Samenblijven voor de kinderen of niet?

[taste like summer]

Bij ons is de stekker er uit. Kan moeilijk uitdrukken hoe bitter de pil is. Als er iemand tips heeft over hoe ge best kunt afwikkelen, ik neem ze graag van jullie aan want op dit moment zie ik alleen maar het zwarte gat voor mij. Notaris? Ouderschapsplan? Waarschijnlijk gewoon best effe niks en alles wat laten bezinken?

We gaan waarschijnlijk nog een heel aantal maanden samen moeten wonen maar ik wil ook niet te lang wachten vooraleer we zaken beginnen te regelen, ga dat niet goed aankunnen vrees ik.

Ik hoop dat je ergens terecht kunt om uw hart te luchten. Veel sterkte!

 

[BlackOccult]

Bij ons is de stekker er uit. Kan moeilijk uitdrukken hoe bitter de pil is. Als er iemand tips heeft over hoe ge best kunt afwikkelen, ik neem ze graag van jullie aan want op dit moment zie ik alleen maar het zwarte gat voor mij. Notaris? Ouderschapsplan? Waarschijnlijk gewoon best effe niks en alles wat laten bezinken?

We gaan waarschijnlijk nog een heel aantal maanden samen moeten wonen maar ik wil ook niet te lang wachten vooraleer we zaken beginnen te regelen, ga dat niet goed aankunnen vrees ik.

Veel sterkte. Ik vind het jammer voor u om te lezen dat de beslissing uiteindelijk toch zo snel gevallen is, ik las bij u echt nog wel wil om eraan te werken, maar ge moet natuurlijk met twee zijn. Hopelijk kunnen jullie iets mooi uitwerken voor jullie dochter.

Geen optie dat 1 van de 2 gaat huren of, ook niet ideaal, bij een van de ouders intrekt? Wij hebben ook nog enkele maanden samengewoond en in het begin ging dat stroef omdat er nog gevoelens in de weg zaten (zowel verliefdheid maar ook kwaadheid en afwijzing), nu komen wij als vrienden overeen maar we hebben natuurlijk geen gemeenschappelijk kind.

 

[derp]

Geen optie dat 1 van de 2 gaat huren of, ook niet ideaal, bij een van de ouders intrekt? Wij hebben ook nog enkele maanden samengewoond en in het begin ging dat stroef omdat er nog gevoelens in de weg zaten (zowel verliefdheid maar ook kwaadheid en afwijzing), nu komen wij als vrienden overeen maar we hebben natuurlijk geen gemeenschappelijk kind.

Ze geeft nog borstvoeding, dus die twee kunt ge niet uit elkaar halen, dus het enige alternatief dat rest is inderdaad dat ik mij uit te voeten maak, ik heb wel vrienden waar ik kan gaan crashen, maar tis vooral dat ik mijn dochter eigenlijk nog alle dagen wil zien. De beslissing is uiteindelijk vrij snel gevallen na mijn vorige post, maar eigenlijk zijn wij al jaren aan het sukkelen. Die hele affaire in mijn vorige post was de druppel die de emmer deed overlopen, maar de relatie klopte al jaren niet meer.

Ik had wel gehoopt dat als puntje bij paaltje kwam dat ze wel zou kiezen voor ons, en voor een leven als gezin samen (want ja, dat voelt natuurlijk wel aan als een enorm falen) maar langs de andere kant ben ik wel enorm opgelucht dat het nu tenminste duidelijk is. Na die situatie van hier boven zijn wij blijven ruzie maken, blijven botsen en we zijn gewoon echt moe. Ik zei ook gewoon van, als ik kijk wat er in de kast van uwe 'ik zie u graag' steekt zie ik alleen maar stof en spinnenwebben, en in de kast van uwe 'sorry' zit juist hetzelfde. Op den duur was het ook niet meer dan dat.

De realiteit is dat wij al jaren ongelukkig zijn samen, ik heb echt op alle manieren geprobeerd om het onderste uit de kan te halen om er iets van te maken, en ik ga de rest van mijn leven met een schuldgevoel moeten rondlopen naar mijn dochter toe (het is vooral dat gedeelte dat ik momenteel echt totaal niet aan kan, ik krijg tranen in mijn ogen bij zo goed als alles wat ze zegt en doet voor het moment), maar om eindelijk een streep te kunnen trekken onder al die miserie voelt ook wel bevrijdend. Ze zeggen wel dat liefde een werkwoord is, en dat zal ook wel zijn, maar zo veel werk als het bij ons was hoort het volgens mij ook niet te zijn.

De weg daar naartoe zal nog lang zijn, maar ik ben al blij met de tips die ik hier heb gekregen van de gescheiden daddy-o's @Wannez en @MisterV. Merci.

 

[Avondland]

Ze geeft nog borstvoeding, dus die twee kunt ge niet uit elkaar halen, dus het enige alternatief dat rest is inderdaad dat ik mij uit te voeten maak, ik heb wel vrienden waar ik kan gaan crashen, maar tis vooral dat ik mijn dochter eigenlijk nog alle dagen wil zien. De beslissing is uiteindelijk vrij snel gevallen na mijn vorige post, maar eigenlijk zijn wij al jaren aan het sukkelen. Die hele affaire in mijn vorige post was de druppel die de emmer deed overlopen, maar de relatie klopte al jaren niet meer.

Ik had wel gehoopt dat als puntje bij paaltje kwam dat ze wel zou kiezen voor ons, en voor een leven als gezin samen (want ja, dat voelt natuurlijk wel aan als een enorm falen) maar langs de andere kant ben ik wel enorm opgelucht dat het nu tenminste duidelijk is. De realiteit is dat wij al jaren ongelukkig zijn samen, ik heb echt op alle manieren geprobeerd om het onderste uit de kan te halen om er iets van te maken, en ik ga de rest van mijn leven met een schuldgevoel moeten rondlopen naar mijn dochter toe (het is vooral dat gedeelte dat ik momenteel echt totaal niet aan kan, ik krijg tranen in mijn ogen bij zo goed als alles wat ze zegt en doet voor het moment), maar om eindelijk een streep te kunnen trekken onder al die miserie voelt ook wel bevrijdend.

De weg daar naartoe zal nog lang zijn, maar ik ben al blij met de tips die ik hier heb gekregen van de gescheiden daddy-o's @Wannez en @MisterV. Merci.

Ik begrijp wel dat je het aanvoelt als een enorm falen, maar ik denk dat je op termijn wel meer ademruimte krijgt om de papa te zijn die je dochter nodig heeft. En dat is inderdaad als gescheiden vader, maar beter een gelukkige gescheiden vader van een vader die continu gebukt zit onder het juk van een falende relatie waar maar geen einde aan lijkt te komen. Het wil misschien veel zeggen op dit moment, maar achteraf ga je hopelijk blij zijn dat die knoop was doorgehakt.

 

[Sloan]

Ze geeft nog borstvoeding, dus die twee kunt ge niet uit elkaar halen, dus het enige alternatief dat rest is inderdaad dat ik mij uit te voeten maak, ik heb wel vrienden waar ik kan gaan crashen, maar tis vooral dat ik mijn dochter eigenlijk nog alle dagen wil zien. De beslissing is uiteindelijk vrij snel gevallen na mijn vorige post, maar eigenlijk zijn wij al jaren aan het sukkelen. Die hele affaire in mijn vorige post was de druppel die de emmer deed overlopen, maar de relatie klopte al jaren niet meer.

Ik had wel gehoopt dat als puntje bij paaltje kwam dat ze wel zou kiezen voor ons, en voor een leven als gezin samen (want ja, dat voelt natuurlijk wel aan als een enorm falen) maar langs de andere kant ben ik wel enorm opgelucht dat het nu tenminste duidelijk is. Na die situatie van hier boven zijn wij blijven ruzie maken, blijven botsen en we zijn gewoon echt moe. Ik zei ook gewoon van, als ik kijk wat er in de kast van uwe 'ik zie u graag' steekt zie ik alleen maar stof en spinnenwebben, en in de kast van uwe 'sorry' zit juist hetzelfde. Op den duur was het ook niet meer dan dat.

De realiteit is dat wij al jaren ongelukkig zijn samen, ik heb echt op alle manieren geprobeerd om het onderste uit de kan te halen om er iets van te maken, en ik ga de rest van mijn leven met een schuldgevoel moeten rondlopen naar mijn dochter toe (het is vooral dat gedeelte dat ik momenteel echt totaal niet aan kan, ik krijg tranen in mijn ogen bij zo goed als alles wat ze zegt en doet voor het moment), maar om eindelijk een streep te kunnen trekken onder al die miserie voelt ook wel bevrijdend. Ze zeggen wel dat liefde een werkwoord is, en dat zal ook wel zijn, maar zo veel werk als het bij ons was hoort het volgens mij ook niet te zijn.

De weg daar naartoe zal nog lang zijn, maar ik ben al blij met de tips die ik hier heb gekregen van de gescheiden daddy-o's @Wannez en @MisterV. Merci.

Wij zijn snel uit elkaar gegaan en idd, dat is een kruis om te dragen. Een heel zwaar ook.
Tegelijk is mijn zoon het nu wel gewoon en kan hij de leuke kanten goed relativeren 'ik heb 2 huizen, 2 sinten, etc.'.
Het meest vervelende vind hij de afstand met de auto naar mama - papa (nu zo'n 45min), we wisselen nu met school dus gelukkig moet heeft hij dat nooit veel moeten doen.

Verder zijn kinderen enorm flexibel.

Een EOT komt wel van pas moest er ooit zever zijn, dan kunde het nog onderling oplossen.
Blijf vooral weg van advocaten. Ik heb op 5j tijd zo'n 15k gespendeerd en eigenlijk was dat helemaal niet nodig.

 

[Letsken]

De realiteit is dat wij al jaren ongelukkig zijn samen, ik heb echt op alle manieren geprobeerd om het onderste uit de kan te halen om er iets van te maken

maar om eindelijk een streep te kunnen trekken onder al die miserie voelt ook wel bevrijdend. Ze zeggen wel dat liefde een werkwoord is, en dat zal ook wel zijn, maar zo veel werk als het bij ons was hoort het volgens mij ook niet te zijn.

Wat je hier nu als laatste schrijft is exact wat ik dacht bij het lezen van je uitgebreide verhaal. Elke relatie heeft wel eens z'n downs, al zeker als er 'externe' factoren meespelen, en dan kan/moet je daar aan werken. Maar als dat een langdurig gegeven is, wat bij jou het geval blijkt te zijn, dan houdt het ergens op. Het merendeel van een relatie hoort toch spontaan goed te gaan, waarbij voldoende raakvlakken in het dagelijkse leven zeer belangrijk zijn - wat niet wil zeggen dat je op sommige vlakken perfect tegenpolen kan zijn.

Sterkte in deze periode en laat je vooral voldoende omringen door vrienden/familie die je kan vertrouwen.

 

[Mulan]

Bij ons is de stekker er uit. Kan moeilijk uitdrukken hoe bitter de pil is. Als er iemand tips heeft over hoe ge best kunt afwikkelen, ik neem ze graag van jullie aan want op dit moment zie ik alleen maar het zwarte gat voor mij. Notaris? Ouderschapsplan? Waarschijnlijk gewoon best effe niks en alles wat laten bezinken?

We gaan waarschijnlijk nog een heel aantal maanden samen moeten wonen maar ik wil ook niet te lang wachten vooraleer we zaken beginnen te regelen, ga dat niet goed aankunnen vrees ik.

Zoals ik het lees kunnen jullie wel nog constructief communiceren, dan zou ik absoluut naar een bemiddelaar gaan om concrete zaken op papier samen te kunnen zetten. Hier ook zelf alles op papier gezet, laten nalezen door een notaris en alsnog zitten daar "fouten" in. Fouten rechtzetten via een advocaat kost geld... Dus best eens navragen via vrienden, collega's,... of er in de regio een goede bemiddelaar zit die de belangen van het kind centraal stelt.

Bij zo een jonge kinderen kan het trouwens perfect dat je ze nog elke dag ziet indien jullie dat beide willen. De onze was iets ouder (2.5j) en wij zijn vrij snel nadat we niet meer samen woonden op 3 wissels per week overgegaan (wissel op maandag, woensdag en vrijdag).
Toen de dochter wegens covidbesmetting bij haar (symptoomloos)en mij (heel zware symptomen) 10 dagen bij de papa verbleef, heeft hij voorgesteld om over te gaan naar week-week. In ons ouderschapsplan stond dat we de 3 wissels per week aan zouden houden tot start eerste leerjaar (5.5j) en vanaf dan een andere regeling KON besproken worden, maar dit is dus een jaartje vroeger ingegaan zonder grote problemen voor ons én de dochter.
Bij ons staat bvb ook op papier dat de schoolkeuze vast ligt tot einde lager onderwijs. Dit om te voorkomen dat een kind "moet" veranderen van school omdat 1 van de 2 verhuist en dan "eist" dat de school ergens in het midden moet liggen. Dit zijn zo van die details die niet standaard in een plan worden opgenomen maar wel miserie kunnen voorkomen.

Heel veel sterkte alvast met het verwerkingsproces. Ik ben in die onderhandelingen gestapt met het idee "iedereen verliest bij een scheiding" en heb dus ook toegevingen gedaan waarvan buitenstaanders vonden "dat ik me in het zak heb laten zetten" maar soms gaat het niet om wat voor een buitenstaander eerlijk lijkt, maar wat voor jullie allebei okee aanvoelt. Probeer dus de ruis van "goedbedoelde adviezen" zoveel mogelijk te beperken. Want jouw netwerk zal jou willen steunen, haar netwerk zal haar willen steunen maar jullie horen vooral jullie dochter haar welzijn op lange termijn op de eerste plaats te zetten. En een goede bemiddelaar zal dat aan beide partijen proberen duidelijk te maken.