De wieg van Road Rock stond in het Kortrijkse Begijnhofpark waar een wedstrijd om lokaal talent te promoten werd aangevuld met optredens van gevestigde waarden. Een paar jaar geleden verkaste het festival echter van de binnenstad van Kortrijk naar de site van de Vlaskouter in Kuurne. Op deze plek kreeg het festival de kans om verder te groeien en open te bloeien tot een gevestigde waarde waar toppers als Hooverphonic, Therapy?, Intergalactic Lovers en Triggerfinger gesmaakte optredens gaven. Het DNA van Road Rock blijft echter onveranderd, wat betekent dat er nog steeds een groot platform voor jong talent is op vrijdag, en dat de sfeer kleinschalig en gemoedelijk blijft, ook op zaterdag wanneer de grote kleppers het podium aandeden.
Het is alweer zeven jaar geleden sinds de glorieuze wederopstanding van Millionaire. De band rond Tim Vanhamel stampte er zo rond 2005 een voetafdruk in waar vaderlandse gitaarbands nog steeds graag in vertoeven, wat ervoor zorgt dat er toch altijd een palpabele energie hangt voor een optreden van deze OG’s uit Limburg. Iets na zes op een van de laatste zomeravonden van het jaar kreeg Road Rock dan ook een stevige storm van gitaargeweld over zich heen gestort. Millionaire blijft uiteraard het soort band die grossiert in zware riffs en snarenvenijn, wat ervoor zorgt dat de zang- en song-structuur ook nu bij momenten wat het onderspit leek te moeten delven. De virtuositeit van Vanhamel en zijn kompanen bleef echter zoals steeds het ankerpunt, wat voor strakke wisselwerkingen tussen de bandleden zorgde. Op die manier klonken nummers als "I’m on a High", dat ondertussen al de twintig aantikt, nog fris en gretig. Het absolute hoogtepunt bleef echter zoals gebruikelijk het snoeiharde meesterwerkje dat "Champagne" nog steeds is.
Van het ene stukje nostalgische Limburgse trots naar het andere met Zornik. De band stond in het begin van de jaren nul uiteraard garant voor de soundtrack van menig gebroken hart in de Vlaamse tienerslaapkamers, en herleeft die glorietijden sinds 2021 met een reeks reünieconcerten die hen langs festivalpodia en een resem uitverkochte AB’s bracht. De tieners van weleer zijn ondertussen late dertigers geworden die hun mp3-speler en de emorock wat achter zich hebben gelaten, maar toch was het duidelijk hoe doeltreffend een band als Zornik nog steeds werkt als een soort tijdscapsule. Zornik is dan ook een band die een aardig rijtje hits heeft afgeleverd, waardoor ze meteen herkenbaar uit de startblokken konden schieten en dat tijdens hun uurtje ook wonderwel konden blijven. Is het wat raar om Koen Buyse, ondertussen toch al mid veertig, teksten te zien debiteren over verdwaald zijn in de grotemensenwereld? Een cynicus zou zeggen van wel, maar aan het massaal meezingende publiek te merken viel de nostalgische trip duidelijk in de smaak. Als je een gig kan openen met nummers als "It’s So Unreal" en "Hey Girl" en op die golf kan blijven surfen, dan palm je gewoon je publiek in. Zo heerlijk simpel is het soms. Wat boeit het dat veel van die nummers van Zornik een beetje afgekeken waren van betere bands als Muse en Placebo, als een nummer als "Believe in Me" heerlijk open knalt achter de brug en de vuistjes in de lucht krijgt? Dat "Scared of Yourself" wederom op het meeste animo kon rekenen, lag in de lijn der verwachtingen, maar wij waren misschien net iets meer onder de indruk van "Black Hope Shot Down". Het is een protestsong die Buyse lang voordat er sprake was van de Black Lives Matter movement schreef en na al die jaren nog steeds de meest bijtende tandjes heeft van alles die de band in haar discografie heeft.
Corrigeer ons als we verkeerd zijn, maar het zou zomaar kunnen dat Road Rock het exclusieve voorrecht had om het enige volwaardige festivaloptreden van Trixie Whitley te strikken deze zomer. Dat verklaart misschien de ietwat moeilijke positie waar de Belgisch-Amerikaanse muzikante stond, tussen de nostalgische hitparades van Zornik en Helmut Lotti in, op een avond gevuld met stevige gitaren. Whitley is een klasbak die nummers met een rijke sound brengt, maar echt hitgevoelig kun je haar nummers toch niet noemen, wat helaas voor een iets grotere afstand tussen publiek en artiest zorgde. De artieste maakte het zichzelf en haar publiek ook niet gemakkelijk door haar set grotendeels te vullen met nummers die nog niet zijn uitgebracht. Whitley verbleef de voorbije maanden in de studio om aan haar nieuwe plaat te werken, en gebruikte dit optreden duidelijk als een soort try-out. Dat neemt niet weg dat Trixie ook nu weer qua vocalen haar indrukwekkende zelf was. Het publiek stond erbij, maar bleef, mede door de nummerkeuze en minimalistische aanpak grotendeels vrij apathisch. Tot op het einde uiteraard, toen Whitley met "Breathe You In My Dreams" haar meest bekende visitekaartje presenteerde en er alsnog in slaagde het hele plein even te beroeren.
Wat begon als een soort grap of stunt om de week van de zwaardere gitaren te promoten op Radio Willy, is ondertussen al lang geen opgepompte gimmick meer, nu Helmut Lotti voor het tweede jaar op rij langs de festivals gaat met zijn metalrepertoire. Hoewel, metal? Lotti is zelf de eerste om toe te geven dat de nummers die hij brengt niet exact metal zijn, maar eerder hardrock. Welke naam het beestje ook heeft, het dient gezegd dat Lotti een stem heeft die zich er verdomd goed voor leent. Erg verrassend is dat uiteraard niet voor een zanger die zich in de jaren negentig de geschiedenis in zong door zich aan klassieke muziek te wagen en populaire aria's bracht alsof het niks was. Lotti is kortom een ontzettend straffe vocalist, met een bereik dat vlotjes de toonladder op en af kan klimmen, en daarom erg geschikt is voor een stevig repertoire als dit. Een optreden als dit is uiteraard ook kattenkruid voor een festival als dit, want het publiek kreeg hits, hits en nog eens hits over zich heen gestort door een in lederen pitteleer gehulde Lotti en zijn band.
"Holy Diver" van Dio, "Poison" van ons aller Alice, de alom gekende gitaarlijn van "Smoke on the Water", het zat allemaal in de frontlinie en zette het publiek meteen op stoom voor tachtig minuten headbangen en meezingen. Ook het nummer waar dit hele avontuur mee begon, "Run to the Hills" zat vrij vroeg in het optreden en etaleerde nog maar eens wat voor kracht er uit de stem van Lotti gaat. Het enige nieuwe nummer genaamd "The Darkness", speciaal gemaakt voor dit project, viel nog steeds te licht uit ten opzichte van de klassiekers, maar was ook het enige dipje in een set vol herkenbaar lekkers die Lotti sterk naar zijn hand wist te zetten. Misschien nog verrassender is dat sommige nummers in de handen van Hellmut en zijn band zowaar steviger klonken dan ze ooit op plaat deden. Zo schuurde "Born To Be Wild" gretig door de gitaarlijn en klonken de vocale uithalen in "Still Loving You" scherper dan ooit.
De band die Lotti rond zich had verzameld, loodste ons uiteraard vakkundig door de rockgeschiedenis, maar het was uiteraard Helmut zelf die de teugels in handen bleef houden. Niet enkel zijn vocale gymnastiek, maar ook sympathieke uitstraling en ludieke momentjes zoals dollen met een waterpistool om de voorste rijen nat te sproeien, zorgden voor een fijne sfeer tijdens het optreden. Je merkt duidelijk dat Lotti een zekere liefde heeft voor de nummers die hij brengt, wat aanstekelijk werkt. Wanneer je op die manier kan freewheelen door een catalogus van wereldhits, rijg je uiteraard de hoogtepunten als "Paradise City" en "Highway to Hell" aan elkaar. Toch willen we een lans breken voor het Franstalige "Que je t'aime" van Johnny Halliday. Het nummer lijkt een ietwat vreemde eend in de bijt, maar werd in de handen van Lotti en zijn band een heerlijk stukje pathos waarin de zanger voluit kon gaan. Het leverde een hoogtepunt op in een optreden dat een snoer vol parels was en een sterk einde van een geslaagd Road Rock.
Millionaire
Het is alweer zeven jaar geleden sinds de glorieuze wederopstanding van Millionaire. De band rond Tim Vanhamel stampte er zo rond 2005 een voetafdruk in waar vaderlandse gitaarbands nog steeds graag in vertoeven, wat ervoor zorgt dat er toch altijd een palpabele energie hangt voor een optreden van deze OG’s uit Limburg. Iets na zes op een van de laatste zomeravonden van het jaar kreeg Road Rock dan ook een stevige storm van gitaargeweld over zich heen gestort. Millionaire blijft uiteraard het soort band die grossiert in zware riffs en snarenvenijn, wat ervoor zorgt dat de zang- en song-structuur ook nu bij momenten wat het onderspit leek te moeten delven. De virtuositeit van Vanhamel en zijn kompanen bleef echter zoals steeds het ankerpunt, wat voor strakke wisselwerkingen tussen de bandleden zorgde. Op die manier klonken nummers als "I’m on a High", dat ondertussen al de twintig aantikt, nog fris en gretig. Het absolute hoogtepunt bleef echter zoals gebruikelijk het snoeiharde meesterwerkje dat "Champagne" nog steeds is.
Zornik
Van het ene stukje nostalgische Limburgse trots naar het andere met Zornik. De band stond in het begin van de jaren nul uiteraard garant voor de soundtrack van menig gebroken hart in de Vlaamse tienerslaapkamers, en herleeft die glorietijden sinds 2021 met een reeks reünieconcerten die hen langs festivalpodia en een resem uitverkochte AB’s bracht. De tieners van weleer zijn ondertussen late dertigers geworden die hun mp3-speler en de emorock wat achter zich hebben gelaten, maar toch was het duidelijk hoe doeltreffend een band als Zornik nog steeds werkt als een soort tijdscapsule. Zornik is dan ook een band die een aardig rijtje hits heeft afgeleverd, waardoor ze meteen herkenbaar uit de startblokken konden schieten en dat tijdens hun uurtje ook wonderwel konden blijven. Is het wat raar om Koen Buyse, ondertussen toch al mid veertig, teksten te zien debiteren over verdwaald zijn in de grotemensenwereld? Een cynicus zou zeggen van wel, maar aan het massaal meezingende publiek te merken viel de nostalgische trip duidelijk in de smaak. Als je een gig kan openen met nummers als "It’s So Unreal" en "Hey Girl" en op die golf kan blijven surfen, dan palm je gewoon je publiek in. Zo heerlijk simpel is het soms. Wat boeit het dat veel van die nummers van Zornik een beetje afgekeken waren van betere bands als Muse en Placebo, als een nummer als "Believe in Me" heerlijk open knalt achter de brug en de vuistjes in de lucht krijgt? Dat "Scared of Yourself" wederom op het meeste animo kon rekenen, lag in de lijn der verwachtingen, maar wij waren misschien net iets meer onder de indruk van "Black Hope Shot Down". Het is een protestsong die Buyse lang voordat er sprake was van de Black Lives Matter movement schreef en na al die jaren nog steeds de meest bijtende tandjes heeft van alles die de band in haar discografie heeft.
Trixie Whitley & Band
Corrigeer ons als we verkeerd zijn, maar het zou zomaar kunnen dat Road Rock het exclusieve voorrecht had om het enige volwaardige festivaloptreden van Trixie Whitley te strikken deze zomer. Dat verklaart misschien de ietwat moeilijke positie waar de Belgisch-Amerikaanse muzikante stond, tussen de nostalgische hitparades van Zornik en Helmut Lotti in, op een avond gevuld met stevige gitaren. Whitley is een klasbak die nummers met een rijke sound brengt, maar echt hitgevoelig kun je haar nummers toch niet noemen, wat helaas voor een iets grotere afstand tussen publiek en artiest zorgde. De artieste maakte het zichzelf en haar publiek ook niet gemakkelijk door haar set grotendeels te vullen met nummers die nog niet zijn uitgebracht. Whitley verbleef de voorbije maanden in de studio om aan haar nieuwe plaat te werken, en gebruikte dit optreden duidelijk als een soort try-out. Dat neemt niet weg dat Trixie ook nu weer qua vocalen haar indrukwekkende zelf was. Het publiek stond erbij, maar bleef, mede door de nummerkeuze en minimalistische aanpak grotendeels vrij apathisch. Tot op het einde uiteraard, toen Whitley met "Breathe You In My Dreams" haar meest bekende visitekaartje presenteerde en er alsnog in slaagde het hele plein even te beroeren.
Hellmut Lotti Goes Metal
Wat begon als een soort grap of stunt om de week van de zwaardere gitaren te promoten op Radio Willy, is ondertussen al lang geen opgepompte gimmick meer, nu Helmut Lotti voor het tweede jaar op rij langs de festivals gaat met zijn metalrepertoire. Hoewel, metal? Lotti is zelf de eerste om toe te geven dat de nummers die hij brengt niet exact metal zijn, maar eerder hardrock. Welke naam het beestje ook heeft, het dient gezegd dat Lotti een stem heeft die zich er verdomd goed voor leent. Erg verrassend is dat uiteraard niet voor een zanger die zich in de jaren negentig de geschiedenis in zong door zich aan klassieke muziek te wagen en populaire aria's bracht alsof het niks was. Lotti is kortom een ontzettend straffe vocalist, met een bereik dat vlotjes de toonladder op en af kan klimmen, en daarom erg geschikt is voor een stevig repertoire als dit. Een optreden als dit is uiteraard ook kattenkruid voor een festival als dit, want het publiek kreeg hits, hits en nog eens hits over zich heen gestort door een in lederen pitteleer gehulde Lotti en zijn band.
"Holy Diver" van Dio, "Poison" van ons aller Alice, de alom gekende gitaarlijn van "Smoke on the Water", het zat allemaal in de frontlinie en zette het publiek meteen op stoom voor tachtig minuten headbangen en meezingen. Ook het nummer waar dit hele avontuur mee begon, "Run to the Hills" zat vrij vroeg in het optreden en etaleerde nog maar eens wat voor kracht er uit de stem van Lotti gaat. Het enige nieuwe nummer genaamd "The Darkness", speciaal gemaakt voor dit project, viel nog steeds te licht uit ten opzichte van de klassiekers, maar was ook het enige dipje in een set vol herkenbaar lekkers die Lotti sterk naar zijn hand wist te zetten. Misschien nog verrassender is dat sommige nummers in de handen van Hellmut en zijn band zowaar steviger klonken dan ze ooit op plaat deden. Zo schuurde "Born To Be Wild" gretig door de gitaarlijn en klonken de vocale uithalen in "Still Loving You" scherper dan ooit.
De band die Lotti rond zich had verzameld, loodste ons uiteraard vakkundig door de rockgeschiedenis, maar het was uiteraard Helmut zelf die de teugels in handen bleef houden. Niet enkel zijn vocale gymnastiek, maar ook sympathieke uitstraling en ludieke momentjes zoals dollen met een waterpistool om de voorste rijen nat te sproeien, zorgden voor een fijne sfeer tijdens het optreden. Je merkt duidelijk dat Lotti een zekere liefde heeft voor de nummers die hij brengt, wat aanstekelijk werkt. Wanneer je op die manier kan freewheelen door een catalogus van wereldhits, rijg je uiteraard de hoogtepunten als "Paradise City" en "Highway to Hell" aan elkaar. Toch willen we een lans breken voor het Franstalige "Que je t'aime" van Johnny Halliday. Het nummer lijkt een ietwat vreemde eend in de bijt, maar werd in de handen van Lotti en zijn band een heerlijk stukje pathos waarin de zanger voluit kon gaan. Het leverde een hoogtepunt op in een optreden dat een snoer vol parels was en een sterk einde van een geslaagd Road Rock.
