kaydoh
Well-known member
Soms, als ze braaf geweest zijn. Er zitten er ook een paar non-binaire bij, nie makkelijk zu
Wat heb jij meer leren appreciëren met ouder worden?
- Onderwerp starter Philharmoniker
- Startdatum
DiffieHM
Well-known member
of niet hebben gedaan ...
Dat kan inderdaad 2 kanten op. Bij mij is het gelukkig de positieve kant.
Oldskooler
Well-known member
Ik heb er al zoveel rond me in duigen zien vallen. Ook veel nog jonge mensen.
Ik hoorde daarstraks nog iemand in de winkel bezig over haar zus.
-Geopereerd aan de rug. Alles goed voorlopen op zich.
-Toch steeds heel veel pijn. Betert niet.
-25 kilo afgevallen door de pijn. Steeds uitgeput.
-Kan maar beperkte afstanden gaan.
-De ziekenkas doet moeilijk, ze is zogenaamd nog wel werkbekwaam.
Dus ja. Geld is belangrijk.
Tonerider
Well-known member
't is toch een beetje van beide.
een goede gezondheid en genoeg geld om al uw rekeningen te betalen plus af en toe een folieke maakt uw leven comfortabeler dan 'gezond maar geen geld' of 'rijk, maar zwaar ziek'. Maar als ge dan toch ziek wordt, is het nog altijd beter van rijk te zijn dan onbemiddeld, want ziek zijn kost gewoon handevol geld. Onderzoeken, operaties, hulpmiddelen, het kost handenvol geld.
't is wel een stukske gemakkelijker als er 24h/dag een verpleegster in de buurt is en ge de beste medische hulp kunt inroepen, dan als ge moet afhangen van wat vrijwilligers of constant moet steunen op familie of partner/kinderen (als ge die al hebt)
Qua gezondheid ben ik ook wel blij. Ik heb een paar kwaaltjes, zoals essentiële tremors en dat is niet altijd even prettig en met de jaren wordt dat trillen ook erger. Als ik de weg opga van mijn moeder, van wie ik het geërfd heb, ga ik bijv. ook evenwichtsproblemen krijgen en dan is het bijv. gedaan met motorrijden. Maar ik doe het al 20 jaar, dus ik ben gewoon content met dat ik het nu nog kan. Mijn broer is drie jaar ouder dan ik en die heeft al jaren rug- en hartproblemen. Zijn vriendin is al even erg en moet blijkbaar nu ook met een rollatortje lopen. Die zijn dus vooraan in de vijftig en zijn er erger aan toe dan sommige zeventigers. Tja, dan ben ik wel blij dat het bij mij enkel bibberende handen is. Allez, voor hetzelfde geld val ik morgen dood, dat weet je nooit, maar an sich ben ik dus wel in betere gezondheid dan mijn broer. Dus dat besef ik ook wel.
een goede gezondheid en genoeg geld om al uw rekeningen te betalen plus af en toe een folieke maakt uw leven comfortabeler dan 'gezond maar geen geld' of 'rijk, maar zwaar ziek'. Maar als ge dan toch ziek wordt, is het nog altijd beter van rijk te zijn dan onbemiddeld, want ziek zijn kost gewoon handevol geld. Onderzoeken, operaties, hulpmiddelen, het kost handenvol geld.
't is wel een stukske gemakkelijker als er 24h/dag een verpleegster in de buurt is en ge de beste medische hulp kunt inroepen, dan als ge moet afhangen van wat vrijwilligers of constant moet steunen op familie of partner/kinderen (als ge die al hebt)
Qua gezondheid ben ik ook wel blij. Ik heb een paar kwaaltjes, zoals essentiële tremors en dat is niet altijd even prettig en met de jaren wordt dat trillen ook erger. Als ik de weg opga van mijn moeder, van wie ik het geërfd heb, ga ik bijv. ook evenwichtsproblemen krijgen en dan is het bijv. gedaan met motorrijden. Maar ik doe het al 20 jaar, dus ik ben gewoon content met dat ik het nu nog kan. Mijn broer is drie jaar ouder dan ik en die heeft al jaren rug- en hartproblemen. Zijn vriendin is al even erg en moet blijkbaar nu ook met een rollatortje lopen. Die zijn dus vooraan in de vijftig en zijn er erger aan toe dan sommige zeventigers. Tja, dan ben ik wel blij dat het bij mij enkel bibberende handen is. Allez, voor hetzelfde geld val ik morgen dood, dat weet je nooit, maar an sich ben ik dus wel in betere gezondheid dan mijn broer. Dus dat besef ik ook wel.
Dit, het leven is echt wel random en qua tijd en locatie hebben wij als Vlamingen wel geluk gehad. Misschien de generatie van '50 - 60 nog iets meer. Een tijd van (relatieve) vrede en welvaart. Opkomst van veel technologieën die het leven comfortabel maakten. Wij kunnen nog gescheten zijn voor ons pensioen wel. 67 is toch wel een hoge leeftijd om te kunnen stoppen. En ik heb wel het gevoel dat de golden years achter ons liggen. Ik ga op economisch vlak geen voorspellingen doen, want ken er de ballen van, maar echt hoopvol klinken de berichten toch niet.
Laatst bewerkt:
Nu 37 en niet echt heel gezond. En al lang niet meer echt gezond geweest. Maar ik ben er naar mijn gevoel mentaal beter aan toe dan in mijn twintiger jaren en dat waardeer ik enorm enorm hard. Heb er denk ik zelf ook wel voor gewerkt om op dit punt te staan, al ga ik nog vaak over de grenzen, ik wil altijd mee kunnen. Ik ben gewoon veel veerkrachtiger om met mijn lichamelijke toestand om te gaan, ook al gaat die stilletjes aan achteruit. Het baart me wel veel zorgen naar de verre toekomst toe (in de zin van "als ik ergens val en niemand komt mij bezoeken, dan lig ik daar..."), maar ik moet dat loslaten. Ik hoop alleen dat ik kan blijven werken. Vorig jaar door echt veel pech even op de mutualiteit moeten gaan en ik voel nog steeds de financiële nasleep van alle medische kosten die ik sindsdien heb gehad. Permanent kiné zonder een specifieke goedkeuring, veel specialisten etc... Kost echt stukken van mensen als je te veel verdient voor VT en te weinig om het comfortabel te betalen.
Ik ben een enorme fan van stabiliteit. Beste partner ooit waar ik op kan bouwen. We hebben nu eindelijk een fijne woning op een fijne plek met fijne buren (voordien vrij remote met agressieve buurt, totale escalatie). Ik heb eindelijk na veel watertjes doorzwommen te hebben een job die financieel, sociaal en fysiek goed voor me is. Dat is een hele zoektocht geweest die ik bewust ook over een aantal jaren heb gespreid, ik wist wel dat ik vroeg of laat zou terecht komen waar ik "hoorde". Na jaren zoeken een hobby/vrijwilligerswerk gevonden die echt betekenis heeft (SAR), waar ik heel veel tijd in steek en die me fysiek ook uitdaagt... Kortom: het plaatje is voor mij compleet, de puzzelstukjes in ons persoonlijk leven zijn in elkaar gevallen. En dat is toch ook gewoon de weg die je volgt met ouder worden. Beter weten wie je bent en wat je wilt, en stap voor stap daar naartoe werken.
De banden met mijn ouders liggen wel moeilijker, wat wel voor veel onrust bij me zorgt in het heden en voor de toekomst.
Ik ben een enorme fan van stabiliteit. Beste partner ooit waar ik op kan bouwen. We hebben nu eindelijk een fijne woning op een fijne plek met fijne buren (voordien vrij remote met agressieve buurt, totale escalatie). Ik heb eindelijk na veel watertjes doorzwommen te hebben een job die financieel, sociaal en fysiek goed voor me is. Dat is een hele zoektocht geweest die ik bewust ook over een aantal jaren heb gespreid, ik wist wel dat ik vroeg of laat zou terecht komen waar ik "hoorde". Na jaren zoeken een hobby/vrijwilligerswerk gevonden die echt betekenis heeft (SAR), waar ik heel veel tijd in steek en die me fysiek ook uitdaagt... Kortom: het plaatje is voor mij compleet, de puzzelstukjes in ons persoonlijk leven zijn in elkaar gevallen. En dat is toch ook gewoon de weg die je volgt met ouder worden. Beter weten wie je bent en wat je wilt, en stap voor stap daar naartoe werken.
De banden met mijn ouders liggen wel moeilijker, wat wel voor veel onrust bij me zorgt in het heden en voor de toekomst.
- zorgeloze jeugd die ik heb gehad dankzij veel vrienden te hebben, maar grotendeels door wat @Lemme zegt, mijn ouders.
- de tijden zonder smartphone en social media. Nu ga ik oud klinken, maar het voetballen op straat met mijn vrienden was toch echt fantastisch als ik erop terug kijkt.
- ik ben enorm gelukkig met mijn vrouw, maar ik ben blij dat ik zolang vrijgezel ben geweest en heb kunnen doen en laten wat ik wou. Ook omdat wederom mijn ouders mij vrij lieten. Ik heb vrienden die geen maand vrijgezel zijn geweest in hun leven en dat zou ik persoonlijk achteraf vreselijk hebben gevonden. Ik moet wel erbij zeggen dat ik nu ook geen vrijgezel meer zou willen zijn en enorm geniet van het gezinsleven. De timing is gewoon perfect geweest en apprecieer wat ik heb en heb gehad.
- de tijden zonder smartphone en social media. Nu ga ik oud klinken, maar het voetballen op straat met mijn vrienden was toch echt fantastisch als ik erop terug kijkt.
- ik ben enorm gelukkig met mijn vrouw, maar ik ben blij dat ik zolang vrijgezel ben geweest en heb kunnen doen en laten wat ik wou. Ook omdat wederom mijn ouders mij vrij lieten. Ik heb vrienden die geen maand vrijgezel zijn geweest in hun leven en dat zou ik persoonlijk achteraf vreselijk hebben gevonden. Ik moet wel erbij zeggen dat ik nu ook geen vrijgezel meer zou willen zijn en enorm geniet van het gezinsleven. De timing is gewoon perfect geweest en apprecieer wat ik heb en heb gehad.
R@ndom
Active member
Had daar vroeger ook last van, kopke dat niet leeg is, gedachten die blijven malen etc ... opgelost met een notablok en pen op nachtkastje, als iets me wakker hield schreef ik op, gaf mij rust!
Naast al wat hier is neergepend (gezondheid!) is het toch de dankbaarheid voor de schitterende jeugd die ik mocht meemaken in de jaren 80 en 90:
-geen internet, geen gsm
-schijnbaar eenvoudig, zorgeloos
-spelen met speelgoed zowaar: GI Joe, Mask, Transformers,...
-buiten spelen met de buurtjongens: kampen bouwen, voetbal, in de boom klauteren,...De grote tuin van mijn grootmoeder...
-de PC games evolutie mogen meemaken: Wolfenstein 3D, Doom, Quake, Half Life,... Klinkt onnozel, maar als je als 12 jarige van LodeRunner naar Wolfenstein 3D stapt dan weet je met je enthousiasme geen blijf. En dat bleek nog maar het begin van wat ging komen...Ik kon zo uitkijken om op woensdag naar de dagbladhandel te gaan en de laatste editie van de Engelstalige PC Format mee te nemen waarop heel misschien wel een speldemo stond die mij en mijn broer wel ging interesseren. Die speelden we dan weken aan een stuk
-de school, enkel jongens, vrienden onder elkaar doorheen heel het lager
-Merlina, Postbus X, The A-team, Airwolf, VR Troopers, Thunder in Paradise (ook op de CD-I
), Raven, Highlander...als 12 jarige Home Alone gaan zien in de bioscoop...
Dat komt nooit meer terug en ik besef nu dat dat de beste tijd van mijn leven was.
-geen internet, geen gsm
-schijnbaar eenvoudig, zorgeloos
-spelen met speelgoed zowaar: GI Joe, Mask, Transformers,...
-buiten spelen met de buurtjongens: kampen bouwen, voetbal, in de boom klauteren,...De grote tuin van mijn grootmoeder...
-de PC games evolutie mogen meemaken: Wolfenstein 3D, Doom, Quake, Half Life,... Klinkt onnozel, maar als je als 12 jarige van LodeRunner naar Wolfenstein 3D stapt dan weet je met je enthousiasme geen blijf. En dat bleek nog maar het begin van wat ging komen...Ik kon zo uitkijken om op woensdag naar de dagbladhandel te gaan en de laatste editie van de Engelstalige PC Format mee te nemen waarop heel misschien wel een speldemo stond die mij en mijn broer wel ging interesseren. Die speelden we dan weken aan een stuk
-de school, enkel jongens, vrienden onder elkaar doorheen heel het lager
-Merlina, Postbus X, The A-team, Airwolf, VR Troopers, Thunder in Paradise (ook op de CD-I
), Raven, Highlander...als 12 jarige Home Alone gaan zien in de bioscoop... Dat komt nooit meer terug en ik besef nu dat dat de beste tijd van mijn leven was.
BeyondMars
Active member
Tijd is iets wat ik met de jaren steeds meer ben gaan appreciëren.
Ze gaat zoveel sneller dan je denkt en elk moment krijg je maar één keer.
Tijd is niet iets om op te vullen, maar om in te leven.
Ze gaat zoveel sneller dan je denkt en elk moment krijg je maar één keer.
Tijd is niet iets om op te vullen, maar om in te leven.
Skoebiedoe
Well-known member
De rust in mijn leven en inderdaad gewoon kunnen genieten van de stilte rond u tijdens de wandeling met de hondjes .
Alles beter kunnen relativeren en er niet van wakker liggen wat iemand anders of de omgeving over u of iets denkt .
Ben van 1968 , lichamelijk gezond nu (maar kan nog komen inderdaad ) wel nooit getrouwd geweest of kinderen gehad .
(En voor de jonge “gasten” hier , ik ben mij maar ouder beginnen voelen na mijn 45 j toen bepaalde dingen of handelingen net iets moeilijker werden dan toen ik 30 was . )
Alles beter kunnen relativeren en er niet van wakker liggen wat iemand anders of de omgeving over u of iets denkt .
Ben van 1968 , lichamelijk gezond nu (maar kan nog komen inderdaad ) wel nooit getrouwd geweest of kinderen gehad .
(En voor de jonge “gasten” hier , ik ben mij maar ouder beginnen voelen na mijn 45 j toen bepaalde dingen of handelingen net iets moeilijker werden dan toen ik 30 was .
)
Ivan4you
Active member
54 hier.Mijn tv abonnement opgezegd.Daar ga ik mijn tijd niet meer aan verslijten.
Langs de andere kant kijk ik YouTube.Hoe anderen hun dagen vullen (gepensioneerden) en zo.
Ook een paar Nintendo ds gekocht (er moet er maar een stuk gaan).Nu pacman en Galaga spelen.Telkens mijn record verbeteren met 5 punten is al een overwinning.
Ook puzzelen Professor Layton ,Sudoku en Logic grid.
En boeken lezen die ze hier voorstellen.
Langs de andere kant kijk ik YouTube.Hoe anderen hun dagen vullen (gepensioneerden) en zo.
Ook een paar Nintendo ds gekocht (er moet er maar een stuk gaan).Nu pacman en Galaga spelen.Telkens mijn record verbeteren met 5 punten is al een overwinning.
Ook puzzelen Professor Layton ,Sudoku en Logic grid.
En boeken lezen die ze hier voorstellen.
Oldschool_Chemist
Active member
MILFs
Ja, vroeger waren dat oude vrouwen.
Ik heb eigenlijk nul fysieke problemen, ook nooit gehad. Behalve wat allergieën. Als je dan ziet hoeveel mensen er zijn die iets hebben of "al" iets hebben..
Mr.Anderson
Well-known member
Zoals hier al gezegd kan dat inderdaad ook omgekeerd.
Zowel bij m'n vrouw als mezelf zijn er plots gevoelens naar boven gekomen waarbij we echt niet kunnen begrijpen hoe onze ouders ons behandeld hebben.
brandon
Well-known member
Dan waren het per definitie toch ook geen MILFs, maar wel gewoon Ms?