Vraag me niet waarom, maar ik heb de afgelopen weken een Steven Seagal retrospective gehouden: zowat alle films waarin hij speelde in de jaren '80 en '90. Executive Decision overgeslagen wegens niet lang genoeg geleden gezien (een paar jaar) en ik heb The Patriot ingeruild voor Exit Wounds.
Above the Law - 6.5/10 (Andrew Davis, 1988)
Police procedural met Pam Grier als Seagals partner en Henry Silva als corrupte Special Ops agent en meedogenloze drugssmokkelaar. SS toont veel van zijn aikido chops en verkondigt meteen zijn warped sense of justice aan de wereld. Vooral ook grappig dat er vanaf minuut een al self mythologising aan de gang is: we zien oud beeldmateriaal van SS als kind, tiener, twintiger en in voice over praat hij over zijn achtergrond alsof hij de verteller is in een documentaire over zichzelf.
Zeer gek dat de eerste on screen appearance van SS komt als leading man in een reasonably budgeted Warner Brothers production waar hij ook nog eens story en producer credits krijgt. Bonus: omdat het zijn debuut is laat de regisseur hem nog veel lopen, and it’s hilarious. Het is duidelijk dat lopen geen requirement in in martial arts want wtf
Hard to Kill - 6/10 (Bruce Malmuth, 1990)
Wrongfully accused and left for dead. SS komt uit een coma en met dank aan martial arts en oriental mysticism wordt hij terug de oude. Tijd om wraak te nemen op de corrupte senator (gespeeld door niemand minder dan William Sadler) die zijn vrouw vermoordde en hem zwart maakte in de pers. “I’m taking you to the bank, senator. To the blood bank.” Meer is hier echt niet aan.
Marked for Death - 7/10 (Dwight H. Little, 1990)
De villains hier zijn Jamaicaanse drugsdealers met aan het hoofd een meedogenloze magiër. Lekker veel patois, reggae en voodoo. En pretty damn gory to boot. En Keith David. Vond ik zelf een van de betere films uit de reeks, al is er qua plot zeker niets speciaal aan en de weergave van Jamaicanen is niet prettig, as expected van dit soort film.
Out for Justice - 5/10 (John Flynn, 1991)
SS speelt een flik uit Brooklyn. Kent de wijk als zijn broekzak. Is geliefd door de plaatselijke mafia (die hij even minstens even hard lijkt te respecteren als de politie waar hij deel van uitmaakt, wat veel zegt over Seagals vertrouwen in de wet en het gerecht). William Forsyth, het subject van de zoektocht waar de film over gaat, speelt een gewetenloze gemenerik waarvan we zeker mogen zijn dat hij echt slecht is want hij vermoordt vaders in het bijzijn van hun gezin en mept vrouwen. De film begint veelbelovend en met een grappige variant van SS als Italian American, maar uiteindelijk is het niet echt veel meer dan people getting slapped around all the time. Ofwel door Forsyth op zijn rampage, ofwel door SS tijdens zijn zoektocht naar gerechtigheid.
Under Siege - 7.5/10 (Andrew Davis, 1992)
Real solid Die Hard imitator met heerlijke villain star power Tommy lee Jones én Gary Busey. Verder niet veel op aan te merken behalve de blatant sexism, hier in de vorm van een playmate als de enige vrouw op het schip die niet anders kan dan vallen voor de "charme" van SS.
On Deadly Ground - 7.5/10 (Steven Seagal, 1994)
SS kreeg het aanbod om zelf een film te regisseren en koos voor een environmental themed actiefilm. Het resultaat is warempel een van de grote meevallers uit deze reeks. De film speelt zich af in Alaska, op tribal land, betrekt Native Americans in de plot (hoewel Joan Chen gecast wordt als Yupik tribe member, yikes) en heeft de grootste spirituele component van allemaal. Plot is maar zo-zo en het is niet helemaal duidelijk wat voor accent Michael Caine hier neerzet. Maar we zien wel SS met een beer vechten en zijn hoogst eigen fist-driven conversion therapy toepassen op racist oil riggers in een heerlijke barfight, gevolgd door een onverwacht diepzinnig moment of self reflection. Eindigt ook met een speech die de climax van The Great Dictator outspeecht.
Under Siege 2: Dark Territory (Geoff Murphy, 1995)
Iets minder goed dan zijn voorganger, wel leuk om Everett McGill aan het werk te zien als de strong arm goon. Also much sexism.
The Glimmer Man - 5/10 (John Gray, 1996)
Ritualistic type serial killa thrilla waar SS unlikely partners wordt met Keenen Ivory Wayans. Een dwaze Se7en ripoff zonder enige vorm van spanning maar wel boordevol misplaatste humor. En in true SS fashion komt het gezicht van het kwaad niet in de vorm van de seriemoordenaar maar wel van een shadowy government agency (waar hij in een ver verleden ook nog deel van uitmaakte).
Fire Down Below - 7.5/10 (Félix Enríques Alcalá, 1997)
Had a ball with this one. SS speelt een environmental agent die wordt gestuurd naar een Appalachian mining town in Kentucky waar al jarenlang giftig afval wordt gedumpt en in het grondwater terechtkomt. Daar maakt kennis hij met zowel honest country folk en backward redneck goons tijdens zijn strijd om de plaatselijke oliebaron en casinouitbater (gespeeld door niemand minder dan Kris Kristofferson) neer te halen. Met country- en bluesmuziek geschreven door o.a. SS zelf! Verdere bonuspunten voor incest sublot, het verschijnen van Lightnin’ Hopkins en Muddy Waters op de soundtrack en een guitar strumming, folk singing Harry Dean Stanton! Als er iets is aan SS dat kan charmeren, dan is dit allicht de laatste film waarin dat gebeurt. Downhill from here, methinks.
Exit Wounds - 6/10 (Andzrej Bartkowiak, 2001)
Een van die turn-of-the millennium action flicks met rappers en martial artists, typische Bartkowiak dus. Flash cars and night clubs, surveillance gadgets, corrupte flikken plot, flauwe grappen… Ik wou een post-nineties SS film zien and I got what I asked.
er is echt niets slechts aan deze film.
Misschien hadden mensen verkeerde verwachtingen want je mag hier absoluut niet aan beginnen met het idee dat het horror is. Ik spaar normaal horror op voor Halloween maar had al in de mot dat deze "iets anders" ging zijn. Is geen enkel moment scary en dat is ook helemaal niet de bedoeling. Het is eerst en vooral een drama en één dat bijzonder goed werkt imo. Een familiedynamiek uit balans die door externe factoren nog harder onder druk te staan komt. Knappe acteerprestaties van zowat iedereen en op een unieke manier gefilmd in één enkele locatie wat in de handen van een minder begaafd team gemakkelijk had kunnen vervallen tot een gimmick en beginnen vervelen. Hier niet, als het niet gewoon "verdwijnt" voegt het op welbepaalde momenten zelfs heel wat toe.
