Samenblijven voor de kinderen of niet?

[zarathustra]

Is dit niet de breakup-variant van de processie van Echternach aan het worden? Ik snap dat loskomen van iemand niet evident is, laat staan als er kinderen in het spel zijn en andere praktische en financiële implicaties. En ik heb daar zelf ook jaren voor nodig gehad en had er achteraf bekeken veel sneller uit moeten stappen. Maar met de blik van een buitenstaander (die weliswaar bijlange niet de hele situatie kent): Waarom blijven proberen met iemand die niet 100% voor u kiest? Je ontneemt uzelf daarmee ook de mogelijkheid op een ander (gelukkiger?) leven, al dan niet met iemand die wél voor u kiest.

Mogelijks. Maar vanuit mijn standpunt is de potentiële plus van er nog/terug iets van te maken veel groter dan het alternatief. Want de alternatieven zijn (statistisch gezien) enkel negatief.

En uiteindelijk gaat dit niet om mijn geluk, het gaat om dat van de kinderen. Als het mijne daar op termijn uit voort vloeit dan is dat mooi meegenomen maar dat is mijn prioriteit niet, is het nooit geweest en zal het waarschijnlijk ook nooit zijn.

Ik ben me er 100% van bewust dat de meeste mensen niet zo denken, maar zo is dat dan maar ^^

Mod EDIT: Afgesplitst uit "Opnieuw op eigen benen na relatie" en beginpost aangepast.

 

[Chelark007]

Mogelijks. Maar vanuit mijn standpunt is de potentiële plus van er nog/terug iets van te maken veel groter dan het alternatief. Want de alternatieven zijn (statistisch gezien) enkel negatief.

En uiteindelijk gaat dit niet om mijn geluk, het gaat om dat van de kinderen. Als het mijne daar op termijn uit voort vloeit dan is dat mooi meegenomen maar dat is mijn prioriteit niet, is het nooit geweest en zal het waarschijnlijk ook nooit zijn.

Ik ben me er 100% van bewust dat de meeste mensen niet zo denken, maar zo is dat dan maar ^^

En wat als je terug samenkomt, kinderen gelukkig. Maar jij dan?

Pas op.. Ben niet veel beter. Emotioneel voor ze deel uit de relatie gestapt, maar kan niet vertrekken...

 

[MisterV]

Kinderen hebben er niks aan wanneer één van de ouders systematisch en jarenlang ongelukkig of gestresst rondloopt omwille van relatieproblemen, dat straalt evengoed ook op hen af. En een voorbeeld wat een gezonde relatie is, is het al zeker niet. Wees maar zeker dat ze dat haarfijn aanvoelen, zeker wanneer ze wat ouder zijn. Een scheiding is absoluut geen droomscenario, zeker voor kinderen niet, maar op het einde van de rit kunnen ze daar best mee om als je dat correct aanpakt.

 

[zarathustra]

Kinderen hebben er niks aan wanneer één van de ouders systematisch en jarenlang ongelukkig of gestresst rondloopt omwille van relatieproblemen, dat straalt evengoed ook op hen af. En een voorbeeld wat een gezonde relatie is, is het al zeker niet. Wees maar zeker dat ze dat haarfijn aanvoelen, zeker wanneer ze wat ouder zijn. Een scheiding is absoluut geen droomscenario, zeker voor kinderen niet, maar op het einde van de rit kunnen ze daar best mee om als je dat correct aanpakt.

Maar dan zeg je eigenlijk gewoon dat de beste stap zou zijn dat ik gewoon vertrek, voor echt dan. (En niet op een dramatische manier, maar gewoon uit hun leven) Want gelukkig en geen stress is nog nooit voorgevallen ( in wat ik me kan herinneren van de voorbije 40 jaar) dus realistisch gezien is de kans klein dat ik ooit goed voor hen zou zijn.

En geloof me vrij ik heb me die vraag ook al meer dan 1 keer gesteld. Maar ik ben blijkbaar dan wel weer te egoïstisch om die stap te zetten.

edit: ik ga mijn ouders hierover citeren "geluk is allemaal zever, doe gewoon wat ge moet doen"

 

[MisterV]

Maar dan zeg je eigenlijk gewoon dat de beste stap zou zijn dat ik gewoon vertrek, voor echt dan. (En niet op een dramatische manier, maar gewoon uit hun leven)

Nee, wat ik ken jouw specifieke situatie niet noch de consequenties bij een breuk. Ik spreek over het klassieke scenario met co-ouderschap.

 

[zarathustra]

Nee, wat ik ken jouw specifieke situatie niet noch de consequenties bij een breuk. Ik spreek over het klassieke scenario met co-ouderschap.

Mnee je zegt dat je gelukkig en stressvrij zou moeten zijn om goed te zijn voor de kinderen, maar dat is nog nooit een alternatief geweest. (Ik heb me al genoeg slecht gevoeld over het feit dat ik -voor hen- die beslissing genomen heb om ze te maken)

 

[RidderBauknecht]

Onderstaande is als antwoord op jou, maar is eigenlijk gewoon algemeen bedoeld:

En uiteindelijk gaat dit niet om mijn geluk, het gaat om dat van de kinderen. Als het mijne daar op termijn uit voort vloeit dan is dat mooi meegenomen maar dat is mijn prioriteit niet, is het nooit geweest en zal het waarschijnlijk ook nooit zijn.

Dat is mooi, maar het ene vloeit ook wel deels voort uit het andere., dat mag je ook niet uit het oog verliezen. Je zou de eerste ouder niet zijn die voor de kinderen in een relatie blijft zitten waar hij/zij (voor welke redenen dan ook) eigenlijk niet meer in wil of kan zitten om dan na enige tijd in te storten.

Dat hoeft dan niet eens een 'typische' depressie te zijn, dat kan ook gewoon culmineren in een vuile vechtscheiding met alle gevolgen van dien. Daar worden kinderen ook niet gelukkig van.

En voorts: kinderen pikken (onbewust) meer op van ouders die niet meer door dezelfde deur kunnen dan de meeste mensen denken. Je wil ze niet te eten geven hoor, de kinderen die als adolescenten of jongvolwassenen op therapie moeten omwille van de situatie thuis waarbij twee ouders samen zijn gebleven 'voor de kinderen'.

Ik zeg niet dat dat bij jou zo is: maar als die kinderen bijvoorbeeld elke avond in spanning moeten leven omdat het weer eens kan ontploffen tussen mama en papa, dan is het alternatief (scheiding) op lange termijn meestal een betere optie. En wees maar zeker dat kinderen die ruzies 'wanneer ze slapen' bijna allemaal horen.

ik ga mijn ouders hierover citeren "geluk is allemaal zever, doe gewoon wat ge moet doen"

Dat is natuurlijk wel zo'n typische slagzin van de oudere generatie. Geluk is wel degelijk belangrijk. Je moet in het leven helemaal niks, behalve zorgen voor je familie, de wetten volgen van het land waarin je woont/verblijft, en je proberen te amuseren in de tijd die je hier hebt gekregen. Er is geen hoger doel of weet ik veel. En je moet je eigen geluk al helemaal niet volledig wegcijferen om 'te doen wat je moet doen', al zeker niet als dat kan samenhangen.

 

[nestorius]

Ik denk dat velen hier wel uit het oog verliezen dat @zarathustra gemigreerd is (mssh wel omwille van haar) naar het buitenland. Dan kan ik mij ook wel voorstellen dat dat net iets moeilijker is om uit elkaar te gaan.

 

[RidderBauknecht]

Ik denk dat velen hier wel uit het oog verliezen dat @zarathustra gemigreerd is (mssh wel omwille van haar) naar het buitenland. Dan kan ik mij ook wel voorstellen dat dat net iets moeilijker is om uit elkaar te gaan.

Ja, dat klopt. Vandaar dat mijn reply eerder algemeen bedoeld was. Dat maakt de keuze/de situatie uiteraard heel wat moeilijker. Maar dan nog geldt het nog wel wat mensen zeggen: kinderen worden niet per se gelukkiger van ouders die miserabel bij elkaar blijven.

Maar als de keuze is tussen dat en je kinderen bijvoorbeeld maar een paar keer per jaar zien dan begrijp ik uiteraard heel goed dat hij meer geneigd is om te blijven proberen.

 

[nestorius]

Ja, dat klopt. Vandaar dat mijn reply eerder algemeen bedoeld was. Dat maakt de keuze/de situatie uiteraard heel wat moeilijker. Maar dan nog geldt het nog wel wat mensen zeggen: kinderen worden niet per se gelukkiger van ouders die miserabel bij elkaar blijven.

Maar het is ook een afweging natuurlijk wanneer je zelf miserabel komt door het gevoel dat je gefaald hebt om uw kinderen niet het leven te geven zoals je dat in gedachten had met een vader en een moeder die samen zijn.
Ik denk dat Zarathustra vooral ook eens zal moeten aan zelfreflectie doen.

 

[Squidward]

Maar dan zeg je eigenlijk gewoon dat de beste stap zou zijn dat ik gewoon vertrek, voor echt dan. (En niet op een dramatische manier, maar gewoon uit hun leven) Want gelukkig en geen stress is nog nooit voorgevallen ( in wat ik me kan herinneren van de voorbije 40 jaar) dus realistisch gezien is de kans klein dat ik ooit goed voor hen zou zijn.

En geloof me vrij ik heb me die vraag ook al meer dan 1 keer gesteld. Maar ik ben blijkbaar dan wel weer te egoïstisch om die stap te zetten.

edit: ik ga mijn ouders hierover citeren "geluk is allemaal zever, doe gewoon wat ge moet doen"

Mijn ouders hebben zich kapot ge-weblijvensamenvoorhetkind. Over een tiental jaar zal het kind of kinderen geen dankbare knieval maken voor wat je opgeofferd hebt en jullie beiden gaan je afvragen waarom je kind toch bij een partner blijft waar ze duidelijk toch niet gelukkig mee zijn en/of waarom ze er voor kiezen om zo weinig op bezoek te komen.

 

[Sylverscythe]

Maar als ik het goed lees lijkt de kans toch niet zo klein dat @zarathustra ook gewoon gelukkiger wordt van terug samen te zijn? Ik bedoel, ik vind zijn nadruk op "eigen geluk telt niet" ook wat anachronistisch aandoen maar uiteindelijk lijkt hij daar rationeel toch wel een punt te hebben dat voor hetzelfde geld dit zo'n "moeilijke periode" wordt waar ze over X jaar als koppel op terugkijken.

Allezja ik ben daarin misschien ook eerder conservatief, maar ik snap zijn nadruk nu wel op het proberen voor de kinderen. Hij moet voor zichzelf natuurlijk uitmaken hoe hij en zijn ex/whatever daarin kunnen of willen functioneren.

 

[zarathustra]

Maar als ik het goed lees lijkt de kans toch niet zo klein dat @zarathustra ook gewoon gelukkiger wordt van terug samen te zijn? Ik bedoel, ik vind zijn nadruk op "eigen geluk telt niet" ook wat anachronistisch aandoen maar uiteindelijk lijkt hij daar rationeel toch wel een punt te hebben dat voor hetzelfde geld dit zo'n "moeilijke periode" wordt waar ze over X jaar als koppel op terugkijken.

Allezja ik ben daarin misschien ook eerder conservatief, maar ik snap zijn nadruk nu wel op het proberen voor de kinderen. Hij moet voor zichzelf natuurlijk uitmaken hoe hij en zijn ex/whatever daarin kunnen of willen functioneren.

Dit dus, wij hebben nooit ruzie gemaakt eh. Er waren geen verhitte argumenten.

Het grootste probleem was net dat, dat ik niet over zaken die me dwarszaten wou praten en aan de andere kant dat zij niet zeker is/was van haar meningen ( en dat gaat over alles van emotionele zaken tot de stijl van de badkamer). Zodat alles lang aansleepte EN zij dan vaak voelde dat ze geen inspraak had. Dus mijn mening is dat ik aan mijn kant van die vergelijking gewerkt heb en dat zaken goed zouden kunnen gaan. En ik *hoop* dat zaken terug goed zullen zijn voor mij persoonlijk, maar dat zal langer duren dan voor de kinderen. Maar ik kan door een jaar of 2 moeilijk heen bijten en dat is imo iets dat velen niet meer willen doen.

Soit het kan even goed een gigantische vergissing zijn, maar ze woont hier nu een maand anyway, kan het beter ten goede gebruiken.

 

[Cattadelic]

Dat is mooi, maar het ene vloeit ook wel deels voort uit het andere., dat mag je ook niet uit het oog verliezen. Je zou de eerste ouder niet zijn die voor de kinderen in een relatie blijft zitten waar hij/zij (voor welke redenen dan ook) eigenlijk niet meer in wil of kan zitten om dan na enige tijd in te storten.

Dat hoeft dan niet eens een 'typische' depressie te zijn, dat kan ook gewoon culmineren in een vuile vechtscheiding met alle gevolgen van dien. Daar worden kinderen ook niet gelukkig van.

Dat is toch ook weer zo'n stereotiep beeld hè. Niet elke echtscheiding is een vechtscheiding. Er zijn hopen relaties waar de partners gewoon stelselmatig uit elkaar groeien, het hoeft niet noodzakelijk constant ambras te zijn.

Als ik naar mijn persoonlijk situatie kijk: ouders besluiten om te scheiden wanneer ik 11 ben. En van toen af moest elke week pendelen tussen moeder en vader hun woonst. Ik vond dat persoonlijk verschrikkelijk, alsof ik niet echt een thuis meer had. Op een bepaald moment is de relatie met mijn vader verbroken en is het voor mij stilaan gebeterd, maar dat was pas jaren later.

Co-ouderschap wordt dikwijls als een heilige graal naar voor geschoven, en misschien is dat tof voor de ouders, maar in de praktijk is dat een aardige kutsituatie voor de kinderen. Ik was persoonlijk uiteindelijk gelukkiger in de 1-ouder situatie (of mogelijk in de originele 2-ouder situatie was men bij elkaar gebleven).

Eigenlijk zou men bij scheiding de ouderlijke woonst gewoon permanent aan de kinderen moeten toewijzen. En laat de ouders dan maar eens wekelijks hun valieske pakken en het afbollen. Maar goed, wellicht praktisch moeilijk te realiseren.

 

[RidderBauknecht]

Dat is toch ook weer zo'n stereotiep beeld hè. Niet elke echtscheiding is een vechtscheiding. Er zijn hopen relaties waar de partners gewoon stelselmatig uit elkaar groeien, het hoeft niet noodzakelijk constant ambras te zijn.

Dat zeg ik toch ook helemaal nergens?

'Dat kan culmineren.'

 

[Guazala]

Het is zoeken naar de gulden middenweg in zoiets. Enerzijds is het niet ok dat kinderen oppikken dat ongelukkig zijn in een relatie iets is dat er gewoon bij hoort. Je wil kinderen groot brengen die sterk in hun schoenen staan en als een situatie toxisch is, of hen langdurig ongelukkig maakt, weten dat het ok is om daar dan uit te stappen.
Anderzijds mogen kinderen ook best meekrijgen dat een relatie werken is en dat er al eens moeilijkere periodes zijn, dat het gras niet altijd groener is aan de overkant en dat het soms gewoon wat doorzetten is.

In welke van die 2 situaties Zarathustra zit, kan alleen hij uitmaken. Als het doel is om uiteindelijk wel samen gelukkig te worden en eruit te komen, krijgen die kinderen de tweede les mee. Dat als je ergens voor vecht en er hard voor werkt, dat dat loont. Als het echt gewoon een opoffering is en de situatie uitzichtloos is, dan is samen blijven, mijns inziens, het slechtst mogelijke voorbeeld voor de kinderen.

 

[arevee]

Dat is toch ook weer zo'n stereotiep beeld hè. Niet elke echtscheiding is een vechtscheiding. Er zijn hopen relaties waar de partners gewoon stelselmatig uit elkaar groeien, het hoeft niet noodzakelijk constant ambras te zijn.

Als ik naar mijn persoonlijk situatie kijk: ouders besluiten om te scheiden wanneer ik 11 ben. En van toen af moest elke week pendelen tussen moeder en vader hun woonst. Ik vond dat persoonlijk verschrikkelijk, alsof ik niet echt een thuis meer had. Op een bepaald moment is de relatie met mijn vader verbroken en is het voor mij stilaan gebeterd, maar dat was pas jaren later.

Co-ouderschap wordt dikwijls als een heilige graal naar voor geschoven, en misschien is dat tof voor de ouders, maar in de praktijk is dat een aardige kutsituatie voor de kinderen. Ik was persoonlijk uiteindelijk gelukkiger in de 1-ouder situatie (of mogelijk in de originele 2-ouder situatie was men bij elkaar gebleven).

Eigenlijk zou men bij scheiding de ouderlijke woonst gewoon permanent aan de kinderen moeten toewijzen. En laat de ouders dan maar eens wekelijks hun valieske pakken en het afbollen. Maar goed, wellicht praktisch moeilijk te realiseren.

Iedere situatie is inderdaad anders ik was 20+ toen mijn ouders uit elkaar gingen en had een kotleven + vaste vriendin.

Maar hoe vaak heb ik niet gehoopt dat mijn ouders uit elkaar gingen als tiener omdat de situatie iedere avond voor iets onnozel kon ontploffen. Ik heb weinig liefde gezien tussen beide ouders, haat (vooral van één kant uit) des te meer. Zaken horen als, had ik nu een geweer ik schoot zijn kop eraf, ben blij dat ik er geen heb etc x1000 keer. Had mij dan maar een valies gegeven die ik desnoods iedere twee dagen moest maken en een kans op gelukkige ouders.

Nu goed ook dat is een individuele situatie maar mijn ouders zijn ook samengebleven bewust totdat ik een eerste diploma had, mij is nooit gevraagd of ik dat nodig vond. Dat was zoals het hoorde ofzo of zoals het moest. Dachten ze, wel helaas verkeerd gedacht van hen.

Waarmee ik niet wil zeggen dat zarathustra het moet afbollen, zeker niet in zijn situatie in een land dat niet zijn thuisland is. Maar ik volg wel iedereen hier die zegt ouders die echt niet overeenkomen, nee dat is het toch niet hoor.

(De echtscheiding op zich was overigens ook snel en fair geregeld hier, zeker geen vechtscheiding ik denk dat ze al uitgevochten waren tegen elkaar toen de scheiding godzijdank eindelijk plaatsvond).

 

[oxbow1]

Misschien kan onze "ikke ikke ikke" generatie nog iets leren van koppels die toch proberen er iets van te maken, Er zijn koppels genoeg die op een normale manier eigenlijk als broer/zus leven zonder dat daar haat/ruzie/stress aanwezig hoeft te zijn.

Mijn beste kameraad en zijn ex hebben gekozen voor een halve weekwissel, tel daar de nachtjes bij de grootouders bij en zijn dochtertje slaapt dus nooit langer dan 3 nachten in hetzelfde bed...

Sorry maar dat kan mijn verstand niet bevatten, waar is dat kind haar stabiele thuis?

 

[Sylverscythe]

Misschien kan onze "ikke ikke ikke" generatie nog iets leren van koppels die toch proberen er iets van te maken, Er zijn koppels genoeg die op een normale manier eigenlijk als broer/zus leven zonder dat daar haat/ruzie/stress aanwezig hoeft te zijn.

Mijn beste kameraad en zijn ex hebben gekozen voor een halve weekwissel, tel daar de nachtjes bij de grootouders bij en zijn dochtertje slaapt dus nooit langer dan 3 nachten in hetzelfde bed...

Sorry maar dat kan mijn verstand niet bevatten, waar is dat kind haar stabiele thuis?

Is de "ikke ikke ikke" generatie niet net door zo'n koppels opgevoed?

 

[Chelark007]

Als broer zus? Ook plezant...

Wat uw kameraad doet is ook moeilijk.