Elk kind is anders, en sommige kinderen "leren" dat niet tot ze er klaar voor zijn, wat je als ouder ook probeert.
Slaap jij samen met je partner in hetzelfde bed?
- Onderwerp starter Archaos
- Startdatum
Ieder zijn gedacht.
Jongste hier had ook een moeilijke periode tussen 2,5 en 4.
Eigenlijk bijna elke nacht wel een keer wakker. Wel wat gedoe. Probleem is ook dat je nog een ander kind hebt (én een vrouw
) waarvan je hoopt dat het niet wakker wordt door het tumult.
In het begin probeer je nog, maar dat wordt ook slopend. En dan maak je 'de fout' om hem gewoon tussenin te nemen en merk je dat die rustig verder kan slapen (en je zelf ook wat kan rusten). Het voelt op dat moment niet als de juiste oplossing, maar op die manier kan je zelf (en de rest van het gezin) toch verder slapen.
Fase heeft dus wel wat geduurd. Op een bepaald moment wachtte ik tot hij in slaap viel tussen ons en begon ik hem terug in bed te leggen, zodat hij tenminste in zijn eigen bed wakker werd. En dan op den duur (als ik terug wat meer energie had) als hij 's nachts wakker werd in zijn bed, toch meer en meer geprobeerd om hem daar te houden of desnoods met hem even naar beneden te gaan (om vervolgens terug met hem naar zijn kamer te gaan). En dat lukte na verloop van tijd wel...
Dus... moeilijke afweging altijd. Elke situatie is ook anders. Het is voor ouders ook slopend en soms kies je gewoon de 'oplossing' waarbij je zelf ook wat energie spaart. Maar het gevaar is toch dat je in iets gaat berusten omdat het nu eenmaal lijkt of het niet anders kan en je het zo ondertussen wel gewoon bent.
Niets is onomkeerbaar, dat mag je zeker in gedachten houden. Anderzijds, gewoon 'wachten' tot het wel eens beter wordt, daar ben ik ook niet zo'n fan van. Toch ook al verhalen gehoord van kinderen die op hun 10 jaar dan nog moeilijk doen en de nacht niet in hun eigen bed doorbrengen.
Eigenlijk bijna elke nacht wel een keer wakker. Wel wat gedoe. Probleem is ook dat je nog een ander kind hebt (én een vrouw
) waarvan je hoopt dat het niet wakker wordt door het tumult.In het begin probeer je nog, maar dat wordt ook slopend. En dan maak je 'de fout' om hem gewoon tussenin te nemen en merk je dat die rustig verder kan slapen (en je zelf ook wat kan rusten). Het voelt op dat moment niet als de juiste oplossing, maar op die manier kan je zelf (en de rest van het gezin) toch verder slapen.
Fase heeft dus wel wat geduurd. Op een bepaald moment wachtte ik tot hij in slaap viel tussen ons en begon ik hem terug in bed te leggen, zodat hij tenminste in zijn eigen bed wakker werd. En dan op den duur (als ik terug wat meer energie had) als hij 's nachts wakker werd in zijn bed, toch meer en meer geprobeerd om hem daar te houden of desnoods met hem even naar beneden te gaan (om vervolgens terug met hem naar zijn kamer te gaan). En dat lukte na verloop van tijd wel...
Dus... moeilijke afweging altijd. Elke situatie is ook anders. Het is voor ouders ook slopend en soms kies je gewoon de 'oplossing' waarbij je zelf ook wat energie spaart. Maar het gevaar is toch dat je in iets gaat berusten omdat het nu eenmaal lijkt of het niet anders kan en je het zo ondertussen wel gewoon bent.
Niets is onomkeerbaar, dat mag je zeker in gedachten houden. Anderzijds, gewoon 'wachten' tot het wel eens beter wordt, daar ben ik ook niet zo'n fan van. Toch ook al verhalen gehoord van kinderen die op hun 10 jaar dan nog moeilijk doen en de nacht niet in hun eigen bed doorbrengen.
Tot je kind het lumineuze idee krijgt om ne wasknijper op vader zijne neus te steken, terwijl ie ligt te snurken
Blijkbaar deed ik dat een keertje toen ik klein was. Schandalig!
TRUMP
Active member
hier ooit es een glas water over z'n hoofd gekiept terwijl hij sliep, zoals ze in de films ook zo doen.Tot je kind het lumineuze idee krijgt om ne wasknijper op vader zijne neus te steken, terwijl ie ligt te snurken
Blijkbaar deed ik dat een keertje toen ik klein was. Schandalig!
was toen wel 1 april, maar erg grappig vond hij het niet.
het jaar erop heb ik dan in zijn werkschoenen geplast. weer niet grappig.
Inv
Well-known member
Goh, ze had vroeger heel veel last van verlatingsangst zo rond ze twee was. Dat was letterlijk een uur of twee kamperen in haar kamer tot ze sliep. Dit is al een serieuze stap voorwaarts. Onze jongste is nu ook twee en die slaapt een hele nacht door zonder problemen. Zelfde opvoeding nochtans
Ik trek niet graag die kaart, maar da's begonnen nadat haar babybroer gestorven is. Ik wil maar zeggen dat ieder kind maatwerk is, er is geen one size fits all want elk kind is een product van zijn eigen karakter, opvoeding en situatie.
Vroeger was ik daar ook veel radicaler van mening in maar ervaring en leeftijd hebben mij iets milder gemaakt
BeyondMars
Active member
Onze slaapritmes lopen wat uiteen, deels door mijn werk. Maar het grootste struikelblok is eigenlijk dat ik gewoon moeilijk samen kan slapen. Na een paar uur word ik erg onrustig. Ik woel, draai, duw en trek tot we allebei wakker zijn. We hebben andere matrassen, lakens en dekens geprobeerd, maar niets lijk echt te werken. Uiteindelijk hebben we dan maar besloten om apart te slapen.
Eerst was dat in aparte kamers, maar toen misten we elkaar te hard. Daarom slapen we nu in dezelfde kamer, maar wel in aparte bedden. We kruipen wel nog vaak nog samen, maar na verloop van tijd verhuisd één van ons twee dan toch naar het ander bed. ’s Ochtends proberen we ook weer samen te liggen. We liggen dus wel vaak samen, maar het daadwerkelijke slapen doen we meestal apart.
Eerst was dat in aparte kamers, maar toen misten we elkaar te hard. Daarom slapen we nu in dezelfde kamer, maar wel in aparte bedden. We kruipen wel nog vaak nog samen, maar na verloop van tijd verhuisd één van ons twee dan toch naar het ander bed. ’s Ochtends proberen we ook weer samen te liggen. We liggen dus wel vaak samen, maar het daadwerkelijke slapen doen we meestal apart.
Ja al altijd sinds we samenwonen, er lag nog een bom ontploffen naast haar die slaapt daar gewoon door.
