Verslag: Lokerse Feesten 2024 - Dag 1 en 2

Volgend jaar blaast de Lokerse Feesten vijftig kaarsjes uit, maar toch valt er dit jaar al behoorlijk wat te vieren voor de organisatie. Deze editie verdient dan ook nu al haar plekje in de geschiedenisboeken van het festival als eentje die het erg goed deed qua ticketverkoop, met enkele uitverkochte dagen als gevolg. Dat komt uiteraard omdat er weer ontzettend goed geprogrammeerd is aan de Grote Kaai, met festivaldagen die tegelijk cohesie en variatie uitademen. Koppel dat alles aan een ongedwongen feestelijke sfeer dankzij de kermis in de stad en naburige Fonnefeesten en je krijgt een evenement waar er gedurende tien dagen heel wat te beleven valt. Onze fotografen gingen dan ook maar wat graag de sfeer opsnuiven, terwijl jullie trouwe festivalreporter zich een dag of vier met veel plezier richting Lokeren begaf om de dansschoentjes aan te trekken. Beginnen deden we uiteraard op dag 1, met een affiche die meteen op het breedste publiek van de tiendaagse mikte.

Dag 1 - Vrijdag 2 augustus​

Dat er al van in de voormiddag jongeren zaten te kamperen aan de poorten van het festival om op de eerste rij te staan bij Pommelien Thijs, toont dat de jonge zangeres nog steeds een fenomeen is dat publiek op de been brengt, maar ook Clouseau en Regi zijn het soort artiesten die vlot enkele Sportpaleizen vullen. Een stevig rijtje publiekstrekkers dus, wat verklaart waarom deze dag vlotter uitverkocht dan die van Blur vorig jaar.

Berre​

Berre had de eer om de tiendaagse af te trappen en deed dat op een zelfverzekerde manier. Dat er al heel wat mensen hun weg naar het festivalterrein gevonden hadden, mede dankzij het late aanvangsuur en uiteraard ook mede dankzij Pommelien waar honderden jongeren al uren voor stonden te trappelen, zorgde ervoor dat Berre al meteen een groot publiek had. Dat Berre al lang niet meer de ietwat schuchtere kerel is die dankzij filmpjes op TikTok een contract bij Universal wist te versieren, is duidelijk. De jongeman uit Ternat heeft een resem hits achter zijn naam, behoorlijk wat podia waaronder een uitverkochte AB en brengt binnenkort zijn langverwachte eerste album uit. Het gaat goed dus met de carrière van Berre. Op de Lokerse toonde hij nog maar eens dat het succes hem niet in de schoot geworpen is, want hoewel de nummers die hij brengt zelden het cliché van de popballade overstijgen, brengt hij ze wel met de nodige nuchtere charme. Het herkenbare diepe stemgeluid blijft uiteraard de grootste troef van Berre, wat ervoor zorgde dat nummers als "Thrill Of It All" en jongste hit "Break 'Em All" al erg vroeg op de avond voor de nodige hoogtepunten zorgden. Dat Berre in zijn slotnummer vocaal het wat liet afweten, deed dan ook geen afbreuk aan het sympathieke optreden dat de jonge zanger bracht.

Pommelien Thijs​

Het fenomeen Pommelien blijft onverminderd voort denderen. De resem hits, de uitverkochte zalen, de duizenden gillende fans, Pommelien is deze zomer alomtegenwoordig op de festivalpodia omdat ze simpelweg een zekerheid op succes is. De jonge fans waren al uren op voorhand op post, wat zorgde dat het drummen geblazen was voor het podium van de Lokerse. Verrassen doet Pommelien na tientallen shows niet meer, maar dat maakt een optreden daarom niet minder wervelend. Van de standaard opening met "Entertainment’’ en het resulterende gegil bij het publiek was het overduidelijk dat de nog steeds pas 23-jarige blondine een echte popster is die met haar sterk op elkaar ingespeelde band een haast perfecte festivalset weet te brengen. "Erop of Eronder", "Wat een idee!?", "Hou Mij Vast", de hits volgden elkaar in sneltempo op en werden stuk voor stuk onthaald als Capri-Suns op een warme zomerdag. Er was, in tegenstelling tot later op de avond, geen vuurwerk of confetti te bespeuren, maar die extra toeters en bellen had Pommelien dan ook niet nodig. Samen met haar sterke band onder leiding van Charline D’hoore, maakte ze nog maar eens haar sterke livereputatie waar en etaleerde waarom ze de grootste Vlaamse popster van de voorbije jaren is.

Clouseau​

Het is een groots jaar voor de broers Wauters. Veertig jaar Clouseau is dan ook iets dat het vieren waard is. Dat doen ze dit najaar met een aantal uitverkochte Sportpaleizen die je niet op twee handen kan tellen, maar ook met een uitgebreide zomertournee. Dit is duidelijk een jaar van feestjes voor een van Vlaanderens succesvolste popgroepen ooit, wat al meteen voor een uitgelaten sfeer zorgde in Lokeren. Een jubileum betekent uiteraard vooral een reden om even terug te blikken naar de successen, wat uiteraard resulteerde in een setlist die bomvol bekende hits zat. De schok van het besef dat Clouseau al veertig jaar meegaat en we allemaal ouder worden, maakte plaats voor het geruststellende besef dat de tijd niet noodzakelijk op destructieve wijze vat op je hoeft te hebben. Koen Wauters blijft dan ook eeuwig een jonge gast, zelfs wanneer hij ondertussen al de 57 aantikt. Nummers als "Ik, jij hij of zij" en "Anne’" bevatten nog steeds het jeugdige enthousiasme dat de vaart in een optreden brengt.

Het plein van de Lokerse Feesten zat dan ook duidelijk in de binnenzak van de gebroeders Wauters die met een uit de kluiten gewassen band inclusief blazerssectie de nummers live een pak meer body wisten te geven. Dat zorgde voor erg sterke versies van klassiekers als "Brandweer" en "Daar gaat ze" die uiteraard luid werden meegezongen. Koen Wauters kweet zich na al die jaren natuurlijk nog steeds uitstekend van zijn rol als geroutineerde frontman. Wat publieksinteractie hier, wat dollen met de camera ginder. Wauters weet maar al te goed hoe het publiek te bespelen, zonder dat het geforceerd overkomt. Een hoogtepunt van dat alles kwam er dan ook met "Louise" waarbij de zanger besloot het middenplein te gaan verkennen met een 360 graden camera om een zo episch mogelijk filmpje te maken. Afgaande op het resultaat op social media is hij daar aardig goed in geslaagd.

Wanneer je in het slot van je optreden het gaspedaal nog wat verder kan induwen en afsluiten met crowd pleasers als ‘"Vanbinnen", "En Dans", "De tegenpartij" en "Vonken & Vuur", dan heb je als band gewoon een uitstekend optreden gegeven dat de Lokerse Feesten op zijn kop wist te zetten. Met het stokoude en relatief rustige "Domino" werd, onder een zee van honderden lichtjes, een slot gebreid aan een uiterst amusant verjaardagsfeest. Koen Wauters beloofde er, aan het slot van hun dertiende Lokerse Feesten, er nog vlot dertien edities bij te zullen zijn. Na de indruk die ze vanavond achterlieten, durven we dat te geloven.

Regi Live​

En toen veranderde de Grote Kaai even in de grootste Chiro-fuif van het land. Regi heeft uiteraard al een paar muzikale waters doorzwommen en een resem hits bij elkaar gesprokkeld. Die brengt hij sinds jaar en dag via hetzelfde beproefde live-recept waarbij hij vanachter zijn toetsen, met Michael Schack op de drums achter zich, een gastvocalist begeleid. Alleen valt of staat de show dus ook wat met de kwaliteit van die vocalisten. Dat MAXINE bij momenten ronduit vals uit de luidsprekers kwam, hielp dan ook niet bepaald sfeerbevorderend om het vuur er aan het begin van de set in te krijgen. En hoe verdienstelijk Arno ook de hogere regionen opzocht tijdens "Vergeet de tijd", Arno is geen Camille Dhont. Enkel Pauline Slangen wist in het eerste deel van de set te overtuigen, niet enkel met een indrukwekkende glitteroutfit, maar ook enkele sterke vocale uithalen en podiumprésence. Je merkt bij Pauline dat ze wat meer podiumervaring heeft opgedaan de voorbije jaren en in het voetspoor van Camille een eigen succesvolle carrière ambieert.

De man zelf, die bleef uiteraard trekken en sleuren om het publiek mee te krijgen, alleen helpt het niet dat nummers als "Halloween" en "Firework" van Katy Perry godbetert al een decennium voorbij hun houdbaarheidsdatum zijn. Er is niks mis met nostalgie, het mag gewoon niet belegen overkomen. Dat merkte je ook aan het publiek dat duidelijk zat te wachten op Linda en pas volledig uit de bol ging toen de zangeres van Milk Inc. eindelijk het podium op kwam. De sfeer schoot meteen de hoogte in, net als het niveau van het optreden. "Whisper" was er meteen knal op en toonde dat Mertens nog geen greintje aan vocale kracht had ingeboet. Wie had gedacht de rest van het optreden echter een Milk Inc.-reünie te krijgen, was eraan voor de moeite want Linda verhuisde al gauw weer naar de coulissen met een plagerige ‘tot straks’ richting het publiek. Niet alleen Arno werd er terug bij gehaald, maar ook Melanie, een andere winnares van Regi Academy, mocht haar kunsten komen tonen. Dat deed ze niet onverdienstelijk met een versie van Camilles "Vuurwerk", hoewel er wenkbrauwen gefronst werden bij de manier waarop ze het refrein schreeuwde in plaats van gewoon te zingen.

Richting het slot werd uiteraard Linda nog eens het podium op geroepen en kregen we nog een paar klassiekers als "Walk On Water" en "Go to Hell" die met behulp van confetti en pyro toch nog het enthousiasme erin kregen dat te vaak ontbrak. Het was duidelijk dat het grote publiek vooral gekomen was om Regi en Linda samen terug op het podium te zien, en dat de rest wat randanimatie was. Erg kwalijk kun je het dat publiek ook niet nemen, want dat er een duidelijk verschil tussen de kwaliteit van de frontvrouw van Milk Inc. en de jonge winnaars van de Regi Academy.

Foto's dag 1: ©Lokerse Feesten

Dag 2 - Zaterdag 3 augustus​

Dag twee van de Lokerse Feesten was er eentje met dreigend grijze regenwolken in het vooruitzicht, maar ook een van de op papier meest boeiende festivaldagen van de zomer. Met een legendarische band als The Roots, een paar topacts van Belgische bodem en een lieveling van de indiemuziek als Phoenix op de affiche, stonden er dan ook heel wat dansbare lekkernijen op het programma.

Compact Disk Dummies​

De broertjes Coorevits zijn de voorbije maanden allebei vader geworden van een gezonde zoon, maar van de vermoeidheid die gepaard gaat met pril ouderschap was niks te merken bij het openen van het podium. Lennert Coorevits gooide meteen bij opener "There’s No Sex Without You" meteen zijn beste dansmoves in de strijd en won zo meteen het publiek voor zich. Coorevits blijft dan ook een van de meest energieke frontmannen van ons land die meesterlijk is in het opzwepen van zijn publiek, en zich in het zweet werkt om iedereen bij de show te betrekken. Meermaals het publiek in duiken, de toren van de PA beklimmen, Lennert kent de trucjes van de foor. Dat de Dummies ook de muziek hebben om een stevig feestje te bouwen en de nieuwe nummers van kersverse langspeler The Signal ook live als een funky huis staan, hielp uiteraard ook om voor een meeslepende opening van de festiviteiten te zorgen.

The Roots​

Bij het grote publiek zijn drummer Questlove en zijn sympathieke bende uiteraard vooral bekend als huisband van The Tonight Show Starring Jimmy Fallon. Maar, de legendarische hiphoppers draaien al meer dan een kwarteeuw mee en hebben door de jaren heen behoorlijk wat sterke platen afgeleverd. Op de Lokerse tekende de tienkoppige band echter vooral voor een aanstekelijke jamsessie waarbij flarden van "Jungle Boogie" en "Apache" elkaar aan een hoog tempo opvolgden. Er was op die manier bij momenten nauwelijks een touw aan vast te knopen, omdat nummers in elkaar overgingen of dan weer muzikaal erg uitgesponnen werden. Dat kon de pret echter niet drukken, want er werd gedanst in de miezerende regen en genoten van het muzikale meesterschap op het podium. Blazers en een heuse keytar, maar uiteraard ook de drums van Questlove die als een dirigent achter zijn drumkit als orkestleider fungeerde, zorgden voor een onweerstaanbare flow. Je vergaf het hen zo dat een nummer als "The Seed (2.0)" er aan een versneld tempo werd doorgejaagd.

Charlotte Adigéry & Bolis Pupul​

Het voorzichtige gedruppel dat zich begon te manifesteren tijdens The Roots zwelde aan tot een heuse bui tijdens het optreden van Charlotte en Bolis. Toch bleef het publiek netjes op post, wat meer dan terecht was; voor wereldklasse van eigen bodem trotseer je al eens de elementen. De sfeer van nummers als "Blenda", frivool opgedragen aan Tom Van Grieken of "It Hit Me" hadden weliswaar wat moeite om het in poncho’s gehulde publiek te bereiken, maar desondanks was het optreden van het duo wederom eentje om in te kaderen. Pupul, gehuld in een witte labjas, toverde stomende beats uit zijn toestellen, terwijl Adigéry alle kanten van het podium bespeelde. Van de sobere maar doeltreffende visuals tot de theatrale dansmoves van beiden, zorgden de twee voor een indrukwekkende show die tot een hoogtepunt kwam met "Ceci n'est pas un cliché" waarbij het duo via het middenpad het publiek ging gaan opzoeken in de gietende regen.

Phoenix​

Regenweer is altijd een uitdaging, zowel voor een band als het publiek. De instrumenten van Phoenix bleven dan ook tot het allerlaatste moment beschut tegen de elementen met handdoeken en thermische folie, om toch maar zonder technische obstakels van start te kunnen gaan. Het ding met guur weer is echter dat het soms, heel soms, ook voor een extra sfeertoets zorgt bij een optreden. Het was al bij het op gang trappen van de set met "Lisztomania" duidelijk dat de band er zin in had en erkentelijk was voor het publiek dat ondanks het weer was gebleven. Zanger Thomas Mars sprak die dankbaarheid ook meermaals uit, maar toonde het vooral met een performance die je enkel als gedreven kan omschrijven.

Net zoals de regen die steeds intenser uit de lucht kwam vallen, ging Phoenix gedrevener spelen. Dat resulteerde in heroïsch aanvoelende versies van "Lasso" en "Alpha Zulu" die intens binnenkwamen en verder verrijkt werden door de impressionante visuals en belichting van de LED-schermen op het podium. Phoenix heeft, zoals het Fransen betaamt, iets heerlijk theatraal bij momenten, en dat kwam daar in de gietende regen in Lokeren wonderwel uit de verf. Bij "Funky Squaredance" bijvoorbeeld, waarbij een duistere figuur het podium opkwam en wat later een levensecht afgehakt hoofd van zanger Thomas Mars aan het publiek toonde. Ietwat morbide misschien, maar vooral een knipoog naar het thuisland van de band dat perfect in het plaatje paste.

Ook het slot was er eentje om van te genieten voor de fans. Met nummers als "Rome" en "1901" werden de laatste meezingers op de enthousiaste massa afgevuurd, dat voor hun inzet en enthousiasme in gure omstandigheden nog een laatste keer uitvoerig bedankt werd door zanger Thomas Mars. Op het einde van de set mengde hij zich onder het publiek, om vervolgens net als de rest van de Lokerse Feesten drijfnat afscheid te nemen. Phoenix was dan ook, in niet al te beste omstandigheden, oppermachtig in Lokeren.

Foto's dag 2​

Foto's dag 2: ©Tom Depoorter