Mormel
Member
(Voorzij die mijn oudere berichten hebben gelezen, ja, weet dat ik het serieus verkloot heb.)
Lopen er hier misschien leden rond die een pauze hebben gehad in hun relatie en waarna alles nog goed is gekomen?
Partner heeft een week na Nieuwjaar aangegeven dat zij en haar zoon tijdelijk elders gingen wonen. Heb haar een week daarna helpen verhuizen want ze had al een appartement gehuurd. Sindsdien hebben we een regeling voor de hond waardoor ik partner tweemaal per week zie, stiefzoon spijtig genoeg minder. Contact verloopt goed, bak ook nog wekelijks voor haar omdat ze gluten- en suikervrij eet en die dingen pokke duurzijn in de winkel, maken geen ruzie (ook in de jaren daarvoor was er eigenlijk nooit ruzie) en ik neem enkele van haar rekeningen voor mij. Over de toekomst tast ik compleet in het duister omdat ze daarover niets zegt en geen respons geeft als ik ernaar vraag. Voor de duidelijkheid, we zijn ook nog altijd gewoon getrouwd.
Eerste maanden waren chaos voor mij maar sindsdien werk ik stevig aan mijn drankverslaving (weldra 1 maand nuchter), ga ik trouw naar mijn psychiater voor mijn mentale problemen en ligt mijn huis en tuin er eigenlijk beter bij dan de afgelopen vijf jaar; werk blijft wel een dingetje maar mijn psychiater zegt dat ik dat voorlopig nog uit mijn hoofd moet zetten. Zodus, stappen worden gemaakt. Enige tips van iemand die hier ervaring in heeft.
Volgens mij zijn er twee opties: ofwel wacht ze voorlopig af om te zien of mijn vooruitgang blijft duren en duurzaam is, ofwel heeft ze al een besluit genomen maar deelt ze dit voorlopig niet mee om mijn progressie niet te ondermijnen.
Lopen er hier misschien leden rond die een pauze hebben gehad in hun relatie en waarna alles nog goed is gekomen?
Partner heeft een week na Nieuwjaar aangegeven dat zij en haar zoon tijdelijk elders gingen wonen. Heb haar een week daarna helpen verhuizen want ze had al een appartement gehuurd. Sindsdien hebben we een regeling voor de hond waardoor ik partner tweemaal per week zie, stiefzoon spijtig genoeg minder. Contact verloopt goed, bak ook nog wekelijks voor haar omdat ze gluten- en suikervrij eet en die dingen pokke duurzijn in de winkel, maken geen ruzie (ook in de jaren daarvoor was er eigenlijk nooit ruzie) en ik neem enkele van haar rekeningen voor mij. Over de toekomst tast ik compleet in het duister omdat ze daarover niets zegt en geen respons geeft als ik ernaar vraag. Voor de duidelijkheid, we zijn ook nog altijd gewoon getrouwd.
Eerste maanden waren chaos voor mij maar sindsdien werk ik stevig aan mijn drankverslaving (weldra 1 maand nuchter), ga ik trouw naar mijn psychiater voor mijn mentale problemen en ligt mijn huis en tuin er eigenlijk beter bij dan de afgelopen vijf jaar; werk blijft wel een dingetje maar mijn psychiater zegt dat ik dat voorlopig nog uit mijn hoofd moet zetten. Zodus, stappen worden gemaakt. Enige tips van iemand die hier ervaring in heeft.
Volgens mij zijn er twee opties: ofwel wacht ze voorlopig af om te zien of mijn vooruitgang blijft duren en duurzaam is, ofwel heeft ze al een besluit genomen maar deelt ze dit voorlopig niet mee om mijn progressie niet te ondermijnen.