Sterke toename invaliden: burn-outs en depressie

[TNTim]

3. Teveel diagnoses die niets oplossen maar alleen maar problemen verergeren. In Nederland zien we een enorme toename van autisme en ADHD. Niet omdat er objectief meer kinderen zijn met autisme en ADHD zijn natuurlijk, maar omdat we subjectieve etiketjes plakken op mensen waar ze niets mee opschieten. Minder etiketten/labels lost al veel op.

Medische wereld speelt hier ook in op een vraag denk ik.
Een kind kan tegenwoordig niet gewoon een ambetante kleine meer zijn, maar het heeft autisme/ADHD of het is hoogbegaafd.
Van zodra deze diagnose binnen worden de ouders verontschuldigd en deels ontslaan van hun plicht om hun eigen kind op te voeden...

Familie van ons: Kind van 7 was compleet onhandelbaar. Thuis zijn ze absolute voorstander van een vrije opvoeding en het kind moest naar een Steinerschool zonder deftige structuur. Laatste familiefeest was het kind andere kinderen aan het bijten + at het grond/gras.
Nu gehoord dat het kind hoogbegaafd ( ) zou zijn en naar een speciale school zal gaan.

Andere kant van de familie: kind onrustig en uitdagend, ouders gescheiden en kind mag elke week zijn volledig hebben en houden inpakken om naar de andere ouder te trekken. Kind heeft totaal geen structuur meer en ouders trekken zich er niet teveel van aan.
-> diagnose autisme. Braaf kind nu, maar het wordt eigenlijk gedrogeerd.

 

[toru]

Stap af van de labels in de GGZ - Dokter Bosman

Mensen zijn ingewikkeld is de titel van het debuut van Floortje Scheepers, hoogleraar Innovatie in de GGZ aan UMC Utrecht.

dokterbosman.nl

Dat is eerder een opiniestuk hé.

Ik weet niet wat het negeren van problemen kan bijdragen aan de oplossing?
Als ik kijk naar mijn eigen jeugd (en dat is nog niet zo lang geleden) dan kreeg ik zonder enig onderzoek rilatine voorgeschreven 'omdat ik mij niet kon concentreren'. Ik had 0,0 gesproken met iemand anders buiten de huisarts. Geen haar op mijn hoofd dat ik zoiets zou toestaan bij mijn eigen kind. Mijn ouders hebben dat toen ook wijselijk afgehouden btw. Enkel had ik misschien toen wel een andere begeleiding nodig en had dat positieve effecten kunnen hebben. De dag van vandaag zit ik nog steeds met dezelfde problematiek, enkel compenseer ik dat door andere dingen.

Ik denk niet zozeer dat de labels het probleem is, maar de ondersteuning in de scholen. Er is te weinig ruimte om op gepaste tijdens (= elke seconden) met een kind individueel te werken. Ik hoor uit mijn omgeving die professioneel ervaring hiermee hebben dat indien ter tijd is voor die begeleiding en als die dan aanslaat die kinderen een groeicurve starten die nooit voor mogelijk werd geacht.
En vroeger zouden die opgaan in de massa, komen die uit in beroepsonderwijs terwijl hun interesse daar alles behalve ligt. *


(* niets mis met beroepsonderwijs, maar die richtingen zijn vrij specifiek terwijl het interesse en potentieel misschien op andere vlakken ligt).

 

[RidderBauknecht]

Medische wereld speelt hier ook in op een vraag denk ik.
Een kind kan tegenwoordig niet gewoon een ambetante kleine meer zijn, maar het heeft autisme/ADHD of het is hoogbegaafd.

Er zijn veel ouders die zelf die labels op hun kind plakken (bij de vraag 'en wat was het IQ dan?' stokken veel ouders al wanneer ze het over hun hoogbegaafde oogappel hebben) maar ADHD en autismespectrumstoornis zijn wel dingen die kunnen vastgesteld worden door artsen/professionals. Hoogbegaafdheid al zeker, dat is met testen met scores.

Maar dat heeft eigenlijk weinig of niks met het topic te maken. Ik heb zelf me zelf al elders op het forum kritisch uitgelaten over het feit dat een kind in de ogen van veel ouders niet meer gewoon 'slecht in wiskunde' kan zijn maar dat daar dan direct een verklaring (dyscalculie) moet opgeplakt worden (vaak dan nog 'vastgesteld' door de ouders zelf) maar dat is een andere discussie.

 

[Loser]

Medische wereld speelt hier ook in op een vraag denk ik.
Een kind kan tegenwoordig niet gewoon een ambetante kleine meer zijn, maar het heeft autisme/ADHD of het is hoogbegaafd.
Van zodra deze diagnose binnen worden de ouders verontschuldigd en deels ontslaan van hun plicht om hun eigen kind op te voeden...

Familie van ons: Kind van 7 was compleet onhandelbaar. Thuis zijn ze absolute voorstander van een vrije opvoeding en het kind moest naar een Steinerschool zonder deftige structuur. Laatste familiefeest was het kind andere kinderen aan het bijten + at het grond/gras.
Nu gehoord dat het kind hoogbegaafd ( ) zou zijn en naar een speciale school zal gaan.

Andere kant van de familie: kind onrustig en uitdagend, ouders gescheiden en kind mag elke week zijn volledig hebben en houden inpakken om naar de andere ouder te trekken. Kind heeft totaal geen structuur meer en ouders trekken zich er niet teveel van aan.
-> diagnose autisme. Braaf kind nu, maar het wordt eigenlijk gedrogeerd.

Je krijgt geen autismediagnose inclusief medicatie om het te drogeren, puur door een situatie waarin het kind moet verhuizen.
Het schipperen tussen de ouders sluit ook autisme niet uit. Het eerste voorbeeld vind ik al even twijfelachtig, in dat licht eigenlijk. "Zal naar een speciale school gaan" omdat het hoogbegaafd is?

Ik heb er onrechtstreeks (maar wel dichter dan dat) ervaring mee, en ik kan je zeggen dat ik nog geen enkele keer heb gezien dat de diagnose de ouders "verontschuldigt" of "ontslaat van hun plicht". Bijna altijd maakt de diagnose ook niet zo heel veel uit, en komt het gewoon neer op leren met je kind communiceren en omgaan. Leren wat werkt en wat niet, en dat daar professionele hulp bij komt kijken is geen nadeel, maar net een voordeel.

Het is toch een beetje buikgevoel, gewoon wat strenger zijn, structuur en psychologische problemen zijn opgelost. Een denkwijze van bijna 100 jaar geleden, we zijn collectief al bijna 100 jaar slimmer dan dat.

 

[TNTim]

Maar dat heeft eigenlijk weinig of niks met het topic te maken.

Hangt dat niet deels samen?
We leggen immense druk op onze kinderen, ze moeten nu presteren en onmiddellijk voldoen aan de verwachtingen.
We hebben geen tijd meer als ouders (of dat maken velen zichzelf toch wijs) om de situatie vanzelf te laten normaliseren en laten ook geen tijd/ruimte meer voor onze kinderen om het uit te hangen zodat ze zichzelf uiteindelijk vaak corrigeren. Oorzaken van gedragsproblemen/leermoeilijkheden worden ook liefst buiten het eigen gezin gezocht zodat ouders van hun schuldgevoel af zijn.

Als kinderen op jonge leeftijd al zo'n immense prestatiedruk ervaren, dan lijkt me de kans groter dat dit op latere leeftijd ook gevolgen heeft.
De druk verhoogt immers alleen maar naarmate iemand ouder wordt en velen zijn op jongere leeftijd hun gevoelens onderdrukt door allerhande medicatie.

 

[RidderBauknecht]

We leggen immense druk op onze kinderen, ze moeten nu presteren en onmiddellijk voldoen aan de verwachtingen.

Ik zou eigenlijk argumenteren dat, als dan toch zogezegd ieder kind een leerstoornis of 'handicap' er als het ware gratis bij krijgt, de druk om te presteren minder is. 'Je kan er niet aan doen dat je buist op wiskunde want je hebt dyscalculie,' dat soort zaken.

Maar goed, ik heb niet zo veel ervaring met kinderpsychologie en de mentale toestand van schoolgaande kinderen, dus het zou best kunnen dat die meer druk ervaren dan vroeger, daar wil ik me niet over uitspreken.

De druk verhoogt immers alleen maar naarmate iemand ouder wordt en velen zijn op jongere leeftijd hun gevoelens onderdrukt door allerhande medicatie.

'velen' hun gevoelens zijn helemaal niet onderdrukt. Vooraleer je zware medicatie krijgt voor je kind moet je echt al wel langs psychiaters/dokters passeren, dan is een 'ouderdiagnose' of een diagnose van een of andere lifecoach niet voldoende. Als er zware medicatie wordt voorgeschreven aan kinderen is daar (normaal gezien, want kwakzalvers zijn er altijd) wel een reden voor.

 

[TNTim]

Je krijgt geen autismediagnose inclusief medicatie om het te drogeren, puur door een situatie waarin het kind moet verhuizen.
Het schipperen tussen de ouders sluit ook autisme niet uit.

Als er zware medicatie wordt voorgeschreven aan kinderen is daar (normaal gezien, want kwakzalvers zijn er altijd) wel een reden voor.

Stempel was autisme/ADHD, afspraak bij psychiater met hun kind was op 5 minuten afgerond en het heeft 4 maanden geduurd eer ze op consult konden. "begin met dosis X op tijdstip A,B,C en zwak af als je merkt dat de emoties van het kind te hard afgevlakt worden."

Als psychiater kan je niets veranderen aan de thuissituatie, maar het kind/gedrag van het kind wordt door zowel de familie als de school als problematisch ervaren. Makkelijkste oplossing: medicatie.

Leren wat werkt en wat niet, en dat daar professionele hulp bij komt kijken is geen nadeel, maar net een voordeel.

Het is toch een beetje buikgevoel, gewoon wat strenger zijn, structuur en psychologische problemen zijn opgelost. Een denkwijze van bijna 100 jaar geleden, we zijn collectief al bijna 100 jaar slimmer dan dat.

Volg ik volledig, het is goed dat psychische zorg tegenwoordig toegankelijker is.
Maar we moeten er als maatschappij wel oog voor houden dat dit geen discipline wordt die zichzelf vooral graag zo belangrijk en groot mogelijk wenst te maken. Problemen worden ook best in totaliteit bekeken en ouders zouden in veel gevallen meer op hun verantwoordelijkheid moeten gewezen worden.

Om de link opnieuw te maken met het onderwerp van dit topic: https://www.pedagogiek.nu/welk-kind-is-nog-normaal/100220
"De mogelijkheden van kinderen worden 'uitgebuit', 'geoptimaliseerd', 'ontwikkeld', en het mogen 'uitrijpen' in eigen tempo en volgens eigen mogelijkheden lijkt niet meer gewenst. Het kind wordt vaak gestimuleerd in één gebied waardoor scheefgroei ontstaat omdat andere gebieden onderontwikkeld raken. We kunnen verwachten dat er niet alleen een fysieke maar ook een psychische toename van 'op de tenen lopen' zal ontstaan."

 

[RidderBauknecht]

Stempel was autisme/ADHD, afspraak bij psychiater met hun kind was op 5 minuten afgerond en het heeft 4 maanden geduurd eer ze op consult konden. "begin met dosis X op tijdstip A,B,C en zwak af als je merkt dat de emoties van het kind te hard afgevlakt worden."

Een psychiater die op vijf minuten zo'n diagnose maakt zonder zich daarbij te baseren op verslagen van psycholoog/huisdokter/school/testresultaten (want als dat allemaal in dezelfde richting wijst, dan moet je natuurlijk geen dagen testen) heeft er zich snel van af gemaakt en is mijns inziens in de fout gegaan. Er bestaan slechte en goeie psychiaters, dat is zo met alle artsen. Maar ik ga niet op basis van 1 geval concluderen dat onze jeugd er afgevlakt en gedrogeerd bij loopt hoor.

Problemen worden ook best in totaliteit bekeken en ouders zouden in veel gevallen meer op hun verantwoordelijkheid moeten gewezen worden.

Daar ben ik het volledig mee eens. Vooral dat van die ouders. Maar ik vind nog altijd dat de link met het onderwerp van de thread nogal dunnetjes is, ook al is het ook wel een heel interessant onderwerp.

 

[Bart Goor]

Je krijgt geen autismediagnose inclusief medicatie om het te drogeren, puur door een situatie waarin het kind moet verhuizen.
Het schipperen tussen de ouders sluit ook autisme niet uit. Het eerste voorbeeld vind ik al even twijfelachtig, in dat licht eigenlijk. "Zal naar een speciale school gaan" omdat het hoogbegaafd is?

Ik heb er onrechtstreeks (maar wel dichter dan dat) ervaring mee, en ik kan je zeggen dat ik nog geen enkele keer heb gezien dat de diagnose de ouders "verontschuldigt" of "ontslaat van hun plicht". Bijna altijd maakt de diagnose ook niet zo heel veel uit, en komt het gewoon neer op leren met je kind communiceren en omgaan. Leren wat werkt en wat niet, en dat daar professionele hulp bij komt kijken is geen nadeel, maar net een voordeel.

Het is toch een beetje buikgevoel, gewoon wat strenger zijn, structuur en psychologische problemen zijn opgelost. Een denkwijze van bijna 100 jaar geleden, we zijn collectief al bijna 100 jaar slimmer dan dat.

Ik kan het niet meer met je oneens zijn. Mijn voorgestelde oplossingen zijn inderdaad.

1. Strenger zijn en meer discipline.
2. Meer structuur.
3. Vertrouwen dat een kind zichzelf kan redden in deze wereld. Dat doen kinderen namelijk al honderden jaren.

Al die diagnoses lossen niets op en we hebben er niets aan.

 

[RidderBauknecht]

Ik kan het niet meer met je oneens zijn. Mijn voorgestelde oplossingen zijn inderdaad.

1. Strenger zijn en meer discipline.
2. Meer structuur.
3. Vertrouwen dat een kind zichzelf kan redden in deze wereld. Dat doen kinderen namelijk al honderden jaren.

Al die diagnoses lossen niets op en we hebben er niets aan.

Sorry hoor, maar wat een onzin is me dat.

Hoe kan je nu ook in godsnaam zeggen dat je niets hebt aan diagnoses? Dus een medisch probleem, waarvoor dan vaak oplossingen en richtlijnen en behandelingen bestaan, identificeren 'lost niks op'? We hebben het hier wel degelijk over bestaande zaken trouwens, en geen half verzonnen dingen als 'hypergevoeligheid' of weet ik veel.

Dat mensen niet moeten gaan doen aan zelfdiagnose en dat er niet allerhande coaches met ongefundeerde bevindingen moeten afkomen, daar ben ik mee akkoord. Ik ben het er ook mee akkoord dat men kinderen niet zo snel een etiket moet willen opkleven (zoals in het voorbeeld van TNTim) en het is spijtig dat er sommige psychiaters en artsen veel te snel met labeltjes gooien, maar kom zeg. Al die (echte) diagnoses lossen wel degelijk iets op.

 

[SDB]

Ik kan het niet meer met je oneens zijn. Mijn voorgestelde oplossingen zijn inderdaad.

1. Strenger zijn en meer discipline.
2. Meer structuur.
3. Vertrouwen dat een kind zichzelf kan redden in deze wereld. Dat doen kinderen namelijk al honderden jaren.

Al die diagnoses lossen niets op en we hebben er niets aan.

Strenger zijn en discipline werken elkaar tegen, moesten ze nog strenger zijn op school worden veel kinderen meer schoolmoe. Meer structuur maakt het nog erger, wij mensen zijn niet gemaakt voor herhalende taken.

 

[MisterV]

Stempel was autisme/ADHD, afspraak bij psychiater met hun kind was op 5 minuten afgerond en het heeft 4 maanden geduurd eer ze op consult konden. "begin met dosis X op tijdstip A,B,C en zwak af als je merkt dat de emoties van het kind te hard afgevlakt worden."

Als psychiater kan je niets veranderen aan de thuissituatie, maar het kind/gedrag van het kind wordt door zowel de familie als de school als problematisch ervaren. Makkelijkste oplossing: medicatie.

Ik heb het hier van dichtbij mogen meemaken en een diagnosetraject autisme gebeurt absoluut niet in 5 minuten bij een psychiater. Daar gaat een hele reeks consultaties en observaties aan vooraf. Charlatans heb je natuurlijk overal. En autisme "genees" je al helemaal niet met medicatie.

 

[Bart Goor]

Sorry hoor, maar wat een onzin is me dat.

Hoe kan je nu ook in godsnaam zeggen dat je niets hebt aan diagnoses? Dus een medisch probleem, waarvoor dan vaak oplossingen en richtlijnen en behandelingen bestaan, identificeren 'lost niks op'? We hebben het hier wel degelijk over bestaande zaken trouwens, en geen half verzonnen dingen als 'hypergevoeligheid' of weet ik veel.

Dat mensen niet moeten gaan doen aan zelfdiagnose en dat er niet allerhande coaches met ongefundeerde bevindingen moeten afkomen, daar ben ik mee akkoord. Ik ben het er ook mee akkoord dat men kinderen niet zo snel een etiket moet willen opkleven (zoals in het voorbeeld van TNTim) en het is spijtig dat er sommige psychiaters en artsen veel te snel met labeltjes gooien, maar kom zeg. Al die (echte) diagnoses lossen wel degelijk iets op.

Laat ik het zo zeggen. Een psychische diagnose kun je absoluut niet vergelijken met bijvoorbeeld een been breken.

Stel: Je hebt een persoon en die persoon is een beetje somber. Is die persoon dan depressief? Of je hebt een persoon en die persoon is een beetje druk. Heeft die persoon dan ADHD?

In beide cases is het antwoord duidelijk nee. Maar toch is dat precies wat we in de huidige tijd doen. We gooien enorme groepen mensen op 1 hoop en zeggen: die persoon heeft depressie.

Totale flauwekul natuurlijk, je hebt mensen die een beetje somber zijn en heel erg somber zijn. Maar wat we nu doen is iedereen dat label geven. Erg schadelijk voor vooral die enorme groep mensen die een beetje somber zijn en een depressie aangepraat krijgen.

ADHD-diagnose bij kinderen leidt tot verslechterde levenskwaliteit en meer zelfbeschadiging - Mad in the Netherlands

Studie vergeleek kinderen die een diagnose ADHD kregen met kinderen die dezelfde symptomen hadden maar geen diagnose kregen. Degenen met diagnose hadden slechtere resultaten op vijf indicatoren van levenskwaliteit en meer kans op zelfbeschadiging. Dit lijkt in lijn met eerdere onderzoeken...

madinthenetherlands.org

 

[MisterV]

Ik kan het niet meer met je oneens zijn. Mijn voorgestelde oplossingen zijn inderdaad.

1. Strenger zijn en meer discipline.
2. Meer structuur.
3. Vertrouwen dat een kind zichzelf kan redden in deze wereld. Dat doen kinderen namelijk al honderden jaren.

Al die diagnoses lossen niets op en we hebben er niets aan.

Check. Alweer een maatschappelijk probleem opgelost op BG, hoera!

 

[Sylverscythe]

Ik kan het niet meer met je oneens zijn. Mijn voorgestelde oplossingen zijn inderdaad.

1. Strenger zijn en meer discipline.
2. Meer structuur.
3. Vertrouwen dat een kind zichzelf kan redden in deze wereld. Dat doen kinderen namelijk al honderden jaren.

Al die diagnoses lossen niets op en we hebben er niets aan.

Onze familie heeft een "zwart schaap". Iemand die van jongsaf de nagel in de doodskist van zijn ouders was: school een ramp, overal de rebel uithangen, niet kunnen concentreren op een ding, brommers en auto's crashen, vechtpartijen, drugs, impulsief ontslag nemen, enz.
"Verder" wel een sympathieke en intelligente kerel eigenlijk.

Die persoon heeft op zijn 49ste, vorig jaar, de diagnose van ADHD gekregen. Iets waar niemand tijdens zijn schooltijd in de jaren '70 en '80 aan dacht. Kan zich nu met rilatine of een analoog veel beter concentreren.

Moest die persoon jaren terug de diagnose en medicatie hebben gekregen, was die zijn leven beter verlopen, daar ben ik vrij zeker van.

Algemeen lijkt mij doelbewust dingen niet willen weten en je kop in het zand steken nogal debiel.

 

[Bart Goor]

Onze familie heeft een "zwart schaap". Iemand die van jongsaf de nagel in de doodskist van zijn ouders was: school een ramp, overal de rebel uithangen, niet kunnen concentreren op een ding, brommers en auto's crashen, vechtpartijen, drugs, impulsief ontslag nemen, enz.
"Verder" wel een sympathieke en intelligente kerel eigenlijk.

Die persoon heeft op zijn 49ste, vorig jaar, de diagnose van ADHD gekregen. Iets waar niemand tijdens zijn schooltijd in de jaren '70 en '80 aan dacht. Kan zich nu met rilatine of een analoog veel beter concentreren.

Moest die persoon jaren terug de diagnose en medicatie hebben gekregen, was die zijn leven beter verlopen, daar ben ik vrij zeker van.

Algemeen lijkt mij doelbewust dingen niet willen weten en je kop in het zand steken nogal debiel.

Maar daar heb je toch geen diagnose voor nodig? Wat als de psycholoog gewoon had gezegd: U bent erg druk en u kunt zichzelf moeilijk concentreren dus u krijgt ritaline van mij? (Dus zonder het woord ADHD te noemen)

Wat had dat precies veranderd?

ADHD-diagnose bij kinderen leidt tot verslechterde levenskwaliteit en meer zelfbeschadiging - Mad in the Netherlands

Studie vergeleek kinderen die een diagnose ADHD kregen met kinderen die dezelfde symptomen hadden maar geen diagnose kregen. Degenen met diagnose hadden slechtere resultaten op vijf indicatoren van levenskwaliteit en meer kans op zelfbeschadiging. Dit lijkt in lijn met eerdere onderzoeken...

madinthenetherlands.org

 

[RidderBauknecht]

Stel: Je hebt een persoon en die persoon is een beetje somber. Is die persoon dan depressief?

Nee. En dat gaat door elke fatsoenlijke arts ook niet zo gezegd worden.

Of je hebt een persoon en die persoon is een beetje druk. Heeft die persoon dan ADHD?

Nee. En dat gaat door elke fatsoenlijke arts ook niet zo gezegd worden.

Maar wat we nu doen is iedereen dat label geven. Erg schadelijk voor vooral die enorme groep mensen die een beetje somber zijn en een depressie aangepraat krijgen.

[Citation needed]

Jij gaat trouwens nog een stapje verder, jij zegt niet dat veel mensen depressie faken maar jij zegt dat ze het aangepraat krijgen. Ik weet niet of jij ooit al met een (echte) depressie te maken hebt gehad, maar zoiets praat je mensen niet aan hoor. Ik vind het eigenlijk behoorlijk respectloos, wat je hier allemaal post.

Als er hier iets 'erg schadelijk is voor die enorme groep mensen' dan zijn het comments als die van jou die depressie en mentale problemen eigenlijk bagatelliseren.

 

[Bart Goor]

Nee. En dat gaat door elke fatsoenlijke arts ook niet zo gezegd worden.


Nee. En dat gaat door elke fatsoenlijke arts ook niet zo gezegd worden.


[Citation needed]

Jij gaat trouwens nog een stapje verder, jij zegt niet dat veel mensen depressie faken maar jij zegt dat ze het aangepraat krijgen. Ik weet niet of jij ooit al met een (echte) depressie te maken hebt gehad, maar zoiets praat je mensen niet aan hoor. Ik vind het eigenlijk behoorlijk respectloos, wat je hier allemaal post.

Als er hier iets 'erg schadelijk is voor die enorme groep mensen' dan zijn het comments als die van jou die depressie en mentale problemen eigenlijk bagatelliseren.

Ik heb zelf ooit zware psychische klachten gehad en dat werd alleen maar erger toen de psycholoog mij een chronische depressie aanpraatte. Toen ging het pas echt slecht me.

Toen ik voor mezelf duidelijk had dat al die labels flauwekul zijn ging het meteen een stuk beter met me. Je onderschat de gigantische psychische consequenties die een label met zich meebrengt.

 

[Sylverscythe]

Maar daar heb je toch geen diagnose voor nodig? Wat als de psycholoog gewoon had gezegd: U bent erg druk en u kunt zichzelf moeilijk concentreren dus u krijgt ritaline van mij? (Dus zonder het woord ADHD te noemen)

Wat had dat precies veranderd?

ADHD-diagnose bij kinderen leidt tot verslechterde levenskwaliteit en meer zelfbeschadiging - Mad in the Netherlands

Studie vergeleek kinderen die een diagnose ADHD kregen met kinderen die dezelfde symptomen hadden maar geen diagnose kregen. Degenen met diagnose hadden slechtere resultaten op vijf indicatoren van levenskwaliteit en meer kans op zelfbeschadiging. Dit lijkt in lijn met eerdere onderzoeken...

madinthenetherlands.org

Wacht, de oplossing was "gewoon" amfetamines geven zonder diagnose ofzo? Dat klinkt logisch.

Dat artikel gaat over een studie en wat later vallen ze het gebruik van de medicatie zelf aan trouwens. Hoe neutraal is "Mad in the Netherlands" trouwens?

 

[Bart Goor]

Wacht, de oplossing was "gewoon" amfetamines geven zonder diagnose ofzo? Dat klinkt logisch.

Dat artikel gaat over een studie en wat later vallen ze het gebruik van de medicatie zelf aan trouwens. Hoe neutraal is "Mad in the Netherlands" trouwens?

Vrij neutraal. Hier staan de uitgangspunten:

Over ons - Mad in the Netherlands

Missie, visie, strategie en contactgegevens Mad in the Netherlands, uw toegangspoort tot wereldwijde informatie over psychiatrie.

madinthenetherlands.org

• Wij geloven dat psychisch lijden vaak een gevolg is van abnormale gebeurtenissen en stressvolle omgevingsfactoren.
• We zijn van mening dat diagnoses op basis van de DMS-richtlijnen vaak leiden tot beperkende labels die stigmatisering in de hand werken.
• Degenen die hulp zoeken voor psychische problemen moeten zo eerlijk mogelijk worden voorgelicht over de voor- en nadelen van verschillende behandelopties.
• In de basis moet iedereen de mogelijkheid hebben op een medicijnvrije behandeling.