Ai No Mukidashi [Love Exposure] (2008): 10/10
Love Exposure is een film van 4 uur die al langer op mijn kijklijst stond. Ik had geen idee of ik het zou trekken, en omwille van die speelduur lang uitgesteld. Ook had ik geen idee wat te verwachten. Dit kon wel een misser zijn, maar het kon ook wel raak zijn. Vanmiddag deze maar opgelegd. Gelukkig bevalt die me enorm.
Veel elementen uit Sono's films (dit is mijn vijfde) komen hier terug. En het is een atypische lange film geworden. Veel vaart, een goed plot, veel absurdisme, een grote mix van genres, interessante thema's en invloeden, en verrassend genoeg ook een tranentrekker wat ik niet direct associeer met Sono. In de kern zit hier een liefdesverhaal omgeven door een thema van religie en sektes.
De vier uur lijkt me gerechtvaardigd. Ik had het vermoeden dat ik dit veel minder gevonden zou hebben als dit een film van twee uur was, omwille van de introductie die nodig was en de band die je met de personages bouwt. Neem vooral je tijd om een verhaal te vertellen. Anders had het gewoon een van de hak op de tak film geweest die ik nooit zou kunnen volgen. Soms gaat het echt aan een rotvaart, maar Sono legt wel vrij veel uit, ondanks dat je de gehele film wilt verderkijken om te weten hoe het afloopt, en de mystery er heel lang inzit.
Wat ook opvalt zijn de vele genres die in deze film terugkomen. Drama, romantiek, actie, misdaad, mystery, horror en blijkbaar ook komedie. Knap gedaan. Ik moet meer zien van Sono om te bepalen of dit zijn beste film is, maar het is wel een ontzettend mooie en geslaagde film! Ik denk ook dat je deze film nog beter kan smaken als je meer Sono's hebt gezien, zodat je zijn stijl kan waarderen, maar ik vind dit - afgezien van de speelduur - een van zijn meer toegankelijke films. Maar ik denk als je nog nooit een Sono hebt gezien of weinig Aziatische cinema dat je beter kan beginnen bij Cold Fish, of als je een meer typische Sono wilt met Why Don't You Play in Hell.
Un Ange (2018): 8/10
Mooie film, licht gebaseerd op de laatste dagen van VDB in Senegal. Doet me denken aan Last Days (van Van Sant, daar dan in de vorm van Cobain). Twijfel tussen 7 en 8.
Adoration (2019): 8/10
Ook een mooie gelaagde Belgische romantische coming-of-age film van DuWelz met onder meer een schizofreen meisje. Vind dat ze heel goed wordt geacteerd en geschreven is. Doet me wat denken aan Badlands van Malick, maar die is wel uiteraard nog beter. Ik had wel het idee dat er nog meer in zat, maar dit soort films zie ik graag. Ook hier twijfel ik tussen 7 en 8. Van Den Begin en Charlotte Vermeersch hebben ook een rol in deze Waalse film. Poelvoorde ook.
The Great Dictator (1940): 7/10
Verraste me enorm. Een Chaplin met veel meer inhoud, en echt soms hilarische momenten. Niet de slapstick-humor erin, maar de meer dieper gelaagde referenties, vooral de rivaliteit tussen wie Hitler en wie Mussolini moest voorstellen. Kan nog opgewaardeerd worden, heb er spijt van dat ik deze zonder subs gezien had, omdat ik toch te veel niet verstond. Vermoedelijk zat er anders wel een 8 in, maar ooit kijk ik deze nog wel eens terug. Heeft zeker herkijkwaarde, los daarvan.
Pinocchio (1940): 6/10
Eigenlijk gewoon op hetzelfde élan als Sneeuwwitje. Vrij goed, mooie animatie, weer erg moraliserend, hoewel het in mijn herinnering erger was (omdat het toch één keer wordt genuanceerd). Daarom dus eigenlijk veel beter dan verwacht, en een middenmootfilm. Wel grappig om Pinocchio gewoon te zien roken, en nog eens zo opvallend ook. Zou ondenkbaar zijn in de tijdsgeest van vandaag de dag. Op veel vlakken zijn we progressiever geworden, maar hier kan je beargumenteren dat we juist conservatiever op zijn geworden.
Volgende is Fantasia die ik nog nooit gezien heb. Hoop dat ze dit niveau kunnen vasthouden, en liefst iets minder moralistisch als het kan. Bambi heb ik lang geleden al gezien. Dumbo nog nooit. Daarna had Disney financiele problemen met een heleboel compilaties van kortfilms rond eenzelfde thema (o.m. verhalen die zich in Latijns-Amerika afspelen) die ik nog nooit gezien heb. De eerste film die het bekende stramien terug zou volgen was in 1950 met ik dacht Cinderella (of Alice in Wonderland en naar die kijk ik uit om terug te zien). Dus af en toe kijk ik in chronologische volgorde een Disney, om de evolutie nog beter te kunnen zien (met ongeveer de helft al gezien te hebben), die ik dus zal herzien.
Alléluia (2014): 5/10
22 mei (2010): 5/10
Allebei geen geslaagde Belgische films. En had ik mijn ratingssysteem niet compleet aangepast vorige week, was de rating nog lager. Bij alle films heb ik de rating aangepast omwille van te uiteenlopend. Een echte 1 was Snatch natuurlijk niet. 1/10 films zijn voor films die het levenslicht nooit hadden mogen zien bvb. en dat geldt maar voor één film die ik gezien heb tot dusver (ofja is geen film, maar een lezing....)