Goh, het is moeilijk om uit te leggen. In vogelvlucht en eenzijdig:
Mijn madam is sowieso iemand die moeite heeft om het leven en de wereld van de positieve kant te bekijken, ze ziet vooral de problemen (vooral klimaat en sociale ongelijkheid) dat zorgt er voor dat ik mij vaak een spons voel voor negativiteit. Dat weegt soms. Wij zijn aan de basis ook gewoon heel anders: introvert vs extravert, ochtendmens vs nachtraaf, zij weet nooit wat ze voelt terwijl ik heel gemakkelijk over mijn gevoelens kan praten, zij is heel principieel terwijl ik veel gemakkelijker warm en koud blaas in functie van hoe ik mij op dat moment voel, ik heb veel energie zij weinig, ... Vroeger was dat allemaal veel minder een probleem, maar als ge die dingen plaatst tegen een backdrop van een relatie waarin er eigenlijk geen intimiteit meer is, en waarbij de raakvlakken heel schaars zijn geworden dan is eigenlijk elk van die zaken goed voor (onderhuidse) frustratie.
Ze heeft een moeilijke zwangerschap gehad. Ik was ook ondertussen heel veel in huis bezig met zware renovaties, en ondertussen ook nog een (veeleisende) job, en ondertussen dus ook nog verse sapjes voor haar maken, het huishouden runnen, etc, terwijl zij eigenlijk heel veel tijd in bed moest doorbrengen. Ze was ook zwaar ongelukkig op haar werk, dus ook van uit die hoek was er best wat negativiteit. Ook niet onderschatten wat een zwangerschap kan doen met een vrouw, die had nul energie, ze was misselijk, en was enorm zwaarmoedig de eerste 4 maanden, daar was echt niks mee aan te vangen.
Zij die mij kennen weten dat ik echt een brok energie ben en een werkpaard, ik kan als het moet 7/7 van 's morgens tot 's avonds aan iets knallen, maar ik had het gevoel dat hoe veel borden ik ook tegelijk omhoog probeerde te houden, dat zij toch altijd fijntjes iets wist aan te merken, in plaats van gewoon merci voor alles wat ge doet te zeggen. Dus ja, moeilijke periode waarin alles licht ontvlambaar was (bijvoorbeeld 1 verkeerd woord van mijn kant wanneer ze over haar werksituatie sprak en ze voelde zich niet gesteund en ge trekt de kaart van de werkgever, langs mijn kant vermoeidheid en het gevoel dat er gene merci vanaf kon)
Voor de zwangerschap konden wij ook wel eens serieus botsen met elkaar, en op zo'n momenten had ze wel eens aangehaald dat we in therapie zouden moeten gaan maar ik vond altijd dat we als twee volwassenen onze problemen moeten kunnen uitpraten (dat zal wel zo'n mannending zijn veronderstel ik), maar na een periode waarin we echt knallende ruzie hadden, heb ik dan de knoop doorgehakt en ben ik een paar relatietherapeuten gaan mailen, omdat ik niet wou dat ons kind geboren zou worden onder zo'n slecht gesternte, en in de wetenschap dat het na de geboorte moeilijker zou zijn dan ooit om de mesthoop om te spitten. Uiteindelijk ook wel blij dat ik mij over mijn drempelvrees heb gezet, want zo'n gesprekken helpen wel. Het is geen mirakeloplossing maar bon, het helpt u wel om een gesprek op een andere manier te voeren, het escaleert veel minder rap en die persoon probeert wel om er voor te zorgen dat beide kanten van het verhaal wat belicht worden.
Dus ja, dat hielp wel in zekere mate, maar dan was het tijd om te bevallen en dan wisten we allebei wel dat 'wij' een tijd lang opnieuw naar de achtergrond zouden verdwijnen, dus dan hebben we die sessies (ook op aanraden van die therapeute) een tijd op pauze gezet. Dan werd de dochter geboren, en was dat een tijd lang het enige dat telde. Prachtig kind, maar wou continu rondgedragen worden, ge mocht nooit gaan zitten, heel moeilijk om in slaap te krijgen, borstvoeding die in het begin van geen kanten lukte waardoor ze veel huilde, ... zeker niet de gemakkelijkste start. Maar bon, we deden wat we konden en we hebben dat eigenlijk niet echt op elkaar uitgewerkt hoewel de omstandigheden er wel naar waren.
Ze zou eerst 5 maanden thuisblijven, dat zijn er uiteindelijk 10 geworden (kon de gedachte niet aan van terug te moeten naar het werk waar ze zo'n hekel aan had). Financieel was dat een hele stress. De kleine ging wel al vanaf 5 maanden naar de crèche (want ja, allemaal lang voor de feiten moeten vastleggen), en er kwam ene keer om de twee weken huishoudhulp langs om het huis te kuisen, dus zij zat eigenlijk 5 maanden thuis zonder dat ze heel veel 'moest' buiten natuurlijk recupereren van de nachten en het geven van borstvoeding, wat ik haar ook van harte gunde.
Maar dan kregen we dus vooral discussies over het feit dat ik vond dat ze niks ondernam om nieuw werk te vinden. Dat maand na maand uitstellen van te solliciteren, doktersbrief moeten gaan vragen, moeilijk benaderbaar zijn voor een gesprek over het onderwerp, en ondertussen thuis blijven zitten - ik werd daar hoorndol van. Maar weeral heel licht ontvlambare discussies waarbij 1 verkeerd woord genoeg was om de boel te doen ontvlammen. Nu was het haar beurt om zich ondergeapprecieerd te worden, want zij deed in die periode zo goed als alles van koken/commissies doen, waarschijnlijk ook het grootste deel van de was en de plas, maar ja als ge dan thuis zit heel die tijd, en de kleine is naar de crèche en ge hebt huishoudhulp, tja dan lijkt mij dat wel vrij logisch, maar ik heb altijd merci gezegd voor alles wat ze deed, en niks voor vanzelfsprekend genomen.
Lichtpunt is dat ze dan na 10m thuis zitten na de bevalling nieuw werk heeft gevonden dat wel helemaal meezit.
Minpunt: de dochter na 15 maanden nog steeds niet doorslaapt. Mijn vriendin wilt min. 2 jaar borstvoeding geven, de kleine valt ook bij haar aan de borst in slaap, en vanaf dat ze 's nachts wakker wordt (meestal rond 12-1u) gaat mijn madam haar halen, neemt ze die mee in bed, direct aan de borst. Resultaat is dus dat wij eigenlijk al bijna 2j nauwelijks nog in hetzelfde bed slapen, ook met alle gevolgen van dien. Ik heb al duizend keer aangekaart dat ik graag zou proberen om de nachten anders aan te pakken maar is eigenlijk geen gehoor naar. Zij zit uiteraard op allerlei baby forums en is zelfverklaarde experte over ontwikkeling van kinderen en ik heb oubollige opvattingen over opvoeding. Terwijl ik voor alle duidelijkheid op geen enkel moment voorstel om het kind maar gewoon te laten huilen bijvoorbeeld, gewoon dat ik zelf ook wel meer wil participeren aan hoe we de nachten doen, dat ik het niet erg vind om meerdere keren op te staan om haar te troosten als er iets is, om eventueel gekolfde melk te geven, maar gewoon dus inderdaad proberen te timmeren aan een traject waarbij zij (hopelijk) begrijpt dat ze 's nachts in haar eigen bed slaapt, en dat ze geen schrik heeft omdat ze snapt dat we altijd nabij zijn.
Maar ja, dat is blijkbaar allemaal ondenkbaar, dus we doen dan maar voort op haar eigen manier, hoewel ik er dus helemaal niet van overtuigd dat dat de beste aanpak is.
Dus ja, op mijn initiatief dan terug sessies vastgelegd bij die relatietherapeute, 2x geweest op een moment dat het weer niet goed ging, maar tot 3 keer na elkaar vergat mijn vriendin dat we die afspraak hadden vastgelegd, en kwam dat niet uit met haar werk, en moest ze dat dan weer verzetten.
Dat is dan allemaal ergens een paar weken geleden geëscaleerd tot een ruzie waarbij ze op 1 cm van mijn gezicht schreeuwt dat ze mij haat, dat het mijn schuld is dat de relatie niet werkt, etc. De aanleiding was m.i. iets mega onnozels (zij wou mijne fiets gebruiken om naar een vriendin te gaan, maar ik had hem die dag 'nodig' om met de kleine te gaan fietsen en naar de speeltuin te gaan na het werk terwijl zij dus met een vriendin iets kon gaan drinken in de stad. Vervolgens staakt de MIVB, is ze keilang onderweg naar huis met het OV omdat ze dus geen fiets had). Na 1 minuut komt ze dan wel de kamer terug binnen om te zeggen dat ze fout heeft gereageerd en dat ze dat niet had moeten doen, maar bon de schade was wel geleden. Weer zo een paar dagen awkward naast elkaar doorschuifelen in huis.
Wij hadden een paar dagen daarna een sessie bij die relatietherapeut, dus ik kon mij daar enigzins aan optrekken, ware het dan niet dan - ge raadt het al - zij was dat weer vergeten, kwam niet uit met haar werk. Wij vertrokken een paar dagen daarna op verlof, dus volgende keer dat we kunnen gaan is direct weer een maand later. Toen ben ik echt ontploft, limiet bereikt, kon ook echt niet snappen hoe ge zo veel keer kunt vergeten dat we die sessies in boeken, al helemaal niet na dat fiasco van een gesprek een paar dagen ervoor. Zij proberen er een draai aan te geven, ik zeg ik moet het allemaal niet weten, het enige dat ik op dit moment van u moet weten is de nieuwe datum waarop we een nieuwe afspraak hebben. Voor ge het weet gaat de discussie over mijn toon en mijn taalgebruik in plaats van over het consequent vergeten van afspraken in een relatie die sowieso al aan een zijden draad hangt, of over hààr woorden.
En zo geraakt ge, na vele jaren, dus eigenlijk gewoon uitgeput, omdat het lijkt in een eindeloos welles/nietes spel, waarbij we volgens mij allebei ons volledig suf bij beginnen te voelen en waarbij het voor het moment moeilijk lijkt om nog licht aan het einde van de tunnel te zien.
