Wat je voorstelt, is dus exact wat er gebeurt: iemand met kennis van zaken kijkt wat je hebt en schrijft je dan maatwerk voor als behandeling.
Voor ADHD werkt X (volgens jou die drie stappen, maar volgens iedereen die het al heeft getest niet, maar oké), voor depressie niet. Dus heb je een label nodig om te kijken bij welke soort mogelijkheden je wél zit.
En natuurlijk ligt het niet zo vast. Maar het feit dat jij al zo in labeltjes zit te denken, laat gewoon zien dat je niet mee bent met hoe het werkt. De meest gehoorde klacht van patiënten is net dat ze niét zo'n labeltje krijgen. Iedereen is ernaar op zoek, want dat geeft tenminste enige houvast en geeft de illusie (ja, jammer genoeg vaak de illusie) dat er een gemakkelijke oplossing is.
Zo goed als alle psychologen en psychiaters zullen het eens zijn dat die labels helemaal niet zo eenduidig zijn, en hoogstens een indicatie kunnen geven van in welk spoor je moet denken voor mogelijke oplossingen en manieren om ermee om te leren gaan. Want jouw puntje drie, "vertrouwen geven dat ze het wel kunnen", is exact dat. Opnieuw bewijst dat voor mij dat je nog nooit in aanraking bent gekomen met psychiatrie of psychologie. Door tools aangereikt te krijgen, kun je beter om met de werkelijkheid en krijg je dat vertrouwen terug.
Een label staat dat niet in de weg, maar werkt inderdaad ook een beetje contraproductief. Daarom wordt het alleen maar gebruikt wanneer het niet anders kan, en wordt de context goed genoeg geduid als dat label gebruikt wordt. Maar die duiding wordt hier telkens weggelaten, die context wordt weggelaten. En de kennis van degene die het label opplakt wordt weggelaten. Maar het "wereldschokkende" inzicht dat symptomen fluctueren, is bekend bij elke psycholoog die géén spijker in zijn hersens en een in elk oog. Die houden daar rekening mee.
Dus je voert een strijd tegen een vorm van psychiatrie die niet bestaat, op basis van argumenten die niet kloppen tegen een stelling die niemand inneemt.
