscheiden van de klassieke UNO door het rastermechanisme en de extra strategische keuzes die spelers hierdoor moeten maken. Het spel is best eenvoudig te begrijpen zodra je de regels eenmaal doorhebt, maar het drukke en chaotische regelboekje maakt de eerste kennismaking onnodig frustrerend. Als filler is het spel plezant, vooral in een grotere groep, maar slechts in een heel lichte dosis, anders gaat het snel vervelen. Voor twee spelers voelt het vaak te kort en teleurstellend aan, waardoor ik het spel afraad voor dit spelersaantal. Door het rastermechanisme is UNO Zero bovendien minder geschikt als snel reisspelletje, net een aspect waarin het spel had kunnen scoren.
Pro
- Leuke twist op het klassieke spel
- Rondjes zijn snel
- De inclusie van actiekaarten
Con
- Rulebook is te druk en chaotisch
- Tafelruimte nodig waardoor het spel zich minder leent als reisspel
- Niet aangeraden voor twee spelers
6
Over
Uitgever
- Mattel
Designer
Lilit Pilikian
Aantal spelers
2-8
Tijdsduur
10-25 minuten
