Op dag 8 kwamen we later dan gepland binnenwaaien op de Lokerse Feesten. Dat krijg je wanneer persoonlijke issues je even in de weg lopen en duisternis even in de weg loopt van het feestgedruis. Op die manier moesten we Metal Molly en de shoegaze van DIIV aan ons voorbij laten gaan. We waren gelukkig wel ruim op tijd voor drie van de meest memorabele optredens van het festivalseizoen.
©Lokerse Feesten media team Creeping Mac Kroki
Het is vrij gek om te bedenken dat The Haunted Youth eigenlijk nog maar sinds 2021 aan het muziekfirmament schittert. De intense, dromerige indie-rock van Joachim Liebens brak internationaal door met ‘Teen Rebel’ en sindsdien zit de band in een opwaarts traject dat voorlopig het plafond niet heeft bereikt. The Haunted Youth werkt momenteel aan een tweede album, waardoor shows dit jaar vrij schaars zijn. Dat zorgde ervoor dat hun passage op de Lokerse Feesten dan ook haast als een cadeautje aanvoelde, dat gretig uitgepakt werd door een overvolle Grote Kaai.
Met ‘Broken’, gedragen door het herkenbare gitaargeluid van The Haunted Youth, opende de band een set die voor licht zorgde bij het vallen van het avondduister. Die herkenbaarheid viel duidelijk in de smaak bij de Lokerse Feesten, dat een vrij vroeg ‘Teen Rebel’ onthaalde als de klassieker die het eigenlijk al geworden is. Tegelijk hoorde je ook duidelijk de groei die de band door het vele spelen had doorgemaakt, want het nummer klonk anno 2025 voller en grootser dan ooit tevoren. Hetzelfde kan gezegd worden over de nieuwe nummers. ‘In My Head’ kreeg een lang uitgesponnen versie die bleef opbouwen in rauwe klasse en het instrumentale ‘Falling Into Pieces’ zorgde voor een krop in de keel. Soms heeft een nummer geen tekst nodig om exact over te brengen wat het wil zeggen. Een ijzersterk ‘Coming Home’ bond uiteindelijk een felrode strik rond een optreden waarvoor we bijna het woord weergaloos zouden durven gebruiken.
©Lokerse Feesten media team Creeping Mac Kroki
Billy Corgan heeft niet bepaald de reputatie een makkelijk mens te zijn, en een lachebekje is het ook allerminst. Maar sinds hij in 2018 herenigd werd met James Iha en de Pumpkins terug hun ding doen met een bezetting die, op bassiste D'Arcy Wretzky na, volledig is, is Corgan zowaar een crowdpleaser geworden. Een andere verklaring hebben we niet voor het feit dat we The Smashing Pumpkins vorig jaar op Live /S Live een ijzersterk optreden zagen geven in de gietende regen, en nu ook in Lokeren een band in opperbeste doen zagen. Het is ooit anders geweest.
In tegenstelling tot vorig jaar in Antwerpen lagen de kaarten nu anders geschud. De tour staat in het teken van het nieuwe album Aghori Mori Mei en de immense opblaasbare matroesjkapoppen met een hoog Burton-gehalte zorgden voor wat visuele flair. Toch waren het, zoals het hoort bij de Pumpkins, vooral de instrumenten die voor het spektakel zorgden. Eigenzinnig als ze zijn, openden de Amerikanen met ‘Where Boys Fear to Tread’, niet meteen het meest toegankelijke nummer van de megalomane dubbelaar Mellon Collie and the Infinite Sadness. Het creëerde een dreigend sfeertje dat overging in het gloednieuwe ‘Pentagrams’. Het zijn niet bepaald de makkelijkste nummers om een festivalset mee te openen, maar de Pumpkins hebben dan ook nooit de weg van de minste weerstand gevolgd. Het bleek echter slechts de prelude voor een optreden dat het publiek exact gaf wat het verlangde. Zodra de iconische gitaarlijn van ‘Today’ de stilte verdreef, voelde je een golf van opwinding over de Grote Kaai spoelen, een gevoel dat helemaal de hoogte werd ingestuwd wanneer meteen erna ‘Bullet with Butterfly Wings’ keet kwam schoppen en de sfeervolle meezinger ‘1979’ kwam piepen. Corgan mocht dan wel vrij stoïcijns zijn ding doen op het podium, het was duidelijk dat de Pumpkins bezig waren met een potje publieksverwennerij. Zeker met artiesten als Kiki Wong, die energiek het publiek bleef bespelen, en de onweerstaanbare cool van James Iha viel er ook altijd wat te beleven op het podium.
Ook nieuwer werk als ‘Edin’ en het bijna met metal flirtende ‘999’ kwam erg goed uit de verf, maar uiteraard waren het vooral de ouwe getrouwen die het stevige hef- en tilwerk wisten te verrichten in de set. Een pakkend ‘Mayonaise’, het theatrale ‘Tonight, Tonight’, de machtige powerballad ‘Disarm’ — stuk voor stuk passeerden ze glorieus de revue. Dat Corgan even ervoor een halfslachtige cover van Berlin’s ‘Take My Breath Away’ had gebracht, die ons deed terugdenken aan nonkel Rudy om drie uur ’s nachts tijdens een trouwfeest, voelde slechts als een voetnoot in een puike performance. Nummers als ‘Cherub Rock’ en ‘Jelly Belly’ beten dan ook ruim dertig jaar later nog steeds uiterst viriel van zich af en ook de staart van het optreden had nog behoorlijk wat venijn opgespaard. Even leek Corgan zich te storen aan het wat makke publiek tijdens ‘Ava Adore’, maar die vibe werd vrij vlot weggeveegd met een loeiend hard ‘Zero’ en een beukende ‘Everlasting Gaze’. In Lokeren toonden The Smashing Pumpkins waarom ze na al die jaren nog steeds volle pleinen weten te trekken, door een perfecte brug te slaan tussen nieuw werk en nostalgie en vooral een ouderwets stevige rockshow te brengen. De Lokerse Feesten hadden met The Smashing Pumpkins dan ook duidelijk een dot van een headliner staan.
©Lokerse Feesten media team Creeping Mac Kroki
Behoorlijk wat van het plein had na de show van de Pumpkins al de weg huiswaarts aangevat, maar wie bleef hangen werd getrakteerd op een stevige afterparty door Kortrijks finest. De electro-rockers van GOOSE vieren nog steeds hun twintigste verjaardag, en kwamen na een stomende bash in de Barn van Werchter ook in de late uurtjes van de Lokerse Feesten nog even hun feest vieren. Net als Soulwax en Pendulum was het ook nu weer knal erop, met een set die aanvoelde als drie Red Bulls die ad fundum door je keel werden gegoten. Wanneer je meteen met ‘British Mode’ en ‘Can’t Stop Me Now’ het gaspedaal kan intrappen, en vervolgens gedurende een uur die voet niet meer wegneemt, dan ben je gewoon een stoomtrein die over het terrein dendert. De Lokerse Feesten ging dan ook volledig los op nummers als ‘Control’ en ‘Bring It On’ en ging zelfs helemaal in overdrive met het ongenadig hard pompende ‘Everybody’ en een waanzinnig steeds verder opbouwend ‘Words’. Op Rock Werchter zorgde GOOSE voor een storm, in Lokeren waren ze van orkaankracht. Dat frontman Mickael Karkousse deze passage van zijn band nog voor het gretig meegezongen slotnummer ‘Synrise’ omschreef als de beste, was dan ook verre van een hyperbool. GOOSE was een ontzettend straffe afsluiter van een erg sterke avond op de Lokerse Feesten. Voor ons ook het perfecte uitroepteken om achter een jaar te zetten dat gevuld was met ijzersterke optredens die bij de beste van deze festivalzomer horen.
The Haunted Youth
©Lokerse Feesten media team Creeping Mac Kroki
Het is vrij gek om te bedenken dat The Haunted Youth eigenlijk nog maar sinds 2021 aan het muziekfirmament schittert. De intense, dromerige indie-rock van Joachim Liebens brak internationaal door met ‘Teen Rebel’ en sindsdien zit de band in een opwaarts traject dat voorlopig het plafond niet heeft bereikt. The Haunted Youth werkt momenteel aan een tweede album, waardoor shows dit jaar vrij schaars zijn. Dat zorgde ervoor dat hun passage op de Lokerse Feesten dan ook haast als een cadeautje aanvoelde, dat gretig uitgepakt werd door een overvolle Grote Kaai.
Met ‘Broken’, gedragen door het herkenbare gitaargeluid van The Haunted Youth, opende de band een set die voor licht zorgde bij het vallen van het avondduister. Die herkenbaarheid viel duidelijk in de smaak bij de Lokerse Feesten, dat een vrij vroeg ‘Teen Rebel’ onthaalde als de klassieker die het eigenlijk al geworden is. Tegelijk hoorde je ook duidelijk de groei die de band door het vele spelen had doorgemaakt, want het nummer klonk anno 2025 voller en grootser dan ooit tevoren. Hetzelfde kan gezegd worden over de nieuwe nummers. ‘In My Head’ kreeg een lang uitgesponnen versie die bleef opbouwen in rauwe klasse en het instrumentale ‘Falling Into Pieces’ zorgde voor een krop in de keel. Soms heeft een nummer geen tekst nodig om exact over te brengen wat het wil zeggen. Een ijzersterk ‘Coming Home’ bond uiteindelijk een felrode strik rond een optreden waarvoor we bijna het woord weergaloos zouden durven gebruiken.
The Smashing Pumpkins
©Lokerse Feesten media team Creeping Mac Kroki
Billy Corgan heeft niet bepaald de reputatie een makkelijk mens te zijn, en een lachebekje is het ook allerminst. Maar sinds hij in 2018 herenigd werd met James Iha en de Pumpkins terug hun ding doen met een bezetting die, op bassiste D'Arcy Wretzky na, volledig is, is Corgan zowaar een crowdpleaser geworden. Een andere verklaring hebben we niet voor het feit dat we The Smashing Pumpkins vorig jaar op Live /S Live een ijzersterk optreden zagen geven in de gietende regen, en nu ook in Lokeren een band in opperbeste doen zagen. Het is ooit anders geweest.
In tegenstelling tot vorig jaar in Antwerpen lagen de kaarten nu anders geschud. De tour staat in het teken van het nieuwe album Aghori Mori Mei en de immense opblaasbare matroesjkapoppen met een hoog Burton-gehalte zorgden voor wat visuele flair. Toch waren het, zoals het hoort bij de Pumpkins, vooral de instrumenten die voor het spektakel zorgden. Eigenzinnig als ze zijn, openden de Amerikanen met ‘Where Boys Fear to Tread’, niet meteen het meest toegankelijke nummer van de megalomane dubbelaar Mellon Collie and the Infinite Sadness. Het creëerde een dreigend sfeertje dat overging in het gloednieuwe ‘Pentagrams’. Het zijn niet bepaald de makkelijkste nummers om een festivalset mee te openen, maar de Pumpkins hebben dan ook nooit de weg van de minste weerstand gevolgd. Het bleek echter slechts de prelude voor een optreden dat het publiek exact gaf wat het verlangde. Zodra de iconische gitaarlijn van ‘Today’ de stilte verdreef, voelde je een golf van opwinding over de Grote Kaai spoelen, een gevoel dat helemaal de hoogte werd ingestuwd wanneer meteen erna ‘Bullet with Butterfly Wings’ keet kwam schoppen en de sfeervolle meezinger ‘1979’ kwam piepen. Corgan mocht dan wel vrij stoïcijns zijn ding doen op het podium, het was duidelijk dat de Pumpkins bezig waren met een potje publieksverwennerij. Zeker met artiesten als Kiki Wong, die energiek het publiek bleef bespelen, en de onweerstaanbare cool van James Iha viel er ook altijd wat te beleven op het podium.
Ook nieuwer werk als ‘Edin’ en het bijna met metal flirtende ‘999’ kwam erg goed uit de verf, maar uiteraard waren het vooral de ouwe getrouwen die het stevige hef- en tilwerk wisten te verrichten in de set. Een pakkend ‘Mayonaise’, het theatrale ‘Tonight, Tonight’, de machtige powerballad ‘Disarm’ — stuk voor stuk passeerden ze glorieus de revue. Dat Corgan even ervoor een halfslachtige cover van Berlin’s ‘Take My Breath Away’ had gebracht, die ons deed terugdenken aan nonkel Rudy om drie uur ’s nachts tijdens een trouwfeest, voelde slechts als een voetnoot in een puike performance. Nummers als ‘Cherub Rock’ en ‘Jelly Belly’ beten dan ook ruim dertig jaar later nog steeds uiterst viriel van zich af en ook de staart van het optreden had nog behoorlijk wat venijn opgespaard. Even leek Corgan zich te storen aan het wat makke publiek tijdens ‘Ava Adore’, maar die vibe werd vrij vlot weggeveegd met een loeiend hard ‘Zero’ en een beukende ‘Everlasting Gaze’. In Lokeren toonden The Smashing Pumpkins waarom ze na al die jaren nog steeds volle pleinen weten te trekken, door een perfecte brug te slaan tussen nieuw werk en nostalgie en vooral een ouderwets stevige rockshow te brengen. De Lokerse Feesten hadden met The Smashing Pumpkins dan ook duidelijk een dot van een headliner staan.
GOOSE
©Lokerse Feesten media team Creeping Mac Kroki
Behoorlijk wat van het plein had na de show van de Pumpkins al de weg huiswaarts aangevat, maar wie bleef hangen werd getrakteerd op een stevige afterparty door Kortrijks finest. De electro-rockers van GOOSE vieren nog steeds hun twintigste verjaardag, en kwamen na een stomende bash in de Barn van Werchter ook in de late uurtjes van de Lokerse Feesten nog even hun feest vieren. Net als Soulwax en Pendulum was het ook nu weer knal erop, met een set die aanvoelde als drie Red Bulls die ad fundum door je keel werden gegoten. Wanneer je meteen met ‘British Mode’ en ‘Can’t Stop Me Now’ het gaspedaal kan intrappen, en vervolgens gedurende een uur die voet niet meer wegneemt, dan ben je gewoon een stoomtrein die over het terrein dendert. De Lokerse Feesten ging dan ook volledig los op nummers als ‘Control’ en ‘Bring It On’ en ging zelfs helemaal in overdrive met het ongenadig hard pompende ‘Everybody’ en een waanzinnig steeds verder opbouwend ‘Words’. Op Rock Werchter zorgde GOOSE voor een storm, in Lokeren waren ze van orkaankracht. Dat frontman Mickael Karkousse deze passage van zijn band nog voor het gretig meegezongen slotnummer ‘Synrise’ omschreef als de beste, was dan ook verre van een hyperbool. GOOSE was een ontzettend straffe afsluiter van een erg sterke avond op de Lokerse Feesten. Voor ons ook het perfecte uitroepteken om achter een jaar te zetten dat gevuld was met ijzersterke optredens die bij de beste van deze festivalzomer horen.
