Verlies van een ouder - heelt tijd echt alle wonden?

[SpecialK1983]

Dag allen,

Lang over nagedacht of ik hierover een topic zou creëren, maar bij deze doe ik het toch. Als het beter onder "Algemene Discussies" zou staan, kan een moderator het hopelijk verplaatsen.

Een kleine 6 jaar geleden is mijn vader gestorven (tijdens de eerste Covid golf, maar niet aan Covid). Iedereen zegt altijd "tijd heelt alle wonden" en dat was tot nu toe ook mijn ervaring in het leven. Ik ben ook al mensen verloren (grootouders, nonkels, tantes, etc.) en heb lange relaties gehad die eindigden. Steeds werd alles beter, ook al duurde het soms erg lang (bij sommige relaties zelfs tot jaren).

Het verlies van mijn vader is echter anders. Na 6 jaar heb ik dit nog altijd niet kunnen plaatsen en heb ik het er echt nog moeilijk mee, quasi elke dag. Sowieso denk ik elke dag aan hem (wat niet erg is), maar het gemis voelt vaak nog zo vers en rauw en onwezenlijk als de dag dat hij gestorven is.

Zijn er mensen met gelijkaardige ervaringen? Met tips?

 

[Enj0i^]

Dag allen,

Lang over nagedacht of ik hierover een topic zou creëren, maar bij deze doe ik het toch. Als het beter onder "Algemene Discussies" zou staan, kan een moderator het hopelijk verplaatsen.

Een kleine 6 jaar geleden is mijn vader gestorven (tijdens de eerste Covid golf, maar niet aan Covid). Iedereen zegt altijd "tijd heelt alle wonden" en dat was tot nu toe ook mijn ervaring in het leven. Ik ben ook al mensen verloren (grootouders, nonkels, tantes, etc.) en heb lange relaties gehad die eindigden. Steeds werd alles beter, ook al duurde het soms erg lang (bij sommige relaties zelfs tot jaren).

Het verlies van mijn vader is echter anders. Na 6 jaar heb ik dit nog altijd niet kunnen plaatsen en heb ik het er echt nog moeilijk mee, quasi elke dag. Sowieso denk ik elke dag aan hem (wat niet erg is), maar het gemis voelt vaak nog zo vers en rauw en onwezenlijk als de dag dat hij gestorven is.

Zijn er mensen met gelijkaardige ervaringen? Met tips?

Ik heb hier zelf gelukkig nog geen ervaring mee (knocks on wood), maar ik zie wel bijvoorbeeld bij mijn moeder dat die nog steeds niet kan praten over het verlies van haar moeder (mijn grootmoeder dus). En dat is ondertussen 25!!! jaar geleden.

Ik probeer dat wel af en toe eens, maar ik merk ook dat die wonde bij haar nooit echt geheeld is. Dus veel tips kan ik spijtig genoeg niet geven, maar het lijkt wel zeer herkenbaar

 

[saffronYellow]

Dat idee dat tijd alles heelt klopt soms gewoon niet op die manier, zeker niet bij een ouder. Dat zit zoveel dieper verweven in wie ge zijt.

Wat gij voelt is volgens mij niet abnormaal. Zeker als er dingen zijn die misschien nog niet echt een plek hebben gekregen of als de omstandigheden (covidperiode?) het afscheid moeilijker maakten?

Geen echte gouden tip eerlijk gezegd, maar wat ik zo kan zeggen: er bewust ruimte voor maken ipv het weg te duwen, blijven over hem praten, aanvaarden dat dat gemis waarschijnlijk nooit "weg" gaat (maar wel kan veranderen van vorm). En als het echt heel fel blijft wegen op uw dagelijks leven, is met iemand praten niet overdreven. Soms zit ge gewoon wat vast in dat verwerkingsproces.

 

[makila]

Ik heb er minder problemen mee. Mijn vader is ruim 10 jaar geleden overleden en het doet niet echt fysiek pijn meer. Mentaal nog wel een beetje.
Maar ik mis hem natuurlijk wel.

De ene mens kan het beter een plaats geven dan de andere echter uw gemis is zeker NIET abnormaal.

Er over praten helpt veel. Ik praat erg openlijk over mijn vader, ook als iemand anders er over begint.

 

[SpecialK1983]

Dat idee dat tijd alles heelt klopt soms gewoon niet op die manier, zeker niet bij een ouder. Dat zit zoveel dieper verweven in wie ge zijt.

Wat gij voelt is volgens mij niet abnormaal. Zeker als er dingen zijn die misschien nog niet echt een plek hebben gekregen of als de omstandigheden (covidperiode?) het afscheid moeilijker maakten?

Geen echte gouden tip eerlijk gezegd, maar wat ik zo kan zeggen: er bewust ruimte voor maken ipv het weg te duwen, blijven over hem praten, aanvaarden dat dat gemis waarschijnlijk nooit "weg" gaat (maar wel kan veranderen van vorm). En als het echt heel fel blijft wegen op uw dagelijks leven, is met iemand praten niet overdreven. Soms zit ge gewoon wat vast in dat verwerkingsproces.

De periode waarin hij gestorven is, heeft zeker niet geholpen inderdaad.

We wisten sinds het najaar van 2019 dat mijn vader ernstig ziek was (idiopathische longfibrose), maar daarmee zou hij normaal gezien nog ongeveer 5 jaar gehad hebben. Tijdens de eerste Covidgolf en bijhorende lockdown is zijn toestand dan zeer snel achteruitgegaan en heeft men ook een vergevorderde longkanker ontdekt (die door uitgestelde onderzoeken niet eerder ontdekt was). Begin mei met spoed naar het ziekenhuis gegaan, een paar dagen later in kunstmatige coma, een paar dagen later machines stil.

Er was geen afscheid. Het ziekenhuis liet geen enkele bezoeker toe. Mijn vader heeft enkel vlak voor ze hem in coma brachten naar mijn broer en mij gebeld dat we zouden langskomen. We zijn dan naar het ziekenhuis geracet en zijn rond het ganze ziekenhuis beginnen lopen (UZ Leuven, dus veel gebouwen) tot hij zei dat hij ons vanaf het raam op de derde verdieping kon zien. De verpleging heeft zijn bed nog dichter bij het raam gereden en hem een iPad gegeven om te videobellen.

Ik wist niet dat dat de laatste keer was dat ik mijn vader zou spreken en had nog hoop toen (achteraf gezien wist hij het waarschijnlijk wel).

Geen afscheid, geen mensen in de kerk toegelaten bij de begrafenis, geen koffietafel.

Ik heb mijn vader tekort geschoten op het moment dat telde (of zo voelt het toch) en dat neem ik mezelf hard kwalijk. Als oudste zoon had ik meer moeten doen om tot bij hem te raken. Hij verdiende beter. Niemand verdient het trouwens om alleen te sterven.

En het was toen ook nog eens een heel drukke en onzekere periode op kantoor. Dus ook de weken en maanden voordien niet genoeg tijd gemaakt, met het idee van "er is nog tijd". Dan strikt de Covidregels nageleefd want je wilt iemand met een longziekte niet mogelijks nog zieker maken...

 

[Sylverscythe]

Hangt natuurlijk heel hard af van je relatie met de overledene en hoe je zelf in elkaar zit. Tijd zal grotendeels het gemis wel minder "acuut" maken maar bij een (normale) ouder is dat natuurlijk een van de belangrijkste personen in je leven.

Ik ben zelf mijn moeder verloren op mijn 18de, en mijn vader op mijn 31ste. Ik heb harder afgezien van de dood van mijn moeder, misschien ook omdat ik dat naar Vlaamse traditie heb verwerkt door dat vooral te negeren. Ik was ook jonger natuurlijk. Er meer over praten, al dan niet in professionele setting (therapie) had denk ik wel geholpen, dus ik zou dat ook overwegen als je aanvoelt dat je niet verder kan.

Ondertussen is het bij beiden nu wel al een tijd geleden (ik word 40 dit jaar), wat het allemaal wat heeft doen slijten, maar helemaal weg is het nooit natuurlijk. Toen ik zelf vader werd was de gewaarwording dat mijn ouders dit nooit hebben meegemaakt, en mijn dochter nooit een band ging hebben met hen als grootouders, bijvoorbeeld iets dat toch een weerslag gaf.

 

[Cyclingworld]

Ik heb mijn vader op relatief jonge leeftijd verloren in een ongeval. We zijn ondertussen 15 jaar verder. Het verdriet verdwijnt wat naar de achtergrond, goede herinneringen blijven, slechte dagen zijn er zo goed als niet meer, maarsoms hakt het er nog eens in.
Zoals het erover praten met de kinderen waarom er geen opa is.

Ik heb na enkele jaren een tijdje in behandeling geweest bij een rouw therapeut. Heeft mij wel geholpen om het een plaats te geven want hoe je het ook draait of keert, 95% van de mensen rondom jou kan er niet over meevertellen en begrijpen hoe je je voelt.

 

[SpecialK1983]

Bedankt al voor de reacties en het doet toch ergens goed om te lezen dat ik niet de enige ben die veel moeite heeft om dit te plaatsen.

Ik praat ook wel over hem, maar er zijn niet zoveel mensen waar dat goed mee gaat. Mijn moeder en vader waren nog officieel getrouwd, maar al lang geen partners meer. Mijn broer had een heel andere band met mijn vader dan ik (niet beter of slecht, gewoon anders).

Mijn zoon was slechts 1 jaar toen mijn vader stierf. Hij praat wel soms over "vake", maar dat is door de verhalen van mij of de foto's die er zijn. Hij gaat er ook heel "matter of factly" mee om. Hij herinnert zich geen levende vake natuurlijk.
Mijn dochter is pas geboren nadat hij gestorven was, dus ook zij kent hem enkel van verhalen.

Dat vind ik ook erg jammer dat hij zijn kleindochter nooit gekend heeft en omgekeerd nog meer. Zij zouden zeer goed overeengekomen zijn.

En @Sylverscythe : de Vlaamse manier van omgaan met emoties is heel herkenbaar.

 

[nestorius]

De periode waarin hij gestorven is, heeft zeker niet geholpen inderdaad.

We wisten sinds het najaar van 2019 dat mijn vader ernstig ziek was (idiopathische longfibrose), maar daarmee zou hij normaal gezien nog ongeveer 5 jaar gehad hebben. Tijdens de eerste Covidgolf en bijhorende lockdown is zijn toestand dan zeer snel achteruitgegaan en heeft men ook een vergevorderde longkanker ontdekt (die door uitgestelde onderzoeken niet eerder ontdekt was). Begin mei met spoed naar het ziekenhuis gegaan, een paar dagen later in kunstmatige coma, een paar dagen later machines stil.

Er was geen afscheid. Het ziekenhuis liet geen enkele bezoeker toe. Mijn vader heeft enkel vlak voor ze hem in coma brachten naar mijn broer en mij gebeld dat we zouden langskomen. We zijn dan naar het ziekenhuis geracet en zijn rond het ganze ziekenhuis beginnen lopen (UZ Leuven, dus veel gebouwen) tot hij zei dat hij ons vanaf het raam op de derde verdieping kon zien. De verpleging heeft zijn bed nog dichter bij het raam gereden en hem een iPad gegeven om te videobellen.

Ik wist niet dat dat de laatste keer was dat ik mijn vader zou spreken en had nog hoop toen (achteraf gezien wist hij het waarschijnlijk wel).

Geen afscheid, geen mensen in de kerk toegelaten bij de begrafenis, geen koffietafel.

Ik heb mijn vader tekort geschoten op het moment dat telde (of zo voelt het toch) en dat neem ik mezelf hard kwalijk. Als oudste zoon had ik meer moeten doen om tot bij hem te raken. Hij verdiende beter. Niemand verdient het trouwens om alleen te sterven.

En het was toen ook nog eens een heel drukke en onzekere periode op kantoor. Dus ook de weken en maanden voordien niet genoeg tijd gemaakt, met het idee van "er is nog tijd". Dan strikt de Covidregels nageleefd want je wilt iemand met een longziekte niet mogelijks nog zieker maken...

Mijn grootmoeder is gestorven in volle covid periode en 2 maanden later zijn we een kind verloren. Uw beleving is dan ook erg herkenbaar. Imo zijn er veel zaken gebeurd tijdens covid die echt niet door de beugel kunnen maar het was ook een tijd van blinde paniek. Maar besef ook dat dat zaken zijn waar je zelf niet kan aan doen en je ook niet schuldig moet over voelen. De enige raad die ik je voor de rest kan geven is erover te blijven praten. Tijd heelt in mijn ogen niet alle wonden maar het maakt de dingen wel draagzamer en minder scherp.

 

[SpecialK1983]

Mijn grootmoeder is gestorven in volle covid periode en 2 maanden later zijn we een kind verloren. Uw beleving is dan ook erg herkenbaar. Imo zijn er veel zaken gebeurd tijdens covid die echt niet door de beugel kunnen maar het was ook een tijd van blinde paniek. Maar besef ook dat dat zaken zijn waar je zelf niet kan aan doen en je ook niet schuldig moet over voelen. De enige raad die ik je voor de rest kan geven is erover te blijven praten. Tijd heelt in mijn ogen niet alle wonden maar het maakt de dingen wel draagzamer en minder scherp.

Veel sterkte - een kind is denk ik het ergste dat je kan overkomen.

Over dat schuldig voelen weet ik dat je objectief en rationeel gezien gelijk hebt, maar schuldgevoelens zijn iets raar eh.

 

[saffronYellow]

De periode waarin hij gestorven is, heeft zeker niet geholpen inderdaad.

We wisten sinds het najaar van 2019 dat mijn vader ernstig ziek was (idiopathische longfibrose), maar daarmee zou hij normaal gezien nog ongeveer 5 jaar gehad hebben. Tijdens de eerste Covidgolf en bijhorende lockdown is zijn toestand dan zeer snel achteruitgegaan en heeft men ook een vergevorderde longkanker ontdekt (die door uitgestelde onderzoeken niet eerder ontdekt was). Begin mei met spoed naar het ziekenhuis gegaan, een paar dagen later in kunstmatige coma, een paar dagen later machines stil.

Er was geen afscheid. Het ziekenhuis liet geen enkele bezoeker toe. Mijn vader heeft enkel vlak voor ze hem in coma brachten naar mijn broer en mij gebeld dat we zouden langskomen. We zijn dan naar het ziekenhuis geracet en zijn rond het ganze ziekenhuis beginnen lopen (UZ Leuven, dus veel gebouwen) tot hij zei dat hij ons vanaf het raam op de derde verdieping kon zien. De verpleging heeft zijn bed nog dichter bij het raam gereden en hem een iPad gegeven om te videobellen.

Ik wist niet dat dat de laatste keer was dat ik mijn vader zou spreken en had nog hoop toen (achteraf gezien wist hij het waarschijnlijk wel).

Geen afscheid, geen mensen in de kerk toegelaten bij de begrafenis, geen koffietafel.

Ik heb mijn vader tekort geschoten op het moment dat telde (of zo voelt het toch) en dat neem ik mezelf hard kwalijk. Als oudste zoon had ik meer moeten doen om tot bij hem te raken. Hij verdiende beter. Niemand verdient het trouwens om alleen te sterven.

En het was toen ook nog eens een heel drukke en onzekere periode op kantoor. Dus ook de weken en maanden voordien niet genoeg tijd gemaakt, met het idee van "er is nog tijd". Dan strikt de Covidregels nageleefd want je wilt iemand met een longziekte niet mogelijks nog zieker maken...

Ja voila, en ik denk dat dat u sowieso anders pakt dan een "gewoon" afscheid. Wij hebben in die periode onze grootmoeder verloren en dat "alleen moeten sterven" is iets dat mijn moeder toen ook heeft bezig gehouden. Het idee dat iemand die ge zo graag ziet daar ligt zonder familie wringt echt op een heel diepe manier. Gij waart toen ook gewoon een persoon in een situatie waar niemand op voorbereid was die gehandeld heeft met de info en de regels van toen, en vergeet niet, vooral met de intentie om hem net te beschermen. Da's het tegenovergestelde van hem tekortdoen. Ik denk dat een deel van wat zo blijft knagen niet alleen het gemis van uw vader is, maar ook hoe het allemaal is gebeurd. Dat dat onrechtvaardig en onaf voelt.

 

[sink]

De periode waarin hij gestorven is, heeft zeker niet geholpen inderdaad.

We wisten sinds het najaar van 2019 dat mijn vader ernstig ziek was (idiopathische longfibrose), maar daarmee zou hij normaal gezien nog ongeveer 5 jaar gehad hebben. Tijdens de eerste Covidgolf en bijhorende lockdown is zijn toestand dan zeer snel achteruitgegaan en heeft men ook een vergevorderde longkanker ontdekt (die door uitgestelde onderzoeken niet eerder ontdekt was). Begin mei met spoed naar het ziekenhuis gegaan, een paar dagen later in kunstmatige coma, een paar dagen later machines stil.

Er was geen afscheid. Het ziekenhuis liet geen enkele bezoeker toe. Mijn vader heeft enkel vlak voor ze hem in coma brachten naar mijn broer en mij gebeld dat we zouden langskomen. We zijn dan naar het ziekenhuis geracet en zijn rond het ganze ziekenhuis beginnen lopen (UZ Leuven, dus veel gebouwen) tot hij zei dat hij ons vanaf het raam op de derde verdieping kon zien. De verpleging heeft zijn bed nog dichter bij het raam gereden en hem een iPad gegeven om te videobellen.

Ik wist niet dat dat de laatste keer was dat ik mijn vader zou spreken en had nog hoop toen (achteraf gezien wist hij het waarschijnlijk wel).

Geen afscheid, geen mensen in de kerk toegelaten bij de begrafenis, geen koffietafel.

Ik heb mijn vader tekort geschoten op het moment dat telde (of zo voelt het toch) en dat neem ik mezelf hard kwalijk. Als oudste zoon had ik meer moeten doen om tot bij hem te raken. Hij verdiende beter. Niemand verdient het trouwens om alleen te sterven.

En het was toen ook nog eens een heel drukke en onzekere periode op kantoor. Dus ook de weken en maanden voordien niet genoeg tijd gemaakt, met het idee van "er is nog tijd". Dan strikt de Covidregels nageleefd want je wilt iemand met een longziekte niet mogelijks nog zieker maken...

Amai, kon bijna door mezelf geschreven zijn.. zoveel parallellen.
Mijn pa is ook zwaar ziek geworden in december 2019, diagnose longkanker in januari 2020, weinig tot niks meer aan te doen. Enkel chemo, als die zou aanslaan konden ze 'm misschien nog 1 a 2 jaar geven..
Na 5 chemo's (of waren het er 6, ik weet het niet meer juist) was zijn lichaam op, intussen was er de hele covid situatie, lockdowns, .. chemo werd stopgezet en ging meteen dag na dag achteruit.. heel veel tijd in het ziekenhuis doorgebracht, met die kl*te bezoekregeling van de ziekenhuizen toen omwille van covid.. ik heb toen heel veel tijd moeten missen zodat mijn ma op bezoek kon. ik(als tweede persoon) mocht niet meer binnen.
Mijn pa was niet echt een spraakwaterval.. ik ook niet, dus veel of uitgebreide gesprekken waren er nooit. Ik heb daar nadien lang mee geworsteld, ik had zoveel meer willen zeggen en vragen.. en misschien had hij wel hetzelfde gevoel.
In augustus is ie dan overleden (hooguit 7 maanden na diagnose), de laatste paar dagen heeft ie op palliatieve doorgebracht, overdag waren we er steeds, (gelukkig op die dienst soepeler covid regels, heel wat menselijkere verplegers). Maar toch kwam het onverwacht, 's avonds rond 20u naar huis vertrokken, en het ging allemaal nog goed, en plots is het op een paar minuten overwacht steil bergaf gegaan en is ie overleden. We waren er dus niet bij
Begrafenis was zoals bij jou ook gelijkaardig.
Uiteindelijk, ik heb het er toch een jaar ongeveer echt moeilijk mee gehad. Covid bleef een grote factor, ik heb bijna 2 jaar thuisgewerkt, bijna niemand gezien.. veel alleen verwerkt, maar ook veel geleerd over anderen en over mezelf. Veel dingen kunnen plaatsen, en sindsdien gaat het wel ok met mij

 

[Sanity penguin]

Als ik het zo lees, denk ik vooral dat het gevoel komt door periode waarin hij is gestorven en de manier waarop het allemaal gebeurd is. Dat heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat je dit geen of slecht een plaatsje kunt geven en je jezelf (onterecht) een soort schuldgevoel lijkt aan te praten.

Ik ben zelf mijn vader begin vorig jaar verloren. Een geheel andere situatie wel. Ik ben wat een nakomer en had dus (en altijd gehad voor mijn gevoel) een oude vader. De laatste jaren geconfronteerd met verregaande dementie en de aftakeling die erbij hoorde. Op een vreemde manier zorgde dat hele proces er wel voor dat wij een soort ellenlange voorbereidingsperiode ofzo hadden op het onvermijdelijke. Niet dat ik mijn vader niet mis ofzo maar ik heb dat op die manier wel een plaats kunnen geven.

Ik vermoed dat je eerst een soort van 'in het reine' moet zien te komen met jezelf over de hele situatie en vooral jezelf niets kwalijk mag nemen. Ik kende je vader uiteraard niet maar ik kan er alleen maar vanuitgaan dat een vader zijn kind niks kwalijk neemt en dat die vooral blij zal zijn geweest die laatste videocall nog te hebben kunnen maken.

 

[nestorius]

Veel sterkte - een kind is denk ik het ergste dat je kan overkomen.

Over dat schuldig voelen weet ik dat je objectief en rationeel gezien gelijk hebt, maar schuldgevoelens zijn iets raar eh.

Of een kind het ergste is weet ik niet en ik durf dat ook niet meer zeggen gezien zoals je zelf ook zegt nooit kan weten wat een ander meemaakt, iedereen reageert daar ook anders op en dat is helemaal ok. Maar dat maakt ook dat er niet echt een universele wijsheid is hoe ermee om te gaan. We kunnen enkel vanuit de eigen ervaring praten natuurlijk. Ik denk dan ook dat je vooral op zoek moet gaan voor jezelf naar een manier die voor jezelf werkt hoe je dit alles kan verwerken en een plaats te geven. Maar weet in ieder geval dat je zeker niet de enige bent met zulke gevoelens, het is nu eenmaal niet op de mensen hun gezicht te lezen wat ze meegemaakt hebben of wat hun lijden is.

 

[Avondland]

Mijn ouders zijn richting de 70 aan het gaan en hopelijk gaan ze nog minstens twintig jaar in goede gezondheid mee. Ik kan onmogelijk voorspellen hoe ik dat verlies ga dragen, dat hangt af van hoe de relatie met mijn ouders evolueert en hoe ze hun laatste jaren mogen spenderen. Je kan het gemakkelijk een plaats geven als ze beiden heengaan op hun 95 nog thuiswonend zonder nare, slepende ziekte zoals dementie. Dat heb ik echter niet te kiezen.

Het moet ook een raar gevoel geven om plots zonder ouders op deze wereld te zijn, toch zeker als je nooit anders geweten hebt. Je grootouders zien heengaan doet natuurlijk ook pijn, maar daar zit toch nog een barrière tussen.

 

[SpecialK1983]

Bedankt voor alle reacties.

De manier waarop alles gebeurd is, speelt denk ik zeker een belangrijke rol bij mij. En ik zie hier alvast mensen met gelijkaardige situaties.
Het was een onwezenlijke periode met die lockdowns en zeer verregaande maatregelen. De boosheid naar het ziekenhuis en de dokters is alleszins al overgewaaid…

Mijn vader en ik waren beide ook absoluut geen praters als het op gevoelens aankwam. We wisten elkaar altijd in stilte te appreciëren. Maar zo is er wel heel veel ongezegd gebleven. Dat tracht ik bij mijn eigen kinderen wel anders aan te pakken.

 

[Sanity penguin]

Bedankt voor alle reacties.

De manier waarop alles gebeurd is, speelt denk ik zeker een belangrijke rol bij mij. En ik zie hier alvast mensen met gelijkaardige situaties.
Het was een onwezenlijke periode met die lockdowns en zeer verregaande maatregelen. De boosheid naar het ziekenhuis en de dokters is alleszins al overgewaaid…

Mijn vader en ik waren beide ook absoluut geen praters als het op gevoelens aankwam. We wisten elkaar altijd in stilte te appreciëren. Maar zo is er wel heel veel ongezegd gebleven. Dat tracht ik bij mijn eigen kinderen wel anders aan te pakken.

Dat gaat deels ook wat met de generatie te maken hebben denk ik. Wij hadden bv. een prima gezin maar ik kan mij niet herinneren dat mijn ouders het ooit tegen mij uitspraken dat ze mij graag zagen ofzo. Bij ouder worden werd dat dan ook nooit tussen ons gezegd.

Als ik dan nu naar mijn eigen gezin kijk. Wij (dochter en vrouw) zeggen dat dagelijks tegen elkaar.

 

[saffronYellow]

Elkaar in stilte begrijpen heeft ook waarde he, iets wat denk ik bij heel veel vader-zoon relaties zo is, zeker bij die generatie, zoals @Sanity penguin eigenlijk ook zegt.

Dat ge het anders probeert te doen met uw eigen kinderen betekent wel dat ge er iets mee zijt aan doen en richting zijt aan geven, maar dat betekent niet dat wat ge met uw vader had minder “juist” was. Ook het feit dat ge minder boos zijt op het ziekenhuis is eigenlijk wel een teken dat ge stap voor stap toch aan het verwerken zijt, samen met het feit dat ge er iets probeert mee te nemen voor uw eigen gezin.

 

[Aprella]

In 2022 ben ik mijn vader verloren na een lange slepende lijdensweg. We wisten dat dit ging komen en toch was ik niet voorbereid.

Mijn vader was heel gesloten en ik had eigenlijk geen bijzondere relatie met hem maar hij was er wel altijd. Wat voor mij heel pijnlijk was is dat mijn vader door een hoop fysieke gebreken en ook omdat het leven helemaal anders was gelopen dan gepland door tegenslag na tegenslag eigenlijk al lang niet meer gelukkig was.

Ik heb het een plaatje gegegeven maar ik voel mij vaak nog heel verdrietig. Ook films of boeken die over verlies gaan, voornamelijk het verlies van een ouder, zijn heel pijnlijk. Ik mis hem natuurlijk, maar ik weet niet of het verdriet nog steeds zo zwaar weegt door dat gemis of omdat hij eigenlijk een beter leven verdiende.

 

[Reverz]

"Tijd heelt alle wonden" is zo wel een beetje nen dooddoener die mensen nogal eens gebruiken als ze niet weten wat ze moeten zeggen. Sowieso verwerken niet alle mensen dingen op dezelfde manier.
Wij hebben in '23 en in '24 een kindje verloren halfweg de zwangerschap. Mijn vrouw heeft mij na ons tweede gezegd dat ze lang heel kwaad geweest is op mij omdat ik direct na ons eerste van alles ben beginnen doen in huis/de tuin en dat in haar perceptie leek alsof het al vergeten was. Dat ik het eerste half jaar heel dikwijls zat te bleiten in mijnen auto op weg naar het werk dat zag ze natuurlijk niet.
Maar ze heeft na verloop van tijd ook wel gesnapt dat dat ook maar een coping mechanisme was (en blijkbaar ook nogal klassiek mannelijk gedrag ).

Ondanks het feit dat tijd niet alle wonden heelt is mijn ervaring wel dat de scherpste kantjes er wel af slijten na verloop van tijd. Maar bepaalde zaken kunnen steeds wel stevige emotionele reacties triggeren en ik vermoed dat dat nog lang zo zal zijn. Over bepaalde dingen kunnen praten blijft wel belangrijk, voor mij hoeft dat zeker niet zo uitgebreid als mijn vrouw dat graag zou willen maar het blijft wel belangrijk. Verdriet, angst, frustratie, woede zijn geen dingen die je ongelimiteerd en ongestraft kan blijven opkroppen, dat vindt op een andere manier dan toch wel zijn weg naar buiten.