Mormel
Member
Gisteren had ik een afspraak in Brussel bij een overheidsdienst. Omdat Brussel nogal gevaarlijk is voor mij (goedkope drank, beschikbaarheid aan vrouwen,...) had ik aan mijn vrouw gevraagd of ze het zag zitten om mee te gaan.
Enkele fijne uren beleefd met haar, eigenlijk waren we het grootste deel van de tijd aan het lachen en grappen aan het maken.
Ik ben niet begonnen over hoe het tussen ons zit, of iets dergelijks omdat ik het luchtig wou houden; maar ik heb echt genoten van de tijd met haar.
Is het vreemd dat ik geen enkele woede voel tegenover haar en er eigenlijk alles aan wil doen om haar te helpen; dat laatste wel in de mate dat ik mezelf niet op straat zet. Voor mezelf zou dat weinig uitmaken, maar mijn broer woont bij mij dus die moet ik ook beschermen.
Enkele fijne uren beleefd met haar, eigenlijk waren we het grootste deel van de tijd aan het lachen en grappen aan het maken.
Ik ben niet begonnen over hoe het tussen ons zit, of iets dergelijks omdat ik het luchtig wou houden; maar ik heb echt genoten van de tijd met haar.
Is het vreemd dat ik geen enkele woede voel tegenover haar en er eigenlijk alles aan wil doen om haar te helpen; dat laatste wel in de mate dat ik mezelf niet op straat zet. Voor mezelf zou dat weinig uitmaken, maar mijn broer woont bij mij dus die moet ik ook beschermen.
