Is het volgende dat we gaan zeggen dat het normaal zou zijn om iemand die moederschapsrust neemt daarna maar een "mindere" functie te geven? Die persoon kiest ook om zwanger te zijn en lange tijd afwezig te zijn, maar het is toch helemaal NIET normaal dat je die persoon daar op afrekent?
Het is 2022, wat voor zaken je hier nog moet lezen, tenenkrullend.
Het is niet omdat het tenenkrullend is vanuit ons socialistisch / communistisch/ zorgend (kies zelf welke het beste aansluit met uw inschatting ervan) dat het daarom ook niet gewoon de realiteit is of kan zijn.
En de realiteit is nu eenmaal dat elke uitval, ongeacht de oorzaak, een impact heeft op het bedrijf. Een impact dewelke het bedrijf in kwestie liever niet heeft en welke dan ook ALS die voorkomen een consequentie kunnen hebben op iemand zijn professionele toekomst.
En zoals dat het perfect mogelijk is dat mensen die uitvallen om redenen die ze kiezen, zwanger worden, onbetaald verlof nemen voor een wereldreis, tijdskrediet nemen voor het zorgen voor anderen (kinderen, zieke partner, ouders) of voor zaken die ze niet zelf kiezen (eigen ziekte, ...).
En je kan dan ook dit bekijken vanuit die visie, als zijnde dit is een recht, dit moet maar kunnen. Maar de realiteit is en blijft dat als je dit bekijkt vanuit het pure standpunt van het bedrijf, en ja dat kan je dus doen - inlevingsvermogen in andere standpunten, dit niet gewenst is.
En zaken die niet gewenst zijn, zullen ze een manier zoeken om dit te beperken.
En de beste manier om dit te beperken is door op mensen die dergelijke actie ondernemen in de toekomst niet meer te bouwen en dus op geen enkele manier nog als een belangrijk onderdeel van het bedrijf toe te vertrouwen.
Afhankelijk van welk standpunt je inneemt, en welke proclaviteit je hebt, is dat standpunt objectief gezien dus echt wel begrijpbaar.
Wat iets anders is dan of we dit in onze maatschappij nog wenselijk achtten. Maar de rest van de wereld niet volgens dezelfde regeltjes spelen moeten we rekening houden met onze keuzes en dan ook de gevolgen van onze keuzen aanvaarden.
En in DIE realiteit moeten we dan ook niet flauw gaan doen en begrijpen dat ook al is iets wetgeving. Dat het daarom evident is in de toekomst of consequentieloos is, is nonsens.
En de summum van de consequentie is evident, met name dat die bedrijven zeggen van trek uw plan met uw regeltjes. Wij bollen het hier af. En dan kan je nog zeggen van, dat gaan ze niet doen wegens reden x of y. Maar uiteindelijk hangt alles af van die afweging van de voor- en nadelen. En des te meer regels, des te meer potentiële nadelen (betaald zwangerschapsverlof vb is niet overal een recht vb Amerika
https://www.famme.nl/andere-landen-ouderschapsverlof-zwangerschapsverlof/), maar zolang de voordelen er zijn dan is dat niet zo erg. Op het moment dat die voordelen onder druk staan... dan is dat niet meer gegarandeerd. Voorbeelden van onder druk : energiekosten, flexibiliteit werknemers ( zowel non 9-5, als in andere vormen), bruto-nettoconversie hetgeen harder/langer/etc... werken minder bevoordeeld (zie rhetoriek overuren, moeite doen,... waarom? Het gaat toch naar de belastingen), krapte belgische arbeidsmarkt, dalende kwaliteit van werknemers (aangezien het opleidingsniveau daalt, moet dit logischerwijze ook dalen), milieuvoorwaarden die niet van tel zijn in andere landen, afstand aanvoerketen (logistieke problemen zie corona),...
Dan is dat allemaal niet zo evident. begrijpbaar dat wij daar op inzetten vanuit de veranderende maatschappij. Maar verwachten dat bedrijven , en dus ook hun afgevaardigde, met een brede glimlach al die regeltjes blijven incasseren zonder dat we daar, als maatschappij, een prijs voor betalen. Is gewoon uw eigen een rad voor ogen draaien.
En dan maakt dat nu echt niet uit ofdat het een KMO of een multinational is. Al ben ik enorm blij dat die bescherming er is. Maar ik begrijp donders goed dat als ik in de private sector had gezeten, mijn kankerdiagnose en behandeling had gekregen, en 2 - 3 jaar buiten dienst was geweest dat mijn positie in het bedrijf in vraag had gestaan. Het zou enorm wrang geweest zijn, en pijnlijk geweest zijn dat ik tgv die redenen achteruit geduwd zou geweest zijn. Maar vanuit het principe dat een bedrijf door moet, kan ik daar begrip voor dat standpunt voor opbrengen.
Al zal dat ook wel een beetje afhangen van hoe gewild mijn expertise na die termijn nog effectief is, al zal het moeilijker zijn dat het gewoon business as usual zou zijn wanneer ik terugkom. Ongeacht wat de wetgever hierover zegt. In goede tijden is dat risico beperkter. Op het moment dat er echter een recessie aankomt of het bedrijf in moeilijker weer zit, wordt nu eenmaal onofficieel zeker alles meegenomen in de beslissing wie zijn boeltje mag pakken, zonder officieel ook maar te verwijzen dat dit een impact zal hebben. Uiteindelijk zijn er nu eenmaal zaken en verantwoordelijkheden waar je mensen niet zomaar kan in wisselen, en als je dan toch de moeite gedaan hebt om een andere tgv uw afwezigheid te hebben opgeleid en die doet die functie (als lead vb) correct voor een fractie van de verloning dat jij als senior persoon deze deed. En die doet dat goed zonder al die uitzonderingen of potentiële toekomstige miserie. Waarom zou een bedrijf dan niet gewoon zeggen van sorry we beëindigen de werkrelatie.
En dan is die ondernomen actie niet tgv de ziekte, ouderschapsverlof, zwanger,... hé. Maar gewoon een pure financiële beslissing. Net zoals dat een bedrijf er 101 beslissingen maakt elke dag opnieuw. En mensen kunnen dan zeggen van menselijk kapitaal kan geen financiële beslissing zijn. Uiteindelijk is het dat wel.
Ik vind het dan ook wel belangrijk dat als iemand hier raad komt vragen, dat die de volledige informatie krijgt. Met potentiële risico's. En niet enkel de raad krijgt van de rechten waarop die volgens eventuele regels recht op zou kunnen krijgen. De persoon is degene die de keuze moet maken. En hij moet dat in mijn ogen geïnformeerd doen. Inclusief de potentiële voor- en nadelen. Ik zou het zonde vinden als hij effectief het vakbondsstandpunt inneemt, zijn recht krijgt en binnen dit en 5 jaar moet constateren dat bij elke promotie hij gewoon over het hoofd gezien wordt desondanks zijn exemplarische inzet. Of dat hij binnen dit en x jaar buitenligt onder de noemer van de duurste van de hoop (of onofficieel ageïsme), en voorkeur gevend aan degenen die er minder lang zijn maar wel goedkoper maar het werk voldoende beheersen. En voor mij is het belangrijkste dat elke persoon met die consequenties kan leven (van hun keuze of niet-keuze), of ze nu leuk of minder leuk zijn.
