Verlies van een ouder - heelt tijd echt alle wonden?

[kaydoh]

Heel begrijpelijk ja, zelf heb ik nog beide ouders, en ben ook heel close met beiden. Ik hoor mijn moeder dagelijks, zelfs al is het maar voor 2min.
Tijd geleden naar de begrafenis geweest van een verre oom, en die zijn kleinkind gaf een afscheidsspeech. Heel die zaal, waaronder ikzelf, in tranen. Vooral dan omdat ik mijn inbeeldde dat m'n dochter ooit ook haar opa gaat moeten missen

Ben eigenlijk heel slecht in afscheid nemen, op elk vlak.

 

[Pieterjan94]

Hier ook een gelijkaardig verhaal tijdens de pandemie, de context hielp zeker niet. Vandaag toch weer 4jaar na die bewuste post en nog wat langer sinds haar dood en er is qua gevoel nog niet zo veel veranderd. Ik ben een tijdje naar een therapeut geweest die me heeft geholpen met een aantal dingen, maar dat verlies is iets dat ik gewoon moet meedragen. Het hoort er gewoon bij denk ik. En ook al hebben de omstandigheden niet geholpen, ben ik er vrij zeker van dat ik mij ook zo had gevoeld bij normale omstandigheden. Ik vind het gewoon echt kut om geen moeder meer te hebben en alle mijlpalen in mijn leven zonder haar te moeten beleven.

Oud verhaal:

Mijn mama was gediagnosticeerd met een tumor achter haar oog. Na verder onderzoek bleek het te gaan om een uitzaaiing van haar op dat moment nog niet ontdekte longkanker. Ze was een ex-roker, niet verstokt, maar wel trots op de bijna 20jaar dat ze gestopt was met roken. Behandeling opgestart een paar weken voor de coronaproblematiek echt van start ging. De behandeling sloeg goed aan, tumoren en dergelijk waren weggeveegd uit haar longen en oog. Uiteraard wij allemaal heel content. Bij een controle bezoek een paar maanden later dan opnieuw wat ontdekt, waaronder nieuwe uitzaaiingen in haar lever en hersenen. Opnieuw de behandeling opgestart. Die sloeg helaas niet aan waardoor ze uitbehandeld was. Een paar dagen later opgenomen in het ziekenhuis met kortademigheid en ik denk een kleine week later overleden op de dienst palliatieve zorgen.

Het is intussen meer dan een jaar geleden maar ik heb het er eigenlijk nog steeds erg moeilijk mee. Door de coronaproblematiek en pre-vaccin tijdperk hebben wij (de kinderen) haar eigenlijk amper bezocht in die periode omdat we te veel schrik hadden om haar als longkankerpatiënt te besmetten met corona. Daardoor waren we eigenlijk ook niet 100% op de hoogte van hoe de vork écht aan de steel zat. De uitzaaiing in hersenen en lever heeft zij (en papa) voor ons verborgen gehouden omdat ze ons niet onnodig bezorgd wilde maken.
Een paar dagen voor ze werd opgenomen in het ziekenhuis hadden ze een barbecue georganiseerd zodat we elkaar allemaal nog eens zagen. Was echt een fantastische namiddag en vooravond en ze had echt by far de lekkerste taart gebakken die ze ooit had gebakken. Na dat feest is ze (volgens papa) héél snel achteruit gegaan, met die opname twee dagen later tot gevolg. Toen papa ons opbelde met het nieuws van de opnamen heeft hij ons ook geïnformeerd over de uitzaaiingen. Toen we haar gingen bezoeken in het ziekenhuis zag ze er wel echt slecht uit, was ze verward, kon ze niet goed meer op haar benen staan etc etc. Was een erg emotioneel moment omdat we toen wel het gevoel hadden dat het de laatste keer was dat we haar zagen.
De dagen erna ging het iets beter met haar toen ze op palliatieve was. Ze was nog altijd niet mobiel, maar ze kon wel terug deftig praten. Haar een bezoek gebracht, maar ze was erg moe dus niet te lang gerokken. De dag erna was ze nog beter, toen hebben we echt veel gebabbeld, nog meer gelachen omdat ze echt helemaal zichzelf was. Toen ik mijn jas aandeed noemde ze me zelfs al lachend nog eens met het koosnaampje dat ze voor me gebruikte als kind. De dag erna toen ik langsging was er helemaal niets meer over van mijn mama. Ze balanceerde continue tussen slapen en wakker schieten om naar de "bel" te grijpen. Op geen enkel moment was ze naar mijn gevoel écht bewust en ze was continue zéér kortademig. Ik ben daar dan zo lang gebleven als ik kon, gewoon om haar toch wat gezelschap te houden. Uiteindelijk tegen de avond vertrokken toen mijn papa arriveerde, ookal had ik wat getwijfeld om die nacht te blijven slapen. Uiteindelijk niet gedaan, maar ze is die nacht wel overleden.

De chronologie en vooral dat ze op korte tijd pijlsnel achteruit is gegaan is tot op vandaag enorm pijnlijk. Mijn ouders hadden ook nooit gedacht dat het zo snel zou gaan, anders hadden ze wel wat transparanter gecommuniceerd, maar uiteindelijk had dat niets uitgemaakt. In de laatste dagen zijn er zelfs zaken naar boven gekomen die ze zelfs voor mijn vader verborgen had gehouden.
Als we de puzzelstukjes bij elkaar legde werd uiteindelijk wel "duidelijk" dat die barbecue voor haar het afscheidsfeest was. Ze had zich helemaal uitgesloofd voor het eten, 5 pogingen ondernomen om de taart perfect te krijgen, en ze zat overall op het einde gewoon alles uit te delen.

Ik heb één van mijn beste vrienden uit mijn jeugd verloren toen ik +/-13 was, mijn grootouders toen ik 18 was, mijn favoriete huisdier die ik heel mijn leven had toen ik 16 was, maar de pijn, de leegte en het verdriet van mijn moeder te verliezen is echt immens. Ik ben opgegroeid in een nuchter gezin waar alles goed werd gerelativeerd. Ik kan het op zich allemaal plaatsen maar dat verandert niets aan hoe ik me voel als ik aan haar denk.

 

[saffronYellow]

Ik krijg echt tranen in mijn ogen van jullie verhalen.

 

[Brompot]

Ik zit er nu midden in en ik stond enkele weken geleden ook op het punt om een soort gelijk topic te openen. Na lang twijfelen toch maar niet gedaan omdat ik ook niet zo’n actief lid ben en ik me te veel ging openstellen ofzo…

Mijn vader is nu een kleine 4 maand overleden. Ik ben eind de 20 en mijn papa midden 50.
Het kwam heel onverwacht want was pas in augustus opgenomen in Gasthuisberg, vlak na een tweeweekse wandelvakantie. De diagnose was vernietigend, een zeldzame vorm van leukemie met slechte prognoses. Toch deed hij het heel goed en was er zelfs uitzicht op genezing toen ik voor hem een stamceldonatie deed… 3 dagen later overleed hij door complicaties van de transplantatie.

Het valt me uiteraard zwaar maar in alle eerlijkheid had ik het erger verwacht. Ik denk dat ik nog altijd in de ontkenning zit en dat ik vooral mezelf bescherm tegen de emoties. Het hardst zit ik in met mijn moeder, als enig kind is dat voor mij een enorme verantwoordelijkheid (of zo voelt het nu toch aan).

Ik heb ondertussen wel al een paar sessies met een gespecialiseerd psycholoog gehad maar ook daar blijft het (ik?) redelijk oppervlakkig dat ik niet weet of dit een oplossing gaat kunnen bieden.

Wat me helpt, is het lezen van andere ervaringen en mensen die misschien al verder staan in dit proces dus bedankt om wel de moed te hebben gehad om dit topic te openen. Ik lees (en schrijf) aandachtig mee.

 

[pardal]

Ik ben mijn papa 20 jaar geleden verloren. Van de ene dag op de andere aan hartfalen. Ik was er toen 23.

Het overlijden zelf heb ik een plaats kunnen geven, redelijk snel zelfs (onder het mom shit happens). In het begin droomde ik regelmatig over hem en die dag erna was ik gene mens.

Echter de "praktische" zaken zijn degene die erop in hakken, zeker als het enige tijd later naar boven komt. Een weerslag voor mij was dan ook het overlijden van de hond een aantal jaar later, papa was de hondenliefhebber, dan heb je het gevoel nog een deel van je papa te moeten afgeven.

Heb ook zo nog jaren met zijn auto rondgereden tot hij echt op de draad versleten was. Maar bijvoorbeeld ook de eerste nieuwe aanpassingen aan de ouderlijke woning zonder hem, bracht de pijn wel terug naar boven.

Nu is het gemis vooral dat mijn kinderen geen grootvader hebben. Dat ik mijn leven niet met hem kan delen, ik was op mijn 23ste nog heel hard zoekend in het leven en wil hem ergens kunnen laten zien dat het allemaal is goed gekomen.

Het allerzwaarste blijft wel het verdriet zien bij mijn moeder. Haar leven is echt gestopt bij het overlijden van mijn vader. Zelfs na 20 jaar blijf je het verdriet zien en voelen bij haar.

 

[Avondland]

Toen ik zelf geboren werd was mijn grootvader terminaal en is hij overleden toen ik drie maanden oud was, dus ik heb die man nooit gekend. Ik zag bij mijn moeder toch ook wel dat dat er bij haar inhakte. Mijn dochter heeft nu vier relatief gezonde grootouders en ik hoop dat het nog zo lang mogelijk mag blijven. Als ze alle vier een eind voorbij de tachtig mogen geraken mag je spreken van een voldragen leven, ook al zal het verlies ongetwijfeld pijn doen.

 

[Sylverscythe]

Toen ik zelf geboren werd was mijn grootvader terminaal en is hij overleden toen ik drie maanden oud was, dus ik heb die man nooit gekend. Ik zag bij mijn moeder toch ook wel dat dat er bij haar inhakte. Mijn dochter heeft nu vier relatief gezonde grootouders en ik hoop dat het nog zo lang mogelijk mag blijven. Als ze alle vier een eind voorbij de tachtig mogen geraken mag je spreken van een voldragen leven, ook al zal het verlies ongetwijfeld pijn doen.

Wat off-topic eigenlijk, maar het is relatief natuurlijk. Mijn vader verloor zijn vader toen hij 8 was, dus die heb ik nooit gekend. Zijn moeder stierf toen ik zelf 7 was, en was al even aan het bed gekluisterd en dementerend dus veel herinneringen heb ik daar ook niet aan. De ouders van mijn moeder aan de andere kant waren (zeker mijn grootvader) moeilijke mensen (trauma's, misschien wat autismespectrumstoornissen die nooit geweten waren), en die heb ik wegen familieruzie niet gezien tussen mijn 2 en 14 jaar, ook redelijk cruciaal voor een band. Dus ik had sowieso al nooit veel voeling met het gebeuren van de lieve grootouders waar men als kind graag bij ging slapen en dergelijke.

Nu, gezien mijn eigen ouders ook (vroeg) overleden zijn en die optie er niet is voor mijn dochter, vind ik dat heel spijtig en ook dubbel. Ik ben er ook niet dood van gegaan natuurlijk, maar mijn dochter is enig kind, we waren geen jonge ouders, dus de mogelijkheid dat mijn dochter net zoals ik* als dertiger "alleen op de wereld" zal zijn houdt me soms wel wakker. En dan kan je hopen dat ze een goed netwerk van vrienden zal hebben, en een partner, maar je kan daar niet zeker van zijn, en je hebt er ook geen invloed op.

Mijn vrouw heeft een grote familie, maar niemand daarvan woont zelfs maar in Europa. Gelukkig heb je vandaag de dag opties genoeg om te bellen met video, en zijn we in staat om met enige regelmaat te reizen, maar het is natuurlijk iets helemaal anders dan familie die je elke week ziet en kan aanraken.

*ik heb ook een broer, die 13 jaar ouder is en waar de band nooit echt geweldig mee was (andere generatie), die van zijn leven een puinhoop heeft gemaakt, en zelf 0.0 moeite doet om ons te zien of (erger) mijn dochter, waar hij peter van is.

 

[SpecialK1983]

Ik ben mijn papa 20 jaar geleden verloren. Van de ene dag op de andere aan hartfalen. Ik was er toen 23.

Het overlijden zelf heb ik een plaats kunnen geven, redelijk snel zelfs (onder het mom shit happens). In het begin droomde ik regelmatig over hem en die dag erna was ik gene mens.

Echter de "praktische" zaken zijn degene die erop in hakken, zeker als het enige tijd later naar boven komt. Een weerslag voor mij was dan ook het overlijden van de hond een aantal jaar later, papa was de hondenliefhebber, dan heb je het gevoel nog een deel van je papa te moeten afgeven.

Heb ook zo nog jaren met zijn auto rondgereden tot hij echt op de draad versleten was. Maar bijvoorbeeld ook de eerste nieuwe aanpassingen aan de ouderlijke woning zonder hem, bracht de pijn wel terug naar boven.

Nu is het gemis vooral dat mijn kinderen geen grootvader hebben. Dat ik mijn leven niet met hem kan delen, ik was op mijn 23ste nog heel hard zoekend in het leven en wil hem ergens kunnen laten zien dat het allemaal is goed gekomen.

Het allerzwaarste blijft wel het verdriet zien bij mijn moeder. Haar leven is echt gestopt bij het overlijden van mijn vader. Zelfs na 20 jaar blijf je het verdriet zien en voelen bij haar.

Dit klinkt ook zeer herkenbaar.

En er blijven steeds minder fysieke herinneringen aan mijn vader over. Hij had het ouderlijk huis voor een groot deel zelf gebouwd... Mijn moeder heeft na zijn overlijden een volledige verbouwing gedaan en al zijn spullen zijn weg. De serre in de tuin die hij zelf gebouw had en waar hij zo van hield, is ook weg...

Ik had liever alles eeuwig gelaten zoals het was, maar dat is waarschijnlijk ook niet gezond.

Dat gemis bij je moeder klinkt wel zeer hard ook. Op dat vlak is het bij mij het andere uiterste. Mijn ouders waren nog getrouwd en leefden nog onder één dak maar waren al meer dan 10 jaar geen echte partners meer. Mijn moeder had ook al meer dan 10 jaar een andere relatie. Bij haar amper gemis zien en haar de fysieke elementen die aan mijn vader herinnerden, zien uitwissen, heeft tot meerdere aanvaringen met mij geleid.

 

[Reverz]

Toen ik zelf geboren werd was mijn grootvader terminaal en is hij overleden toen ik drie maanden oud was, dus ik heb die man nooit gekend. Ik zag bij mijn moeder toch ook wel dat dat er bij haar inhakte. Mijn dochter heeft nu vier relatief gezonde grootouders en ik hoop dat het nog zo lang mogelijk mag blijven. Als ze alle vier een eind voorbij de tachtig mogen geraken mag je spreken van een voldragen leven, ook al zal het verlies ongetwijfeld pijn doen.

Het ontbreken van ouders bij belangrijke levensgebeurtenissen lijkt mij toch een bijzonder moeilijk iets.

Een tante van mijn vrouw is ~2 jaar geleden overleden aan kanker, zij was ergens half de 50, haar kinderen ergens rond de dertig. Beiden wel al even samen met een partner maar nog zoveel grote momenten in hun leven voor zich: een eigen "definitieve" woning, trouwen, kinderen... dat gaan toch zeer dubbele momenten zijn. Mijn schoonmoeder heeft vorig jaar 2 kanker diagnoses gehad 4 maand uit elkaar, dat lijkt voorlopig ok maar dat zet je toch wel aan het denken... je hebt daar geen controle over dus het helpt niet van daarover te piekeren, maar toch.
Mijn ma is ondertussen 76. Ik hoop dat ze er nog wel even gaan zijn, maar ergens besef je ook wel dat dat hoe langer hoe minder vanzelfsprekend gaat zijn. Als alles goed gaat wordt deze maand ons 3de kindje geboren, moest er iets gebeurd zijn met onze ouders tussen onze eerste 2 en nu weet ik eerlijk gezegd niet of je dat ooit deftig kan plaatsen.

 

[Khyl@ris]

Helen zullen de wonden niet, maar slijten wellicht wel. Je raakt op een gegeven moment wel gewend aan het feit dat ze er niet meer zijn en de rouwgolven zullen niet meer constant zijn.

Beide ouders verloren, moeder al 16 jaar geleden en mijn vader 4 jaar geleden. Een tweetal jaar geleden zat ik nog heel diep, ondertussen is het vooral de confrontatie met het feit dat mijn nog jonge kinderen geen grootouders hebben die de rouwgolven uitlokken (bvb. nu rond Pasen).

Denk dat het wel heel normaal is dat je het moeilijk vindt dat er wijzigingen gebeurd zijn aan de ouderlijke woning. Toch weer een stuk van de herinneringen die weggevaagd worden.

 

[Biljart]

Vader verloren op mijn 7 jaar en 3 van de 4 grootouders tussen mijn 9 en 12 jaar.

Resultaat: hechtingsangst en onmogelijkheid om een relatie te bestendigen.

Vroeger bestonden er geen therapieën, of toch veel minder. Het is wat het is.

Heb er mee leren leven, maar ik zie elke dag nog flarden van de begrafenis zoveel jaar geleden. Het beeld van de kist van mijn papa naast die put op kerkhof staat op mijn netvlies gebrand.
De tocht van de kerk naar kerkhof terwijl we achter de lijkwagen liepen. Het is als gisteren.


Ik ben erg materialistisch geworden en heb zeer veel moeite met emoties, laat staan affectie.

Tijd heelt alle wonden? Helaas.
Lange tijd zeer kwaad geweest op mijn vader, naar mijn gevoel heeft hij mijn leven vernietigd. Nu besef ik hij was terminaal ziek, daar kan niemand iets aan doen.

(Ter info, ik functioneer normaal, heb een mooie carrière en door compensatiedrang en hang naar materialisme, materieel en financieel heel veel opgebouwd), maar door mijn verleden en de miserie kan ik het met niemand delen.

Mijn zus daarentegen kon het beter plaatsen.

 

[Avondland]

Helen zullen de wonden niet, maar slijten wellicht wel. Je raakt op een gegeven moment wel gewend aan het feit dat ze er niet meer zijn en de rouwgolven zullen niet meer constant zijn.

Beide ouders verloren, moeder al 16 jaar geleden en mijn vader 4 jaar geleden. Een tweetal jaar geleden zat ik nog heel diep, ondertussen is het vooral de confrontatie met het feit dat mijn nog jonge kinderen geen grootouders hebben die de rouwgolven uitlokken (bvb. nu rond Pasen).

Denk dat het wel heel normaal is dat je het moeilijk vindt dat er wijzigingen gebeurd zijn aan de ouderlijke woning. Toch weer een stuk van de herinneringen die weggevaagd worden.

Mijn ouders hebben het ouderlijke huis een aantal jaar geleden verruild voor een appartement. Dat was een belle etage met slaapkamers op de tweede verdieping en die hadden hun ouders zien aftakelen en sukkelen met een gelijkaardige woning. Ik snap volledig dat ze die stap hebben genomen en het is dan ook hun volledige recht om die beslissing te nemen. Anderzijds vind ik het dan wel een beetje jammer dat mijn dochter die woning nooit zal gekend hebben als het huis van oma & opa.

 

[Eagle`]

Mijn ouders zijn richting de 70 aan het gaan en hopelijk gaan ze nog minstens twintig jaar in goede gezondheid mee. Ik kan onmogelijk voorspellen hoe ik dat verlies ga dragen, dat hangt af van hoe de relatie met mijn ouders evolueert en hoe ze hun laatste jaren mogen spenderen. Je kan het gemakkelijk een plaats geven als ze beiden heengaan op hun 95 nog thuiswonend zonder nare, slepende ziekte zoals dementie. Dat heb ik echter niet te kiezen.

Het moet ook een raar gevoel geven om plots zonder ouders op deze wereld te zijn, toch zeker als je nooit anders geweten hebt. Je grootouders zien heengaan doet natuurlijk ook pijn, maar daar zit toch nog een barrière tussen.

Da is ook iets waar ik echt bang van heb.

In je twintiger jaren ben je daar niet mee bezig, maar hoe ouder je wordt, hoe groter de bewustwording wel wordt mbt de mortaliteit van mensen die je liefhebt, echt een bevreemdend gevoel.

Zelf terug naar België gekomen, na lange tijd buitenland, deels door dit. Ook al hing ik bijna elke dag aan de lijn met mijn ouders aan de andere kant van de wereld, noodgevallen waren heel frustrerend. Nu ik terug ben, probeer ik zoveel mogelijk leuke momenten met hen te spenderen wanneer het kan, meestal om de 2 weken. En niks uit te stellen. Je weet immers nooit wat de toekomst nog in petto heeft!

 

[zeramed]

Ik heb er minder problemen mee. Mijn vader is ruim 10 jaar geleden overleden en het doet niet echt fysiek pijn meer. Mentaal nog wel een beetje.
Maar ik mis hem natuurlijk wel.

De ene mens kan het beter een plaats geven dan de andere echter uw gemis is zeker NIET abnormaal.

Er over praten helpt veel. Ik praat erg openlijk over mijn vader, ook als iemand anders er over begint.

Van mij dit jaar ook 10 jaar geleden en eigenlijk de exacte verwoording zoals hierboven..

 

[TRUMP]

ervaringen? Met tips?

Wel, not really, maar ik ben ook van 1983 toevallig, en ik weet nu niet meteen vanwaar je je nickname hebt gehaald maar.... mijn tip zou vooral zijn: vooral geen specialK nemen
Hoewel het een heel leuk "product" is, is het nefast voor donkere gedachten/gevoelens. zoals vele "producten" versterkt het enorm die gevoelens, en ik heb het bijna 10 jaar gebruikt, en telkens als ik dan nadacht over banalere zaken die al langer geleden waren (verlies huisdieren, vriendschappen), versterkte dat gebruik enorm die gevoelens. De donkere gedachten waren plots veel intenser. Dus net zoals bij alcohol: absoluut geen middel om met verlies of rouwperiode's om te gaan. Blij dat dit achter me ligt.

 

[SpecialK1983]

Wel, not really, maar ik ben ook van 1983 toevallig, en ik weet nu niet meteen vanwaar je je nickname hebt gehaald maar.... mijn tip zou vooral zijn: vooral geen specialK nemen
Hoewel het een heel leuk "product" is, is het nefast voor donkere gedachten/gevoelens. zoals vele "producten" versterkt het enorm die gevoelens, en ik heb het bijna 10 jaar gebruikt, en telkens als ik dan nadacht over banalere zaken die al langer geleden waren (verlies huisdieren, vriendschappen), versterkte dat gebruik enorm die gevoelens. De donkere gedachten waren plots veel intenser. Dus net zoals bij alcohol: absoluut geen middel om met verlies of rouwperiode's om te gaan. Blij dat dit achter me ligt.

Haha een nickname die ik beginnen gebruiken ben toen ik nog jong was. Ik at graag Special K (de ontbijtgranen) en mogelijks had ik Special K van Placebo ook al gehoord, maar had ik niet door dat het om drugs ging . En mijn voornaam begint met een "K" wat ook hielp om bij die nickname te komen.
Ik heb zelf nooit drugs gebruikt (als je alcohol niet meetelt) en ook geen behoefte aan... Alcohol vind ik persoonlijk zeer effectief (los van de smaken en geuren van goede wijn, waar ik ook enorm van kan genieten), maar de neveneffecten en collateral damage zijn te groot.

 

[Mr.Fingers]

Intussen 7 jaar na overlijden mijn vader (al lang ernstig ziek², maar toch heel plots gestorven, geen afscheid kunnen nemen), ik was toen 31. "Helen" is veel gezegd, want zo iets heelt niet. Je hebt het leven voor het overlijden, en het leven erna. Je past je leven zo goed en zo kwaad mogelijk aan aan het "verdergaan zonder hem". En probeert zo het verdriet een plaats te geven waarbij je het niet wegstopt of verdringt, maar dat het ook niet je leven beheerst. Hoe jonger de zoon/dochter, hoe zwaarder het is. Meer mijlpaal-momenten waar hij er niet meer gaat bij zijn, geen eigen gezin om je op te vangen/af te leiden,...

Ik heb het er sinds een jaar of ~3 an sich niet meer moeilijk over, maar verdriet en gemis is er natuurlijk wel. En dat overvalt je soms op heel onverwachte momenten. Het is als een sleutelbos in de achterzak van je broek. In het begin voel je het altijd zitten, na verloop van tijd niet meer, maar het is er nog steeds. Tot je eens gaat zitten, en je het ineens heel hard voelt. Maar dat ik bepaalde zaken niet heb kunnen uitpraten, of hem heb kunnen geruststellen "dat ik er wel zal geraken in't leven" is wel iets dat ik voor de rest van mijn dagen meesleep. We waren beiden niet de grootste praters, en kropten veel op. Ben er nog altijd van overtuigd dat hij het wist dat het de laatste keer ging zijn dat we elkaar zagen/spraken twee dagen ervoor, en me een bewust afscheid wou besparen³.

Het meest confronterende langs de andere kant is dan weer dat ik meer & meer dingen van hem begin te vergeten. Ik kan me zijn stem niet meer herinneren, dat kwam wel even binnen toen ik dat ineens besefte. En tegelijk merk ik dat ik meer en meer zoals hem ben geworden, ten goede en ten kwade. Zelfs bepaalde manieren waarvan ik plots besef: "goh, ons pa deed just 't zelfde".




²: COPD/emfyseem: de artsen gaven hem ~7 jaar, we hebben er uiteindelijk ~21 jaar kunnen uithalen. Ik denk dat dat de aanvaarding véél gemakkelijker gemaakt heeft.
³: Ik ben een gigantisch nuchter iemand, niet (bij)gelovig, alles is toevallig. En toch: Toen we 2 dagen na de uitvaart zijn urne gingen begraven op't kerkhof (juist begrafenisondernemer, ma, toenmalige vriendin & ik), kwam er ineens in mij op "ik zal hem dragen van het paviljoentje naar zijn graf" (zoals hij mij vroeger al slapend van de auto naar het bed gedragen had). Het was een grauwe, grijze en sombere februaridag, maar op het moment dat ik de urne in het graf deed en losliet, kwam er plots de zon even door. Niet lang: misschien maar 5 à 10 seconden, maar fel genoeg om een schaduw te kunnen werpen. De rest van de dag is het grijs gebleven. Vriendin (die-hard wetenschapster) zei die avond tegen mij "heb jij dat ook gezien, hoe vreemd was dat?". Misschien was dat het bewust afscheid, een "'t is goed zo jongen, 't is goed zo". Denk er nog regelmatig aan terug.