Nog eentje die wat meer aandacht verdient:
The Addiction (Abel Ferrara, 1995)
Abel Ferrara heeft een reeks geweldige films in de jaren 90 gemaakt, van Bad Lieutenant tot The Funeral. Allemaal vond ik ze steengoed, op één film na: de vampierenfilm The Addiction. De eerste keer gezien toen ik een jaar of 20-22 was en toen vond ik het een saaie, pompeuze, pseudo-intellectuele bedoening met een veel te opzichtige metafoor.
Nu herbekeken en ik moet zeggen dat ik serieus van mening veranderd ben. De stokpaardjes van Ferrara komen ook hier weer terug, een hoofdpersonage dat moreel met zichzelf in de knoop ligt en boetedoening moet ondergaan op weg naar verlossing. Maar in geen enkele andere film brengt hij het op zo'n nihilistische manier. Op zich vind ik vampirisme als metafoor voor drugsgebruik (en breder gezien misschien gewoon de drang om destructief te zijn) eigenlijk ook gewoon goed passen. De intellectuele en filosofische praatjes van veel personages kwamen me nu ook ergens eerder satirisch over en daardoor minder storend.
Neem daarbij nog de geslaagde, redelijk grungy zwart-wit fotografie, het goede werk van Lili Taylor, de memorabele scène met Christopher Walken en het tempo en ritme dat Ferrara aanhoudt, zo staat deze wat mij betreft nu helemaal niet mis tussen Bad Lieutenant, King of New York, Body Snatchers en The Funeral.