Een groot aantal katholieke geestelijken steunden de ustašabeweging en sommige priesters deden mee met gewelddadige acties.
[1] De rooms-katholieke bisschop
Ivan Šarić schreef in het kerkelijke blad dat de ustašabeweging werd gesteund door God.
[1] Een aantal priesters dienden in de persoonlijke lijfwacht van Pavelić, inclusief
Ivan Guberina, de leider van de
Kroatische Katholieke Beweging. De priester Dyonisy Juricev schreef in
Novi list dat het vermoorden van zevenjarige kinderen geen
zonde was, zolang die kinderen niet katholiek waren.
[1] Paus Pius XII was geïnformeerd over de betrokkenheid van Kroatische priesters met het ustaša-regime sinds 1941, maar heeft het regime nooit veroordeeld en heeft geen actie ondernomen tegen de betrokken priesters.
[1] In 1943 ontmoette Pavelić de paus, terwijl de paus wist van de massamoorden begaan door de ustašabeweging
In april 1945 reikte de macht van de ustaša's niet verder dan de Kroatische hoofdstad Zagreb en voorsteden. Paveliç en verscheidene kabinetsleden alsmede honderden ustaša's vertrokken daarop naar Argentinië, waar zij asiel vonden. Omstreden is de hulp die zij hierbij ontvingen van het Vaticaan. In mei 1945 werd Zagreb bevrijd evenals de rest van Joegoslavië, maar veel ustaša-aanhangers bleven in de bossen van Kroatië actief, vooral met de bestrijding van Tito's partizanen.
De ustašabeweging vermoordde naar schatting 700.000 mensen in hun concentratiekampen. Velen werden daarbuiten nog gedood. De getallen zijn onderhevig aan discussie, maar de volgende getallen worden over het algemeen aanvaard: zo'n 500.000 Serviërs, 200.000 Kroaten (voornamelijk tegenstanders van het regime, intellectuelen en communisten), 90.000 Bosnische moslims, 40.000 Joden, 50.000 Montenegrijnen en 30.000 Slovenen.
, maar die genoten zonder twijfel brede steun, eventueel over een bepaalde periode.
