Sterke toename invaliden: burn-outs en depressie

[NemesisBE]

Inderdaad, maar wat wél gewoon bizar is, is dat de kans op de diagnose gecorreleerd is met de maand in het jaar dat je geboren bent. Kinderen van december zijn een jaar jonger dan hun klasgenootjes geboren in januari. Mogelijks dat gedragingen dan soms foutief worden gepercipieerd en er dus "foutief" een bepaalde diagnose wordt gesteld. Is echt iets breed onderzocht, google gerust!

https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa1806828

Age within schoolyear and attention-deficit hyperactivity disorder in Scotland and Wales - BMC Public Health

Background Previous studies suggest an association between age within schoolyear and attention-deficit hyperactivity disorder (ADHD). Scotland and Wales have different school entry cut-off dates (six months apart) and policies on holding back children. We aim to investigate the association...

bmcpublichealth.biomedcentral.com

Enzoverder

Chance dat de mijne dan van 2 januari is

 

[beryl]

Inderdaad, maar wat wél gewoon bizar is, is dat de kans op de diagnose gecorreleerd is met de maand in het jaar dat je geboren bent. Kinderen van december zijn een jaar jonger dan hun klasgenootjes geboren in januari. Mogelijks dat gedragingen dan soms foutief worden gepercipieerd en er dus "foutief" een bepaalde diagnose wordt gesteld. Is echt iets breed onderzocht, google gerust!

https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa1806828

Age within schoolyear and attention-deficit hyperactivity disorder in Scotland and Wales - BMC Public Health

Background Previous studies suggest an association between age within schoolyear and attention-deficit hyperactivity disorder (ADHD). Scotland and Wales have different school entry cut-off dates (six months apart) and policies on holding back children. We aim to investigate the association...

bmcpublichealth.biomedcentral.com

Enzoverder

Ik ben in het verleden nog zijlings in aanraking gekomen met het opzetten van academische ADHD onderzoeken, qua werk bestaat een belangrijk deel van zo'n onderzoek uit het selecteren van de subjecten. Om te weten of ze werkelijk ADHD hebben en dus bruikbaar zijn voor het onderzoek wordt er opnieuw onderzocht of er wel degelijk sprake is van ADHD. Bij elke selectie viel pakweg de helft tot twee derde van de mensen af, dat waren mensen die de diagnose ooit gekregen hadden en van zichzelf dachten dat ze ADHD hadden maar waarbij het nu niet meer te zien was, dat gaan niet allemaal verkeerd gediagnosticeerde mensen zijn, er zijn verschillende redenen waarom zo'n test kan afwijken maar de aantallen waren zo extreem dat het weinig anders kan dan dat dit voor een groot deel wel zo was.

 

[KnightOfCydonia]

Ondersteuning in scholen... leerkrachten moeten het ook allemaal weer doen.
Ik kan me ook niet van de indruk ontdoen dat al die labels, van de meer en meer verspreidde "D" die op toetsen geschreven wordt (afkorting voor dyslexie of dysorthografie of andere D-diagnoses) die door velen gebruikt wordt als excuus om niet eens meer moeite te doen om goed begrijpend (te leren) lezen, een deftig handschrift of spelling te hanteren, zwakte in wiskunde te camoufleren...

Neen, ik ontken het bestaan van die leerstoornissen niet, degenen die er écht door getroffen worden zullen er wel degelijk last van hebben en soms geen klein beetje... maar als je dan cijfers vanuit Nederland ziet: waar 15% van de leerlingen met zo'n label rondloopt, maar volgens wetenschappers de échte stoornissen slechts bij 3 à 4% van de mensen zou treffen, dan maak je onvermijdelijk de conclusie dat die labels gewoonweg misbruikt worden omwille van de voordelen van de compensaties die men voor deze labels geeft, en géén klein beetje.
Met meer tijd, meer ondersteuning (zoals formularia) kunnen kinderen en mensen tout court met normale capaciteiten natuurlijk een oneerlijke boost krijgen ten opzichte van hun peers... en daarenboven: het doet natuurlijk ook afbreuk aan de ondersteuningscapaciteiten voor degenen die écht die labels verdienen.

Plus naast extra ondersteuning vanuit het onderwijs zou ik ook een extra inspanning van de leerling maar vooral - en die treft het meeste schuld en verantwoordelijkheid - ook van hun ouders zien, maar daar is de teneur vaak: de school moet het maar doen... Terugkeren naar de tijd van "vroeger" toen men kinderen die niet meekonden maar aan hun lot overliet, is echt niet wenselijk. Maar ouders die alles ook maar gewoon op de school afschuiven, tot het zindelijk trainen van hun kinderen toe... dat is eveneens niet oké.

 

[MisterV]

Maar ouders die alles ook maar gewoon op de school afschuiven, tot het zindelijk trainen van hun kinderen toe... dat is eveneens niet oké.

Dit is nu wel het slechtste voorbeeld dat je kan geven. Je mag nog zoveel potjestraining doen als je wil, sommige kinderen zijn nu eenmaal pas later zindelijk dan andere en het is doodnormaal dat er een deel kinderen niet zindelijk is op het moment dat ze starten in de peuterklas. Dat vingerwijzen naar ouders vind ik een triestige evolutie. De problematiek hier is niet dat ouders een bende leegaards zijn maar dat er te weinig volk in de kleuterklassen staat plus de gekende tekorten in de kinderopvang waardoor kinderen op 2,5 jaar moeten doorstromen naar het onderwijs, ook als ze daar nog niet klaar voor zijn.

Los daarvan: Er wordt door ouders en in het algemeen de hele maatschappij te vaak naar scholen gewezen die het maar moeten oplossen. Dat is niet alleen omdat ouders geen goesting hebben om hun kinderen op te voeden (zo zijn er zeker ook) maar evengoed omdat mensen de dag van vandaag zodanig veel bordjes moeten omhooghouden dat ze niet meer alles kunnen dragen. En dat is een complexe problematiek met factoren zoals een samenleving die veel ingewikkelder is geworden en veel meer van mensen verwacht, meer individualisme waardoor mensen er vaker alleen voor staan, éénoudergezinnen, grootouders die later op pensioen moeten en daardoor de zorg voor kinderen niet mee kunnen dragen enzoverder enzovoort.

 

[MrKend54l]

, grootouders die later op pensioen moeten en daardoor de zorg voor kinderen niet mee kunnen dragen enzoverder enzovoort.

In weet niet goed wat ik hiervan moet denken.
Dus voorheen was er een soort van logica dat grootouders de zorg meedroegen?

Dat zal misschien in sommige gezinnen zo geweest zijn. Maar dat zal geen algemeen gegeven zijn.

Het is trouwens niet de maatschappij die meer van mensen verwacht. Het zijn de mensen die zichzelf en elkaar die zogezegde druk opleggen.
Iedereen maakt elkaar zot om meer uren te doen en 3 hobby’s te hebben. Terwijl dat in feite niet hoeft.

 

[Sylverscythe]

In weet niet goed wat ik hiervan moet denken.
Dus voorheen was er een soort van logica dat grootouders de zorg meedroegen?

Dat zal misschien in sommige gezinnen zo geweest zijn. Maar dat zal geen algemeen gegeven zijn.

Het is trouwens niet de maatschappij die meer van mensen verwacht. Het zijn de mensen die zichzelf en elkaar die zogezegde druk opleggen.

De mensen zijn de maatschappij.

Verder denk ik nu ook wel dat vroeger, gemiddeld gezien, grootouders vaker ingeschakeld werden voor de kleinkinderen, de grootmoeder was meestal toch huisvrouw.

 

[Bart Goor]

Ik denk dat de discussie op dit moment te breed is om in 1 topic te bespreken. We hebben het hier over dyslexie, ADHD, depressie en burn-out wat in zichzelf allemaal aparte onderwerpen zijn die soms wel iets met elkaar te maken hebben maar vaak ook niet.

Deze labels hebben allemaal 1 gemene deler: Het gaat om een spectrum. Dit betekent dat het nogal arbitrair is. De post van @KnightOfCydonia (4 procent heeft een dyslexie-stoornis) is in dat opzicht interessant want die 4 procent is in zichzelf natuurlijk volledig arbitrair. Je hebt mensen die goed kunnen lezen en je hebt mensen die slecht kunnen lezen en alles er tussenin. Dat iemand kinderen dan een stickertje opplakt en zegt 'dyslexie' heeft weinig met exacte wetenschap te maken natuurlijk.

 

[Sylverscythe]

Ik denk dat de discussie op dit moment te breed is om in 1 topic te bespreken. We hebben het hier over dyslexie, ADHD, depressie en burn-out wat in zichzelf allemaal aparte onderwerpen zijn die soms wel iets met elkaar te maken hebben maar vaak ook niet.

Deze labels hebben allemaal 1 gemene deler: Het gaat om een spectrum. Dit betekent dat het nogal arbitrair is. De post van @KnightOfCydonia (4 procent heeft een dyslexie-stoornis) is in dat opzicht interessant want die 4 procent is in zichzelf natuurlijk volledig arbitrair. Je hebt mensen die goed kunnen lezen en je hebt mensen die slecht kunnen lezen en alles er tussenin. Dat iemand kinderen dan een stickertje opplakt en zegt 'dyslexie' heeft weinig met exacte wetenschap te maken natuurlijk.

Dus als iets niet binair is kan je geen uitspraken doen en mensen onderverdelen? Vreemd zeg, er is dus ook niemand rijk of arm, slim of dom, groot of klein, ...

 

[Bart Goor]

Dus als iets niet binair is kan je geen uitspraken doen en mensen onderverdelen? Vreemd zeg, er is dus ook niemand rijk of arm, slim of dom, groot of klein, ...

Jawel, natuurlijk kan dat wel. Ik geef alleen aan dat een uitspraak als 'volgens wetenschappers worden de échte dyslexiestoornissen slechts bij 3 à 4% van de mensen aangetroffen' in de psychologie zeer arbitrair is en niet gestaafd kan worden met empirisch onderzoek.

 

[KnightOfCydonia]

Dit is nu wel het slechtste voorbeeld dat je kan geven. Je mag nog zoveel potjestraining doen als je wil, sommige kinderen zijn nu eenmaal pas later zindelijk dan andere en het is doodnormaal dat er een deel kinderen niet zindelijk is op het moment dat ze starten in de peuterklas. Dat vingerwijzen naar ouders vind ik een triestige evolutie. De problematiek hier is niet dat ouders een bende leegaards zijn maar dat er te weinig volk in de kleuterklassen staat plus de gekende tekorten in de kinderopvang waardoor kinderen op 2,5 jaar moeten doorstromen naar het onderwijs, ook als ze daar nog niet klaar voor zijn.

Dat gaat daarbij niet om die handvol uitzonderingen die er vroeger ook wel zullen geweest zijn, maar over hoe het relatief is toegenomen ten opzichte van vroeger, toen zindelijkheid wel degelijk de norm was. Dat tekorten in de kinderopvang daarbij een rol spelen, betwijfel ik eerlijk gezegd, kinderen gingen vroeger ook al op 2,5 jaar naar het instapklasje van de kleuterschool.

Los daarvan: Er wordt door ouders en in het algemeen de hele maatschappij te vaak naar scholen gewezen die het maar moeten oplossen. Dat is niet alleen omdat ouders geen goesting hebben om hun kinderen op te voeden (zo zijn er zeker ook) maar evengoed omdat mensen de dag van vandaag zodanig veel bordjes moeten omhooghouden dat ze niet meer alles kunnen dragen. En dat is een complexe problematiek met factoren zoals een samenleving die veel ingewikkelder is geworden en veel meer van mensen verwacht, meer individualisme waardoor mensen er vaker alleen voor staan, éénoudergezinnen, grootouders die later op pensioen moeten en daardoor de zorg voor kinderen niet mee kunnen dragen enzoverder enzovoort.

Dat was vroeger niet anders, mijn ouders gingen allebei voltijds werken, geen opvang bij de grootouders, maar ook niet met de pamper naar de kleuterschool alleszins.

 

[KnightOfCydonia]

Ik denk dat de discussie op dit moment te breed is om in 1 topic te bespreken. We hebben het hier over dyslexie, ADHD, depressie en burn-out wat in zichzelf allemaal aparte onderwerpen zijn die soms wel iets met elkaar te maken hebben maar vaak ook niet.

Deze labels hebben allemaal 1 gemene deler: Het gaat om een spectrum. Dit betekent dat het nogal arbitrair is. De post van @KnightOfCydonia (4 procent heeft een dyslexie-stoornis) is in dat opzicht interessant want die 4 procent is in zichzelf natuurlijk volledig arbitrair. Je hebt mensen die goed kunnen lezen en je hebt mensen die slecht kunnen lezen en alles er tussenin. Dat iemand kinderen dan een stickertje opplakt en zegt 'dyslexie' heeft weinig met exacte wetenschap te maken natuurlijk.

Kerel, als ik cijfers citeer haal ik ze doorgaans uit betrouwbare bronnen en kom ik niet met "volledig arbitraire" cijfers af (in tegenstelling tot sommige anderen op dit forum).

Ik had het expliciet over Nederland omdat ik daar al cijfers over gelezen had:

In Nederland is 3 tot 5 procent van de leerlingen dyslectisch, denken wetenschappers. Sommige wetenschappers zeggen dat dat percentage mogelijk nog lager ligt. De aandoening wordt vaak vastgesteld nadat kinderen in groep 3 van de basisschool zijn begonnen met lezen.

Eind vorig jaar uitten minister Bussemaker en staatssecretaris Dekker hun zorgen. Uit onderzoek kwam toen naar voren dat bij 30 procent van de scholen in het basisonderwijs 10 tot 19 procent van de leerlingen de eindtoets deed met een dyslexieverklaring. Bij zo'n 8 procent van de basisscholen was dat percentage zelfs nog hoger.

Wat is dyslexie eigenlijk en hoeveel mensen hebben het?

Of dyslexie aan het niet kunnen lezen ligt of dat het een aangeboren stoornis is, is nog niet geheel duidelijk.

nos.nl

Dus zoals ik zei: dyslexie is géén verzonnen problematiek, het kan zelfs tot bij 10% van de bevolking voorkomen, maar als je tot 19% aan dyslexieverklaringen ziet bij (eind)toetsen dan zit je eenvoudigweg met mensen die misbruik maken van de faciliteiten die aangeboden worden.
Dyslexie wordt misbruikt om een dalend leesniveau te camoufleren, en lezen is inderdaad iets wat je op school hoort te leren, maar waar thuis eigenlijk ook aan gewerkt moet worden.

 

[RidderBauknecht]

Dit betekent dat het nogal arbitrair is. De post van @KnightOfCydonia (4 procent heeft een dyslexie-stoornis) is in dat opzicht interessant want die 4 procent is in zichzelf natuurlijk volledig arbitrair. Je hebt mensen die goed kunnen lezen en je hebt mensen die slecht kunnen lezen en alles er tussenin. Dat iemand kinderen dan een stickertje opplakt en zegt 'dyslexie' heeft weinig met exacte wetenschap te maken natuurlijk.

Ben je daar nu weer? Leerstoornissen bestaan zeer zeker (Google maar eens 'Specific Learning Disorder') en kunnen wetenschappelijk vastgesteld worden. Tenzij je natuurlijk niet in dat soort wetenschap gelooft, maar wat doe je hier dan zelfs in deze thread.

Je kan in discussie gaan over of die mensen dan speciale gunsten en diensten nodig hebben in pakweg het hoger onderwijs en al helemaal over hoe dat soort zaken (dyslexie, dyscalculie, ...) tegenwoordig te pas en te onpas worden aangegrepen om kinderen/ouders uit de wind te zetten en het feit dat veel ouders/leken aan zelfdiagnose doen op dat vlak, maar SLD (specifieke leerstoornis) staat gewoon in de DSM-V hoor.

 

[SDB]

Ondersteuning in scholen... leerkrachten moeten het ook allemaal weer doen.
Ik kan me ook niet van de indruk ontdoen dat al die labels, van de meer en meer verspreidde "D" die op toetsen geschreven wordt (afkorting voor dyslexie of dysorthografie of andere D-diagnoses) die door velen gebruikt wordt als excuus om niet eens meer moeite te doen om goed begrijpend (te leren) lezen, een deftig handschrift of spelling te hanteren, zwakte in wiskunde te camoufleren...

Neen, ik ontken het bestaan van die leerstoornissen niet, degenen die er écht door getroffen worden zullen er wel degelijk last van hebben en soms geen klein beetje... maar als je dan cijfers vanuit Nederland ziet: waar 15% van de leerlingen met zo'n label rondloopt, maar volgens wetenschappers de échte stoornissen slechts bij 3 à 4% van de mensen zou treffen, dan maak je onvermijdelijk de conclusie dat die labels gewoonweg misbruikt worden omwille van de voordelen van de compensaties die men voor deze labels geeft, en géén klein beetje.
Met meer tijd, meer ondersteuning (zoals formularia) kunnen kinderen en mensen tout court met normale capaciteiten natuurlijk een oneerlijke boost krijgen ten opzichte van hun peers... en daarenboven: het doet natuurlijk ook afbreuk aan de ondersteuningscapaciteiten voor degenen die écht die labels verdienen.

Plus naast extra ondersteuning vanuit het onderwijs zou ik ook een extra inspanning van de leerling maar vooral - en die treft het meeste schuld en verantwoordelijkheid - ook van hun ouders zien, maar daar is de teneur vaak: de school moet het maar doen... Terugkeren naar de tijd van "vroeger" toen men kinderen die niet meekonden maar aan hun lot overliet, is echt niet wenselijk. Maar ouders die alles ook maar gewoon op de school afschuiven, tot het zindelijk trainen van hun kinderen toe... dat is eveneens niet oké.

Ik zelf heb ook een stoornis namelijk DCD, maar om te zeggen dat de leerkrachten het meeste werk met mij hebben gehad is gewoon verkeerd. Ik was de slimste van de klas in het middelbaar, dus het is niet omdat iemand een plaatje heeft dat er veel meer werk in gestoken moet worden.

 

[Sylverscythe]

Jawel, natuurlijk kan dat wel. Ik geef alleen aan dat een uitspraak als 'volgens wetenschappers worden de échte dyslexiestoornissen slechts bij 3 à 4% van de mensen aangetroffen' in de psychologie zeer arbitrair is en niet gestaafd kan worden met empirisch onderzoek.

Dit is gewoon onzin. Eerst zeg je dat het arbitrair is want een spectrum, nu kan je het niet proefondervindelijk staven. Dit allemaal uit de losse pols.

 

[Sylverscythe]

Dat was vroeger niet anders, mijn ouders gingen allebei voltijds werken, geen opvang bij de grootouders, maar ook niet met de pamper naar de kleuterschool alleszins.

Dat is één geval, @MisterV spreekt over een trend. Sowieso zouden cijfers nuttig zijn, maar het idee dat er vroeger gemiddeld minder ballen in de lucht moesten gehouden worden lijkt me niet verkeerd. Lijkt me dat er ook meer grootouders dan vroeger beiden nog werken en/of meer hun eigen leven voorop stellen.

Trouwens, ik meen ook ergens gelezen te hebben dat de kwaliteit van moderne luiers eigenlijk deels verantwoordelijk is voor later zindelijk zijn. Het voelt namelijk niet zo oncomfortabel meer aan om "nat" rond te lopen.

 

[MrKend54l]

Je kan in discussie gaan over of die mensen dan speciale gunsten en diensten nodig hebben in pakweg het hoger onderwijs en al helemaal over hoe dat soort zaken (dyslexie, dyscalculie, ...) tegenwoordig te pas en te onpas worden aangegrepen om kinderen/ouders uit de wind te zetten en het feit dat veel ouders/leken aan zelfdiagnose doen op dat vlak, maar SLD (specifieke leerstoornis) staat gewoon in de DSM-V hoor.

Is dat niet een beetje de essentie van de zaak?
Ja er bestaan specifiek leerstoornissen, dat kan je niet ontkennen lijkt me.

Maar de vraag is dan of we dit moeten benoemen te pas en te onpas. Moeten we deze mensen speciale behandelingen geven?
Moeten we de lat lager leggen zodat deze mensen ook erover geraken?
Waar stopt het beschermen? Als je op de arbeidsmarkt komt kan er dan nog een hand boven het hoofd gehouden worden?
Een manager die u altijd mails vol met schrijffouten stuurt, ja maar hij heeft dyslexie eh.
De sales persoon die altijd berekeningen foutief maakt, ja maar dyscalculie eh.

Dat lijkt me een heel andere discussie. En dan zwijgen we nog over dat ouders zelf de stempel gaan geven.

 

[MisterV]

Maar de vraag is dan of we dit moeten benoemen te pas en te onpas. Moeten we deze mensen speciale behandelingen geven?
Moeten we de lat lager leggen zodat deze mensen ook erover geraken?

De manier waarop men in scholen lesgeeft is één hoop éénheidsworst die past bij de gemiddelde leerling. Een diploma is niet meer dan een ding dat zegt "deze persoon heeft een bepaald kennisniveau". Als het juiste label ervoor zorgt dat men met een aangepaste onderwijsmethodiek hetzelfde kennisniveau haalt lijken die labels mij wel nut te hebben. Of het in de praktijk altijd op de ideale manier gebeurt of kan gebeuren in de huidige onderwijscontext is een ander verhaal.

Om het door te trekken naar de werkvloer: Met bepaalde labels zullen bepaalde jobs niet bij iemand passen. Langs de andere kant (en 't is maar een voorbeeld, ik heb geen ervaring met die functie dus geen idee van de haalbaarheid): Als een salespersoon discalculie heeft maar wel schitterend is als verkoper: Kan die persoon dan geen topprestaties halen met ondersteuning door de juiste softwaretools?

 

[Sylverscythe]

Dat lijkt me een heel andere discussie. En dan zwijgen we nog over dat ouders zelf de stempel gaan geven.

Zijn er dan plaatsen waar je een andere behandeling krijgt omdat de ouders iets verklaren?

 

[RidderBauknecht]

@MrKend54l dat zijn inderdaad allemaal interessante vragen waarover heel interessante discussies kunnen gevoerd worden. Ik ga daar nu niet diepgaand op ingaan omdat ik geen tijd heb om diepgaande posts te schrijven (en dat verdient het onderwerp wel) en te blijven reageren, maar ik reageerde gewoon op Bart Goor's zoveelste onzinbericht dat het bestaan van die dingen zelfs gewoonweg in twijfel trekt.

Ik ben echt allergisch aan dat soort anti-wetenschap zever (en dan al helemaal als het over mentale gezondheid gaat) dus ik probeer daar altijd op te reageren als ik het zie.

 

[MrKend54l]

Zijn er dan plaatsen waar je een andere behandeling krijgt omdat de ouders iets verklaren?

Dat is toch geen oprechte vraag hoop ik?