Om wat uitgebreider te antwoorden, ik ben een slechte slaper. Zeker op vlak van inslapen, mijn geest schiet van zodra ik in bed lig vaak in overdrive. Ik heb jaren slaap- en andere medicatie moeten nemen om niet elke nacht, hoe moe ik ook was, de uren te moeten tellen. Na een paar weken samen te wonen met mijn vrouw cold turkey volledig gestopt met alle medicatie (wat achteraf bekeken niet slim was, maar geen nadelige effecten van gehad), want niet meer nodig. Mijn vrouw naast mij hebben in bed kalmeert mijn geest veel meer dan al die medicatie ooit kon.Ik slaap beter naast mijn vrouw dan alleen.
Ik heb haar ook nodig om er voor te zorgen dat de lakens enigszins blijven liggen, want ik woel gigantisch en als zij niet tegentrekt zijn de lakens weg
. Mijn vrouw slaapt allicht wel beter zonder mij 
(maar dat is nogal vanzelfsprekend in mijn beleving)