De Nintendo Switch 2 werd uitgebracht op 5 juni en verkocht in de eerste vier dagen maar liefst 3,5 miljoen exemplaren, waarmee het de snelst verkopende Nintendo-console in de geschiedenis werd. Intussen gingen er al iets meer dan zeventien miljoen exemplaren over de toonbank. Ondanks het initiële scepticisme bleken er dus heel wat gamers hongerig naar een sterkere Switch-console. Een zwakkere launch line-up werd in de eerste maanden ook meer dan goedgemaakt met toppers zoals Donkey Kong Bananza, Metroid Prime 4: Beyond en Hyrule Warriors: Age of Imprisonment, naast natuurlijk tal van third party games die eindelijk de kans krijgen om te shinen op de console van Nintendo.
Langs de andere kant is de console nog maar net uit de startblokken geschoten, en kunnen we ons hopelijk verheugen op nog heel wat klassiekers in spe. Om te ontdekken wat het bedrijf voor ons in petto heeft voor de komende maanden, mocht ik onlangs afzakken naar het hoofdkantoor van Nintendo in Frankfurt. Voor de gelegenheid was ook Capcom aanwezig om de Switch 2-versie van twee van hun geanticipeerde titels in de schijnwerpers te zetten.
Hoewel mijn tijd kort was met de Virtual Boy, was het wel fijn om deze eerste stappen van Nintendo in de wereld van 3D te ontdekken. De spellen die ik even mocht spelen waren Virtual Boy Wario Land, Galactic Pinball en Teleroboxer. Hoewel de graphics niet meer voorstelden dan roodgetinte Game Boy-visuals, was het wel indrukwekkend om te zien hoe in deze spellen al diepte werd gecreëerd. Vooral bij Wario Land was ik aangenaam verrast door de manier waarop de klassieke side-scrolling platform-gameplay werd verrijkt met bijvoorbeeld slingers die echt naar voor en achter leken te bewegen, of de manier waarop Wario zich naar de achtergrond kon verplaatsen. Ook in de pinball- en boxing game was het fijn om te zien hoe er een notie van diepte werd gecreëerd met behulp van deze headset.
Voor retroliefhebbers zal de Virtual Boy een leuk hebbeding zijn, en het is op zich ook fijn dat je kan kiezen tussen een model gebaseerd op het klassieke design en een goedkoper kartonnen model. Meer dan een novelty voelt het uiteindelijk ook niet aan, want je bent immers gebonden aan het online abonnement en het ding komt ook met een aantal praktische beperkingen. Voor de kartonnen versie lijk je immers de Switch-console in handheld te moeten gebruiken, terwijl je de Virtual Boy voor je neus drukt. De standaardversie komt gelukkig met een staander zodat je hem op tafel kan zetten en met een gewone controller kan spelen, maar heel de tijd voorovergebogen zitten voelt ook niet echt ergonomisch aan. De Virtual Boy lijkt dus een nicheproduct dat zich richt op verzamelaars en zij die de kans willen krijgen om de games, die bij ons nooit werden uitgebracht alsnog te ontdekken.
Tijdens onze hands-on leerden we eerst de knepen van het vak in de tutorial, waarna we een singles match mochten spelen. Hierbij speelde ik tegen mijn collega van 4Gamers en wist ik na een spannend duel de overwinning voor BeyondGaming in de wacht te slepen. Vervolgens speelden we enkel doubles matchen tegen twee Duitsers en helaas werd de vete tussen Duitsland en België beslecht in het voordeel van de Duitsers, al wisten we gelukkig onze eer te redden door de laatste match te winnen. Tijdens deze matches maakten we ook kennis met de nieuwe wonderbaan, waarbij er na een tijdje speciale gebeurtenissen plaatsvinden die geïnspireerd zijn door Super Mario Bros. Wonder. In deze modus speel je trouwens niet voor punten, maar voor Wonder Seeds en tijdens een van deze gebeurtenissen moesten we op Wonder Seeds mikken terwijl het net werd vervangen door dansende Piranha planten. Dit voelde voor mij net iets te chaotisch aan, maar lijkt wel een ideale game changer voor een knotsgek feestje. Voor mij waren het vooral de Fever-rackets die een absolute meerwaarde zijn voor deze Mario Tennis Fever.
De andere levels die we speelden leken zo uit een Mario Party-spel te komen. In één level kregen we een baby-Yoshi in onze handen en moesten het zoveel mogelijk voedsel laten opslurpen om te winnen. Het volgende level liet ons dan weer verstoppertje spelen en je moest ervoor zorgen dat je geen masker droeg wanneer de tijd op was. Dus probeerden we elkaar te 'tikken', alleen was dit niet altijd even eenvoudig want het scherm werd soms donker en je kon jezelf vermommen als bloem of wolk. Hilariteit verzekerd dus! In de volgende levels kregen we de kans om tegen elkaar te racen in bouncing balls en met behulp van een een Propeller Flower. Voor deze levels kropen we elk achter onze eigen console, dus iets doet me vermoeden dat deze races niet op één systeem speelbaar zullen zijn. Al bij al was dit natuurlijk slechts een kleine selectie van de content beschikbaar in deze uitbreiding, en het ziet er alvast naar uit dat Bellabelpark voor heel wat multiplayerplezier zal zorgen.
De tweede hands-on met Resident Evil Requiem gaf me trouwens ook de kans om de demo eens te spelen vanuit het andere camerastandpunt. Je kan er namelijk voor kiezen om vanuit het eerstepersoons- of derdepersoonsperspectief te spelen. Deze keer ging ik voor third person, en hoewel ik persoonlijk vind dat de horror in deze sectie het beste tot zijn recht komt in first person, spelen beide versies eigenlijk even goed. Uiteindelijk was dit wel een demo met weinig actie en waarbij je vooral uit de klauwen van het monster probeert te blijven. Hoe de rest van de game speelt, valt nog af te wachten. En zelfs op de Switch 2 lijkt Resident Evil Requiem garant te staan voor een huiveringwekkende ervaring.
Langs de andere kant is de console nog maar net uit de startblokken geschoten, en kunnen we ons hopelijk verheugen op nog heel wat klassiekers in spe. Om te ontdekken wat het bedrijf voor ons in petto heeft voor de komende maanden, mocht ik onlangs afzakken naar het hoofdkantoor van Nintendo in Frankfurt. Voor de gelegenheid was ook Capcom aanwezig om de Switch 2-versie van twee van hun geanticipeerde titels in de schijnwerpers te zetten.
Retro VR met de Virtual Boy
De eerste spellen waarmee ik aan de slag ging, voelden alvast wat aan als buitenbeentjes. Ik mocht namelijk door de lenzen van de Virtual Boy kijken, een van de meer beruchte projecten van Nintendo. De console, die je in feite als een soort van primitieve VR-headset kan beschouwen, was immers niet bepaald een groot succes destijds, maar dit belet Nintendo niet om dertig jaar na de release deze ervaring toe te voegen aan haar catalogus van retrospellen, beschikbaar via het online abonnement. De headset zelf kan je intussen bestellen via de website, en dit zowel in de standaardversie als een goedkopere kartonnen versie, en de eerste spellen worden aan de catalogus toegevoegd op 17 februari.Hoewel mijn tijd kort was met de Virtual Boy, was het wel fijn om deze eerste stappen van Nintendo in de wereld van 3D te ontdekken. De spellen die ik even mocht spelen waren Virtual Boy Wario Land, Galactic Pinball en Teleroboxer. Hoewel de graphics niet meer voorstelden dan roodgetinte Game Boy-visuals, was het wel indrukwekkend om te zien hoe in deze spellen al diepte werd gecreëerd. Vooral bij Wario Land was ik aangenaam verrast door de manier waarop de klassieke side-scrolling platform-gameplay werd verrijkt met bijvoorbeeld slingers die echt naar voor en achter leken te bewegen, of de manier waarop Wario zich naar de achtergrond kon verplaatsen. Ook in de pinball- en boxing game was het fijn om te zien hoe er een notie van diepte werd gecreëerd met behulp van deze headset.
Voor retroliefhebbers zal de Virtual Boy een leuk hebbeding zijn.
Voor retroliefhebbers zal de Virtual Boy een leuk hebbeding zijn, en het is op zich ook fijn dat je kan kiezen tussen een model gebaseerd op het klassieke design en een goedkoper kartonnen model. Meer dan een novelty voelt het uiteindelijk ook niet aan, want je bent immers gebonden aan het online abonnement en het ding komt ook met een aantal praktische beperkingen. Voor de kartonnen versie lijk je immers de Switch-console in handheld te moeten gebruiken, terwijl je de Virtual Boy voor je neus drukt. De standaardversie komt gelukkig met een staander zodat je hem op tafel kan zetten en met een gewone controller kan spelen, maar heel de tijd voorovergebogen zitten voelt ook niet echt ergonomisch aan. De Virtual Boy lijkt dus een nicheproduct dat zich richt op verzamelaars en zij die de kans willen krijgen om de games, die bij ons nooit werden uitgebracht alsnog te ontdekken.
Een potje tennissen met Mario Tennis Fever
Na deze korte kennismaking was het tijd voor het echte werk, beginnend met Mario Tennis Fever. Meestal zijn sportspellen niet aan mij besteed, maar mits de juiste verpakking en enkele arcadegerichte elementen ben ik soms wel te overtuigen tot een potje tennis, golf of wie weet, zelfs voetbal. Mario tennis Fever pakt het alvast slim aan met zijn Mario-personages en de arcadegameplay, waarbij deze keer de Fever-mechanic wordt geïntroduceerd. Hierbij kan je de kracht van je racket activeren eens je Fever-meter vol is, waarmee je niet enkel een indrukwekkende move uit je mouw schudt, maar ook speciale eigenschappen activeert. Er zijn maar liefst dertig verschillende rackets in het spel en enkele effecten die ik kon proberen, waren bijvoorbeeld vuurhaarden maken, Spinies op het veld van je tegenstander laten lopen of een geest van jezelf maken die je helpt om die ballen buiten bereik terug te slaan.Tijdens onze hands-on leerden we eerst de knepen van het vak in de tutorial, waarna we een singles match mochten spelen. Hierbij speelde ik tegen mijn collega van 4Gamers en wist ik na een spannend duel de overwinning voor BeyondGaming in de wacht te slepen. Vervolgens speelden we enkel doubles matchen tegen twee Duitsers en helaas werd de vete tussen Duitsland en België beslecht in het voordeel van de Duitsers, al wisten we gelukkig onze eer te redden door de laatste match te winnen. Tijdens deze matches maakten we ook kennis met de nieuwe wonderbaan, waarbij er na een tijdje speciale gebeurtenissen plaatsvinden die geïnspireerd zijn door Super Mario Bros. Wonder. In deze modus speel je trouwens niet voor punten, maar voor Wonder Seeds en tijdens een van deze gebeurtenissen moesten we op Wonder Seeds mikken terwijl het net werd vervangen door dansende Piranha planten. Dit voelde voor mij net iets te chaotisch aan, maar lijkt wel een ideale game changer voor een knotsgek feestje. Voor mij waren het vooral de Fever-rackets die een absolute meerwaarde zijn voor deze Mario Tennis Fever.
Multiplayerfun in Super Mario Bros. Wonder + Bellabelpark
Na de tennisgekte was het tijd om in de Switch 2-versie te duiken van Super Mario Bros. Wonder en op ontdekking te gaan in Bellabelpark. De Switch 2-versie draait natuurlijk beter en ziet er scherper uit dan die van zijn voorganger, maar het is vooral voor Bellabelpark dat je de game opnieuw zal willen bovenhalen. Deze DLC voegt een hele hoop nieuwe content toe in de vorm van een soort van attractiepark waar je heel wat levels kan ontdekken om samen te spelen, dit zowel coöperatief als tegen elkaar. We begonnen onze sessie met twee co-op levels, waarbij eentje ook de nieuwe mogelijkheden van de Switch 2 belichtte. In het eerste level zijn er namelijk spelers die het level doorlopen, terwijl anderen blokjes in de lucht tekenen. Dit probeerde ik alvast met de muisfunctionaliteit van de Switch 2 en dit werkte wonderwel goed. In het tweede level moesten we het level doorlopen met een bom die we om de beurt moesten vasthouden. Het valt waarschijnlijk al op: deze levels van de DLC voegen een partygame-karakter toe aan het spel.De andere levels die we speelden leken zo uit een Mario Party-spel te komen. In één level kregen we een baby-Yoshi in onze handen en moesten het zoveel mogelijk voedsel laten opslurpen om te winnen. Het volgende level liet ons dan weer verstoppertje spelen en je moest ervoor zorgen dat je geen masker droeg wanneer de tijd op was. Dus probeerden we elkaar te 'tikken', alleen was dit niet altijd even eenvoudig want het scherm werd soms donker en je kon jezelf vermommen als bloem of wolk. Hilariteit verzekerd dus! In de volgende levels kregen we de kans om tegen elkaar te racen in bouncing balls en met behulp van een een Propeller Flower. Voor deze levels kropen we elk achter onze eigen console, dus iets doet me vermoeden dat deze races niet op één systeem speelbaar zullen zijn. Al bij al was dit natuurlijk slechts een kleine selectie van de content beschikbaar in deze uitbreiding, en het ziet er alvast naar uit dat Bellabelpark voor heel wat multiplayerplezier zal zorgen.
Actievolle momenten in Resident Evil Requiem en Pragmata
Na een kleine pauze was vervolgens de tijd aangebroken om de twee spellen te ontdekken die Capcom had meegebracht naar het event. Samen met Nintendo toonden zij immers de Switch 2-versie van Resident Evil Requiem en Pragmata. Zelf had ik deze demo's al gespeeld tijdens gamescom op het event van Nvidia en mijn ervaringen kan je in dit artikel lezen - de Pragmata-demo kan je trouwens ook zelf proberen via Steam. Voor mij was het dus vooral interessant om te zien hoe de twee games draaiden op de Switch 2, en het resultaat was eigenlijk verrassend goed. Grafisch boeten ze natuurlijk wat in op deze console; zo waren de textures iets minder net en was de belichting niet even indrukwekkend in Resident Evil. Bij Pragmata viel dan weer op dat de resolutie van de game duidelijk werd teruggeschroefd. Toch viel op dat de RE Engine goed draait op de Switch 2 en als je op deze console speelt, zal je dus geen ondermaatse port moeten verwachten, iets dat soms helaas het geval was bij de originele Switch.De tweede hands-on met Resident Evil Requiem gaf me trouwens ook de kans om de demo eens te spelen vanuit het andere camerastandpunt. Je kan er namelijk voor kiezen om vanuit het eerstepersoons- of derdepersoonsperspectief te spelen. Deze keer ging ik voor third person, en hoewel ik persoonlijk vind dat de horror in deze sectie het beste tot zijn recht komt in first person, spelen beide versies eigenlijk even goed. Uiteindelijk was dit wel een demo met weinig actie en waarbij je vooral uit de klauwen van het monster probeert te blijven. Hoe de rest van de game speelt, valt nog af te wachten. En zelfs op de Switch 2 lijkt Resident Evil Requiem garant te staan voor een huiveringwekkende ervaring.
