Niks beter dan Medal Monday (*) met een koffie en nog een beetje een mistige kop terugblikken op weer een fantastisch evenement. Deze editie had weer alles: hartverwarmende vriendelijkheid in de lucht, groepsgevoel, ontroering, dankbaarheid, plezier en feest. Bedankt aan alle supporters die het weer hebben geflikt!
Maar het potje met pech was nog niet leeg… een dag voor de wedstrijd bericht van onze CEO @Booka : vieze tackle, breuk in de voet. Voetbal, voor niks goed. En uiteraard véél te vroeg dag om een vervanger te zoeken, dus uiteindelijk vertrokken met het plan om maar met drie te lopen, beter dan niets. Goed, ik ken mezelf ook, en de groepsdruk liep al op (ja, jij, @Vlitser). En zo vatbaar ben ik daarvoor dat ik m’n loopschoenen alvast ’s avonds aan m’n rugzak had gemaakt.
En daar werd pas echt duidelijk hoeveel volk er was. Het is elk jaar meer, maar nu is het echt onvergelijkbaar. En die hele massa stond klaar voor het afroepen van het bedrag, en een van de mooiere momenten van de loop: het moment van stilte voor de start dat altijd als een loden donsdeken blijft liggen. En de schreeuw die erop volgt, doet iedereen telkens weer slikken. Klaar voor onze zesde.
Bleek uiteindelijk een topkeuze, en een fijne verwijzing naar onze allereerste editie, toen de 10 km-loper nog een bus moest nemen om daar in z'n eentje aan te sluiten. Een bus was nu niet nodig. Dacht ik. Want al snel zie ik groepjes van drie langskomen. Shit, verkeerde lus. En maak ik er een oriëntatieloop van als m’n gsm ook nog uitvalt. Maar zo heb ik wel het hele terrein nog gezien, nog veel mensen kunnen aanmoedigen en hebben onze bloemetjes nog veel extra aandacht gekregen. En dan bedoel ik écht veel. Ik ben ontelbare keren aangesproken, maar deze keer veel minder lacherig dan bij onze geniale, gestoorde Village People-editie. Eén vrouw schoot meteen vol toen ze hoorde dat het een bloemetje per storter was: op die manier hebben jullie haar ook een beetje gesteund!
Toen ik eindelijk mijn plekje had gevonden, op 2,5 km van het einde (wat later maar 1,7 km bleek) moest ik daar nog een uurtje hard werk leveren: Brullen naar iedereen die voor ons is geëindigd, high fives uitdelen en klappen in het zonnetje. Tot er een groep m’n shirt zag, en riep dat m’n kameraden niet ver achter hen liepen. Alleen maar voordelen, die bloemen. En jawel, meteen daarna kon het vierde bloemetje de drie andere onnozelaars vervoegen! Een vervelende bergop later doken we al tussen het volk. Een duidelijk welgekomen boost, want een dorstige @Vlitser blijkt toch niet onuitputtelijk, drietrapsraket @Strijkijzer geeft aan dat z'n onderstel ontploft is, en @makila overleeft ternauwernood een bijna-gevaarlijke struikelpas. De kastaars persen er nog eens alles uit, want verdorie, ze zijn erin geslaagd onder de 4 uur aan te komen, in onze tweede beste tijd ooit. Wie had dat kunnen denken! Een knalprestatie!
Meer foto's vind je op de site van de 100km-run. Volg ons ook op Instagram voor meer content. En met een eervolle vermelding voor @Aeyenah, die zelfs op zondag mee zat te posten!
Obstakelloop
Net als bij bijna alle vorige edities is ook deze aanloop niet zonder obstakels geweest, iets wat we al lang hebben leren omarmen als iets symbolisch voor dit specifieke goede doel. In het licht van dat doel, is het ook ontzettend makkelijk om onze prullen te relativeren. Ik wist al dat ik niet klaar zou raken door een blessure, maar het was alsof het zo moest zijn, want invaller @makila had een persoonlijke reden om mee te doen en twijfelde geen moment. Het voordeel was wel dat ik daardoor mee kon als manager om de anderen wat zaken uit handen te nemen, en daarnaast de tijd had om de 200 bloemen op te spelden van onze inzamelactie. Wat een werkje! En als ik dat opspelden al pittig vond, wat moet de haakster dan niet gedacht hebben bij bloem 164. Het resultaat was er echter wel naar, het heeft talloze reacties opgeleverd. Van bij het afhalen van de nummers tot bij het interviewtje na de aankomst!Groepsgevoel: Check. Op naar de start!
Maar het potje met pech was nog niet leeg… een dag voor de wedstrijd bericht van onze CEO @Booka : vieze tackle, breuk in de voet. Voetbal, voor niks goed. En uiteraard véél te vroeg dag om een vervanger te zoeken, dus uiteindelijk vertrokken met het plan om maar met drie te lopen, beter dan niets. Goed, ik ken mezelf ook, en de groepsdruk liep al op (ja, jij, @Vlitser). En zo vatbaar ben ik daarvoor dat ik m’n loopschoenen alvast ’s avonds aan m’n rugzak had gemaakt.
De grote dag
Gerodeerd als we zijn, hadden we ‘s ochtends afgesproken bij de tent met de nummers. Radio Sport leverde de commentaar wanneer ik er al bijna gerodeerd bij moest gaan liggen dankzij de bevroren vlonders, omdat ik in allerijl een tafeltje zocht. Ik moest namelijk nog creabea aan de slag terwijl de rest zich kon bebloemen. De stickers moesten nog op onze nummers geplastificeerd worden. Gelukkig kon ik rekenen op de hulp van een barmhartige ambulancier die m’n geklungel niet kon aanzien. Groepsgevoel: Check. Op naar de start.En daar werd pas echt duidelijk hoeveel volk er was. Het is elk jaar meer, maar nu is het echt onvergelijkbaar. En die hele massa stond klaar voor het afroepen van het bedrag, en een van de mooiere momenten van de loop: het moment van stilte voor de start dat altijd als een loden donsdeken blijft liggen. En de schreeuw die erop volgt, doet iedereen telkens weer slikken. Klaar voor onze zesde.
Een nieuw plan
We hadden een kalm loopje vooropgesteld, ook doordat de kaarten nogal wat door elkaar waren geschud. En eerst dachten we dat het aan de haperende app lag, maar @Vlitser was het verdikke weer aan het doen… In plaats van aan 6:00 kwam die knuppel op 5:00 rond door! Halfuurtje voorsprong pakken, zegt ‘m. Het angstzweet parelde al op @Strijkijzer z’n voorhoofd. En inderdaad, na 11km en een klein uurtje was het al aan hem. Ik zat ondertussen al met zo veel goesting in de benen dat het nieuwe plan al even vlitsersnel was afgesproken: zodra @makila aan zijn 20km namens @Booka kon beginnen (eeuwig respect voor die verdubbeling!), zou ik de tassen gaan wegzetten en het laatste stukje meelopen om toch met vier aan te komen, als bekroning op de actie.Bleek uiteindelijk een topkeuze, en een fijne verwijzing naar onze allereerste editie, toen de 10 km-loper nog een bus moest nemen om daar in z'n eentje aan te sluiten. Een bus was nu niet nodig. Dacht ik. Want al snel zie ik groepjes van drie langskomen. Shit, verkeerde lus. En maak ik er een oriëntatieloop van als m’n gsm ook nog uitvalt. Maar zo heb ik wel het hele terrein nog gezien, nog veel mensen kunnen aanmoedigen en hebben onze bloemetjes nog veel extra aandacht gekregen. En dan bedoel ik écht veel. Ik ben ontelbare keren aangesproken, maar deze keer veel minder lacherig dan bij onze geniale, gestoorde Village People-editie. Eén vrouw schoot meteen vol toen ze hoorde dat het een bloemetje per storter was: op die manier hebben jullie haar ook een beetje gesteund!
Meteen daarna kon het vierde bloemetje de rest vervoegen.
Toen ik eindelijk mijn plekje had gevonden, op 2,5 km van het einde (wat later maar 1,7 km bleek) moest ik daar nog een uurtje hard werk leveren: Brullen naar iedereen die voor ons is geëindigd, high fives uitdelen en klappen in het zonnetje. Tot er een groep m’n shirt zag, en riep dat m’n kameraden niet ver achter hen liepen. Alleen maar voordelen, die bloemen. En jawel, meteen daarna kon het vierde bloemetje de drie andere onnozelaars vervoegen! Een vervelende bergop later doken we al tussen het volk. Een duidelijk welgekomen boost, want een dorstige @Vlitser blijkt toch niet onuitputtelijk, drietrapsraket @Strijkijzer geeft aan dat z'n onderstel ontploft is, en @makila overleeft ternauwernood een bijna-gevaarlijke struikelpas. De kastaars persen er nog eens alles uit, want verdorie, ze zijn erin geslaagd onder de 4 uur aan te komen, in onze tweede beste tijd ooit. Wie had dat kunnen denken! Een knalprestatie!
Wat een beloning
De finishfoto spreekt boekdelen. Met vier gelijk over de streep. Allemaal gestreden op hun manier. En opnieuw is de conclusie: een flink karwei om op te zetten, zo moeilijk om op schema te laten verlopen, maar zo ongelofelijk dankbaar als het lukt. Wat een beloning! Jullie hebben 3.396.250 euro ingezameld die rechtstreeks naar de strijd tegen kanker gaan. Fantastisch!Meer foto's vind je op de site van de 100km-run. Volg ons ook op Instagram voor meer content. En met een eervolle vermelding voor @Aeyenah, die zelfs op zondag mee zat te posten!
Laatst bewerkt door een moderator:
Maar goed: Het enige dat echt telt is SAMEN als team aankomen voor de finishfoto en het grotere doel bereiken: Geld inzamelen voor kankeronderzoek.
My bad maar ik was wél ineens terug wakker. Ik heb mij netjes geëxcuseerd en nadien heb ik wel alles netjes correct weggegooid. We hebben daarna op een positieve manier (stevig) afgezien tot rond km 35 (15 voor mij). De laatste 4-5 km hebben we het dan wat laten lopen en een beetje genoten van de sfeer met 
