Slaap jij samen met je partner in hetzelfde bed?

Slaap jij samen met je partner?

  • Ja, altijd

    Stemmen: 121 62,1%
  • Ja, maar niet altijd, wegens werk (bv. nachtshiften)

    Stemmen: 9 4,6%
  • Ja, maar sporadisch apart door gesnurk, ziekte, ...

    Stemmen: 27 13,8%
  • Nee, maar slechts tijdelijk door kleine kinderen

    Stemmen: 6 3,1%
  • Nee, wij slapen bewust apart en dat maakt ons gelukkiger

    Stemmen: 12 6,2%
  • Nee, wij slapen bewust apart, maar ik zou het liever anders zien

    Stemmen: 4 2,1%
  • Ik heb geen partner/wij wonen niet samen

    Stemmen: 8 4,1%
  • Wij wonen apart, maar slapen samen als het kan

    Stemmen: 8 4,1%

  • Totaal aantal stemmers
    195

Archaos

Well-known member
Crowdfunder FE
HLN biedt ons toch altijd fantastische inzichten en onderwerpen!



Precies of je hoort dat wel vaker dan vroeger, zeker in periodes dat koppels met kleine kinderen zitten. Dus benieuwd of er hier veel mensen zijn die, al dan niet tijdelijk, apart slapen (door de kinderen, door gesnurk, door te hard woelen, ...) .


Het gaat hier niet over samen gaan slapen :wink:
Als je 1-2u later dan je partner gaat slapen, maar je kruipt er daarna wel bij in hetzelfde bed dan slaap je samen hé.


Ik kan het mij zelf eigenlijk niet voorstellen. De keren dat wij apart slapen (zeer sporadisch, omdat één van ons bv. een weekendje weg is) voelt dat zelfs zeer onwennig nu, na 15 jaar.

Ook in de periode dat wij kleine kinderen hadden, hebben we dat nooit gedaan (allé, je hebt altijd wel eens een moeilijke nacht of een ziek kind waar je uiteindelijk mee op de zetel belandt, maar dat is dan eens één nacht ofzo). Maar niet in de zin, zoals je nu wel vaker hoort, dat de partner bewust in de andere kamer gaat slapen voor een lange periode.

En ja, er zijn ook andere momenten om te knuffelen of om seks te hebben, maar niet samen slapen, zou bij mij toch veel van de intimiteit wegnemen. Als wij 's ochtends wakker worden, is dat sowieso toch een moment van even knuffelen.
 
Het gebeurt heel zelden dat ik alleen slaap, dat is eigenlijk enkel wanneer mijn vrouw met haar klas op bosklassen gaat voor twee nachten. Dan lig ik in het midden van het bed als een zeester. Héérlijk.
 
Ben altijd content als mijn madam de nacht opgaat. Paar nachten het bed voor mij alleen, slaap dan toch beter heb ik de indruk...
 
Wij slapen altijd samen als we beiden thuis zijn, op de eerste weken van de dochter na. Dat is ook een gewoonte, ik val soms moeilijk in slaap als zij er nog niet is, terwijl ik dat elders niet heb. Overigens denk ik wel dat je beter slaapt alleen, gemiddeld.
 
Laatst bewerkt:
Altijd samen, enkel de eerste weken na de geboorte van de kinderen heb ik soms apart geslapen. Eigenlijk sliep ik beter alleen, maar sinds we een breder bed hebben, maakt dat geen verschil. Ze moet dus wel niet tegen mij aanliggen.
 
Ik mis de optie “wij wonen apart maar slapen samen als het kan”. Das de realiteit van nieuwe koppels na een scheiding.

Ik slaap beter samen dan apart.
 
Altijd samen, al kan ik wel ferm genieten van een groot bed als ik eens moet overnachten voor het werk ergens :p of omgekeerd, als zij weg is dat ik in het midden kan gaan liggen
 
Wij slapen samen. Maar het rare is: op vakantie de afgelopen 2 jaar sliepen we apart. Mijn vrouw kan dan niet naast mij slapen. Ze ligt wakker, ligt te luisteren op mijn ademhaling, soms gesnurk en ze doet uiteindelijk geen oog dicht. Nochtans zegt ze is er geen verschil tussen de slapende ik thuis of op vakantie. Het geluk gehad dat we de afgelopen 2 jaar altijd een huisje zochten met 3 slaapkamers (de oudste begint er tegenop te zien om bij de jongste op een kamer te liggen. Dus er was nog wel wat beddendans mogelijk om mij te gaan verleggen zodat vrouwlief beter kon slapen.
 
Wij slapen samen en voor de slaapkwaliteit van ons allebei is dat een slechte zaak. Maar voor onze relatie is het een goede zaak.
 
Aparte kamers. Aparte bedde.
Ik ben nogal een heet ding da woelt en al meer dan één blauw oog heeft geschonken in zijn slaap. Terwijl mijn vrouw mogelijk een moderne vampier is. Dat beddegoed ligt gewoon s'ochtends 85% zoals het is opgedekt.

Ik werk ook shiften. Zij daguren.
Moesten we op dat gebied gelijk lopen zouden we wel meer het bed delen want op vakantie is dat zelden een probleem tenzij het aan de beddes ligt.
 
Sinds deze kleine er is, slaapt die bij ons. Ik vond dat niet erg tot die kleine te groot werd en teveel plaats in nam. Ik ben dan verhuisd. Korte tijd later was het zo ver en was de kleine verhuisd en lag ik terug bij de vrouw.
Kort erna kreeg de kleine diabetes en werd er terug gewisseld.
Nu 3 jaar later slaap ik nog altijd alleen en de vrouw met de kleine.
Ik heb dat "gevecht" gelaten voor wat het is. Zo zijn er wel meer zaken waar ik me niet meer moe aan probeer te maken. Ook al is dat niet altijd zo simpel.
1 week oo 2 werk ik nacht dus dan slaap ik sowieso niet s nachts.
 
Altijd samen. Toen de dochter geboren werd is mijn vrouw wel een paar maanden bij de dochter gaan slapen, maar na een tijdje terug bij mij in bed. Ik gok bij de tweede hetzelfde.
 
Sinds anderhalf jaar slaap ik apart in de salon op een zetelbed. Ik werk vaak met de vroege, en ook wanneer ik met een normale dagshift sta, zet ik mijn alarm om ~05h30 zodat ik een uurtje of langer kan studeren in de ochtend voor de studies die ik ook vorig jaar begonnen ben.

Het was al jarenlang een bron van wrevel tussen ons beiden dat zij vond dat ik teveel lawaai maakte terwijl ik er net alles aan deed om zo stil mogelijk te zijn. Zelfs het lopen op de tippen van de tenen was blijkbaar te luid, laat staan als ik eens een keer moest hoesten of het bed kraakte eens als ik me omdraaide. Zuchten tot en met, maar echt op zo'n manier dat het niet meer passief-agressief was, maar eigenlijk gewoon agressief.
Spreekt voor zich dat wanneer zij eerder wakker was dan mij, er compleet geen moeite gedaan werd om stil te blijven. Ik wakker, gij wakker, die mentaliteit.
En 't is misschien cru om te zeggen, maar mijn vrouw stinkt ook gewoon in de ochtend. Afin, onze kinderen lijken er geen problemen mee te hebben want die knuffelen haar in de ochtend zonder een vreemde neus te trekken, maar die paar keren dat wij eens knuffelden of een ochtendkus gaven, was het voor mij toch zeer moeilijk om een strak gezicht vast te houden want ik vond haar ochtendgeur gewoon vies. Vind*, want als wij elkaar 's ochtends toevallig kruisen in de keuken of de gang eer ze zich gewassen heeft, moet ik nog altijd zo goed mogelijk de neusgaten dichtknijpen.

Dus ja, geen seconde spijt van.
 
Op zich samen. Heel sporadisch slaap ik eens op de zetel omdat ik letterlijk overal kan slapen, hij niet. Dat is dan wanneer één van ons ziek is en veel moet hoesten of zo. Of wanneer de hond ziek is, want hij slaapt ook in de woonkamer. Gelukkig echt zeldzaam.
 
Altijd samen. Wel hebben we niet een groot deken maar elk ons eigen deken. Ook een gamechanger hoor :D.
Mijn vrouw haar is veel dikker dus geen gezeur meer over dat ik te warm of zij te koud heeft.
 
Hangt af of ik ben weggeweest en heb gedronken, dan slaapt de zoon op mijn plek en ik in zijn bed omdat ik dan meestal beschonken thuiskom en snurk.
 
Terug
Bovenaan