Waarom, waarom, mijn God, waarom? Het is de eerste vraag die ik me stel wanneer ik zie dat er nog maar eens een remaster, remake of rewhatever van een wat oudere game op de proppen komt. Soms valt dat reuze mee en zie je zo wat de bestaansreden van een herwerking is, zoals bij een Epic Mickey of Resident Evil 4 die hun ervaring moderniseerden om een nieuw publiek aan te spreken, Andere keren echter, merk je dat de uitgever gewoon een nieuw likje verf over het oude canvas gesmeerd heeft om toch nog maar eens langs de kassa te passeren, zoals in het geval van LEGO Harry Potter dat voor de derde consolegeneratie op rij in een ‘nieuwe’ versie aan de man wordt gebracht. Wat Until Dawn betreft lijkt het echter allemaal een stuk minder zwartwit.
Het is namelijk erg eenvoudig om deze remake, simpelweg Until Dawn genaamd
, door een cynische blik te bekijken. Waarom krijgt een interactief 'kies je eigen avontuur horrorfilmpje' een jaar of negen na de oorspronkelijke release een herwerking, terwijl het origineel nog steeds speelbaar is en er meer dan degelijk uitziet? Omdat de opnames van de verfilming inmiddels zijn ingeblikt en dit de perfecte manier is om voor wat extra naambekendheid te zorgen voor de IP? Of omdat, zoals de reeds gelekte teaser aan het eind van de game hint, er een sequel op de planning staat? Tegelijk merk je dat er wel degelijk moeite gedaan is om Until Dawn niet de allure van een ordinaire cash grab te geven. Het spel is volledig herwerkt in de erg competente Unreal Engine 5 en er zijn hier en daar wat inhoudelijke tweaks gedaan om dit de superieure versie van de alom bekende ervaring te maken. De grote tweede vraag die je bij dit soort heruitgaven altijd stelt blijft echter dezelfde: is het genoeg om het prijskaartje te verantwoorden?
Tieners in leven houden is in Until Dawn in elk geval geen sinecure, maar je bent het ook niet verplicht. Het is een horrorfilm, slachtoffers zullen er altijd vallen, nietwaar? Dus als jij beslist om consequent de foute keuzes te maken om ervoor te zorgen dat personages waar je een hekel aan hebt zo snel en gruwelijk mogelijk het loodje leggen, dan gaat de game je geen duimbreed in de weg leggen, maar eerder sardonisch het mes aanreiken. Jij hebt kortom de touwtjes in handen, maar mag er zoveel dodemansknopen in leggen als je zelf wil. Er is weliswaar hier en daar wat plot armour en specifieke personages moeten dus nog wat leven in zich hebben om de finale met de grand reveal te laten ontplooien, maar hoeveel volk er terug die berg kan afdalen aan het einde hangt grotendeels van de speler af. Je kan een trophy winnen door iedereen te laten overleven, maar wat is een horrorfilm zonder bloederige kills? Het is een stuk amusanter om je gewoon te laten meeslepen door de flow van de game, per ongeluk een verkeerde knop of foute keuze te maken in een stresssituatie en ‘aaw fuck’ te roepen wanneer het bloed tegen het scherm spat en er weer een leeg zitje bij de volgende reünie zal zijn.
De toevoeging van haptics is dan weer wel een duidelijke zegen. De haptische feedback van de DualSense zorgt ook hier weer voor een meerwaarde met subtiele effecten die de sfeer verrijken en een weerstand in de triggers die de keuzes een zekere impact geven. Je moet effectief kracht uitoefenen om een trigger in te drukken, wat voor gravitas zorgt bij het nemen van beslissingen. Verder heb je nog wat inhoudelijke tweaks zoals een iets uitgebreidere proloog die voor een betere context zorgt en dus die tease richting een sequel aan het eind, maar verder is dit grotendeels dezelfde game in een nieuwe ietwat problematische verpakking.
Het is namelijk erg eenvoudig om deze remake, simpelweg Until Dawn genaamd
Vertrouwd ritje door het spookhuis
De kern staat in elk geval nog steeds als een spookhuis. Na diverse episodes in The Dark Pictures Anthology en het minder positief onthaalde The Quarry, is het fijn om te zien dat Until Dawn nog steeds werkt. Het verhaal dat het brengt hangt met clichématige haken en ogen aan elkaar, maar het is het interactieve element dat deze hommage aan tiener slashers doet werken. Het verhaal blijft dus nog steeds grotendeels hetzelfde. Nadat een grap volledig uit de hand liep en voor dood en trauma zorgde binnen een vriendengroep, kiezen een stelletje tieners ervoor om een jaar later terug samen te komen op de plek waar een jaar eerder hun levens door elkaar werden geschud. In dit afgelegen vakantiehuis, gelegen in een guur winters landschap, hopen ze afscheid te kunnen nemen van hun verloren vrienden en het hoofdstuk af te sluiten. Uiteraard vinden ze enkel meer dood en verderf wanneer blijkt dat iemand hen een voor een begint te vermoorden.Kies je eigen gruwelijke pad
Until Dawn werkt grotendeels omwille van het omarmen van de clichés. Het verhaal is exact het soort springplank voor een killing spree die we al tig keer eerder zagen en nagenoeg elke tiener in de cast heeft een hatelijk trekje dat hen perfect maakt als verdachte of potentieel slachtoffer, naargelang de situatie. De game haalt dan ook behoorlijk wat dividend uit het sterke scenario dat vlot tussen personages springt om zo andere invalshoeken te tonen of de spanning wat langer te rekken. Nog voor de chaos uitbreekt en het bloed in het rond begint te spatten, weet het scenario op die manier een onheilspellende sfeer aardig op te bouwen en zodra de lijken beginnen te vallen gaat het helemaal los. De game blijft wisselen tussen personages die stuk voor stuk in een penibele situatie zitten en volledig afhankelijk zijn van jouw keuzes om hun vitale organen intact te houden. Dat de game je regelmatig in het ongewisse laat over de onmiddellijke consequenties van je keuzes, draagt bij aan de ijzingwekkende sfeer die Until Dawn soms vlijmscherp weet te brengen.Until Dawn heeft na al die jaren nog niks aan gruwelijk vertier ingeboet.
Tieners in leven houden is in Until Dawn in elk geval geen sinecure, maar je bent het ook niet verplicht. Het is een horrorfilm, slachtoffers zullen er altijd vallen, nietwaar? Dus als jij beslist om consequent de foute keuzes te maken om ervoor te zorgen dat personages waar je een hekel aan hebt zo snel en gruwelijk mogelijk het loodje leggen, dan gaat de game je geen duimbreed in de weg leggen, maar eerder sardonisch het mes aanreiken. Jij hebt kortom de touwtjes in handen, maar mag er zoveel dodemansknopen in leggen als je zelf wil. Er is weliswaar hier en daar wat plot armour en specifieke personages moeten dus nog wat leven in zich hebben om de finale met de grand reveal te laten ontplooien, maar hoeveel volk er terug die berg kan afdalen aan het einde hangt grotendeels van de speler af. Je kan een trophy winnen door iedereen te laten overleven, maar wat is een horrorfilm zonder bloederige kills? Het is een stuk amusanter om je gewoon te laten meeslepen door de flow van de game, per ongeluk een verkeerde knop of foute keuze te maken in een stresssituatie en ‘aaw fuck’ te roepen wanneer het bloed tegen het scherm spat en er weer een leeg zitje bij de volgende reünie zal zijn.
Meer details aan een lager tempo
Until Dawn werkt dus nog steeds als een interactieve hommage aan slashers, maar wat legt deze remake op tafel die al niet te beleven viel in de oorspronkelijke game die je voor nog geen tien euro op de kop kan tikken in onze Buy and Sell? Uiteraard is het belangrijkste en meest in het oog springende de volledig grafische revisie. Until Dawn was altijd al een knappe game, maar volledig herwerkt in de vijfde iteratie van de Unreal Engine is het een audiovisueel beest van een game geworden. De cast ziet er stukken gedetailleerder uit, de belichting voelt een stuk natuurlijker, het is allemaal kortom een stuk geloofwaardiger geworden zolang je niet op de wat gedateerde motion capture bewegingen van de personages gaat letten. Die grafische fideliteit lijkt echter wel met een kost te komen. Je kan het origineel makkelijk via backwards compatibility spelen met een framerate die tegen de zestig aan zit op de PlayStation 5. Deze versie, specifiek ontwikkeld voor het platform, mikt echter op dertig frames per seconde en heeft zelfs dan soms moeite om dat te halen. Voor een cinematische game als dit is het geenszins een dealbreaker, maar het voelt toch bizar aan dat een game als dit loopt te stotteren op een PlayStation 5.Traag vluchten van je ondergang
Dat de personages er een stuk beter uitzien op PlayStation 5 is maar goed ook, want de nieuwe camera die ontwikkelaar Ballistic Moon heeft geïmplementeerd zit een stuk dichter op de huid van de onfortuinlijke tieners. Er zijn weliswaar momenten dat de game opteert voor een vast camerastandpunt zoals in de vorige iteratie, maar het meeste van de game hanteert een over-de-schouder perspectief zoals je gewoon bent van games als Resident Evil 4. Het resultaat van die aanpak is dat je uiteraard meer immersieve grip hebt op de omgeving, alleen voelt de manier waarop je personages zich voortbewegen simpelweg te log om te overtuigen. Het voelt constant alsof je door een meter sneeuw aan het ploeteren bent, wat voor een game waarin je soms moet rennen voor je leven gewoon idioot overkomt.De toevoeging van haptics is dan weer wel een duidelijke zegen. De haptische feedback van de DualSense zorgt ook hier weer voor een meerwaarde met subtiele effecten die de sfeer verrijken en een weerstand in de triggers die de keuzes een zekere impact geven. Je moet effectief kracht uitoefenen om een trigger in te drukken, wat voor gravitas zorgt bij het nemen van beslissingen. Verder heb je nog wat inhoudelijke tweaks zoals een iets uitgebreidere proloog die voor een betere context zorgt en dus die tease richting een sequel aan het eind, maar verder is dit grotendeels dezelfde game in een nieuwe ietwat problematische verpakking.
Conclusie
Until Dawn blijft onmiskenbaar een ijzersterke narratieve horrorgame die er negen jaar na de oorspronkelijke release beter uitziet dan ooit op de PlayStation 5. Dat is allemaal leuk en aardig, alleen kun je niet om het feit heen dat deze remake met een stevig prijskaartje te koop wordt aangeboden en verbeteringen afwisselt met de nodige misstappen. De logge animaties en framerate die worstelt om consequent de dertig frames per seconde aan te tikken zorgen dan ook voor een game die onder het moderne masker vaak te archaïsch aanvoelt.
Pro
- Het blijft een ijzersterke hommage aan het genre
- Grafisch ziet het er vaak indrukwekkend goed uit
- De haptische feedback bevordert de sfeer
- Zet de deur op een kier richting een sequel
Con
- De framerate is gehalveerd en heeft soms moeite om constant te blijven
- De besturing voelt te log aan om fijn te werken met de nieuwe camera
- Is simpelweg te duur
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
8 oktober 2024
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
Genre
- Adventure
- Horror
Ontwikkelaar
- Ballistic Moon
- Supermassive Games
Uitgever
- Sony Interactive Entertainment
By the way, geen negatief punt op de stijlverandering? De eerste was veel donkerder (en daarom ook spannender), bij deze is de zon al bijna op.
. Nee..ik snap dat het duister an sich voor een engere sfeer kan zorgen, maar de nieuwe belichting is realistischer wat het op zijn beurt ook weer een extra 'creepfactor' geeft.
