Welke levensbeslissingen had je graag anders genomen?

Avondland

Avondland

Well-known member
Jaja, jongens en meisjes, weer tijd voor een serieuze vraag. Maar het is dinsdag, de breinen zijn op gang gekomen na een lethargisch weekend.

Opzet is héél simpel: we hebben allemaal, jong en oud, wel een rugzakje als gevolg van bepaalde beslissingen in ons leven, met positieve en negatieve gevolgen. Zijn er beslissingen waar je achteraf spijt van had? En welke impact zouden die gehad hebben op je huidige leven? Of ben je iemand die liever niet terugblikt naar wat er is gebeurd en kijk je eerder naar het heden en de toekomst?

- Wat mij concreet te binnen schiet is dat ik het jammer vind dat ik in mijn bachelorjaar de kans heb laten schieten om op Erasmus te gaan in een andere Europese stad. Ik had het idee dat ik mijn bachelorscriptie niet naar behoren kon afwerken en heb dus beslist om geen Erasmusstudent te worden. In feite hangt die spijt ook samen met het feit dat ik te laat ben beginnen reizen. Ik ging wel eens met mijn ouders weg en ik had al een buitenlandse reis gedaan naar Estland met een paar leden van het teloorgegane 9lives of een kleine citytrip, maar dat valt in het niets bij mijn reis naar Peru, Iran of Japan. Dat waren ervaringen met een existentiële impact. Ik kan zelfs zeggen dat ik "daarginds" het Sublieme heb mogen ervaren. Tomeloos geluk ervoer ik daar, zelfs als je de gebruikelijke romantisering van verre reizen in het achterhoofd houdt. Kon ik de klok terugdraaien was ik vast eerder beginnen reizen, wat budgettair perfect mogelijk was met mijn vakantiewerk, en had ik veel eerder een ander perspectief gehad op hoe de wereld in elkaar zit. Maar 16/20 was wel een meevaller en gaf me wellicht ook een boost op voluit te gaan voor mijn masterthesis, waar ik een 17/20 voor haalde.

In hindsight weten we onszelf natuurlijk gemakkelijk raad te geven. Mijn carrière zou ongetwijfeld héél anders zijn gelopen als de 20-jarige ik plots de voorkennis had van de 34-jarige ik. Maar het leven kent maar 1 richting. Terugblikken heeft echter een meerwaarde, omdat we onze beslissingen naar waarde kunnen schatten. Voortschrijdend inzicht is in die zin ook wederkerig: ouder worden staat niet automatisch gelijk aan wijzer worden en misschien moet je de vraag naar raadgeving wel eens omdraaien, waarbij de jongere ik mogelijk een wijze levensles te bieden heeft aan de oudere ik. Vandaag ben ik misschien té pragmatisch geworden en zou ik mijn idealisme terug wat moeten aanscherpen. Elke vijf jaar probeer ik manifesten te schrijven, waarbij ik mijn wereldbeeld probeer neer te schrijven in een handvol pagina's. Ik vind dat boeiende oefeningen in zelfreflectie, omdat een neergeschreven woord toch meteen veel concreter is dan een gedachte.

Maar misschien ga ik er nu wat te ver op in. Hou het niet beperkt bij 1 beslissing. Wil je een litanie van 27 beslissingen neerpoten: het staat u vrij. Stort uw ziel uit!
 
Ik had beter Informatica gestudeerd ipv boekhouden. Veel interessanter en ik zou ook een pak meer verdiend hebben. Na 10 jaar was ik het kotsbeu en nu doe ik zelfs niets meer in de boekhouding.

Een groot lichtpunt is wel dat ik mijn vrouw leren kennen heb in school.
 
Ik denk dat in een niet-al-te-ver (1-2 jaar?) verleden deze exacte vraag ook eens op een duister obscuur forum is gepost waarvan we allen de naam al volledig vergeten zijn. Niettemin een interessante :)

Ik denk dat ik toen een in de basis vrij eenvoudig antwoord heb gegeven en ik herhaal het graag. Ik ben blij met waar ik sta in mijn leven, ik zou mijn huidige situatie eigenlijk niet echt willen veranderen, de eenvoudige en pragmatische conclusie is dan dat de belangrijkste beslissingen in mijn leven juist geweest zijn, en ik hoef dus ook niet achteruit te blikken. Ik leef liever vandaag en kijk vooruit.

Betekent dat dat alles altijd juist en goed heeft aangevoeld? Helemaal niet.

Een eerste belangrijke zaak die op een bepaald moment gigantisch fout aan het gaan was: mijn hogere studies. What a mess. Al fluitend door het lager en daarna middelbaar gegaan, altijd gezegd "ik wil dokter worden" zonder er ooit bij na te denken, ingangsexamen fluitje van een cent, en dan begin je aan geneeskunde. Leuk, interessant, sure. Maar ik wist niet hoe het proces van "voortdurend verwerken van leerstof" ging (de avond voorheen alles instuderen, dat ging altijd al, dus waarom nu niet?) en au fond... wou ik dit echt wel doen? 2 jaar gesukkeld, daarna via de waterval van Industrieel Ingenieur in Toegepaste Informatica geraakt. Thuisgekomen, weer al fluitend erdoor, mooie startjob en sindsdien ook goede opportuniteiten gekregen, gegrepen en ik zit echt goed.

Daarenboven heb ik wel tijdens mijn studies geneeskunde mijn vrouw leren kennen. Doordat ik op kot zat (en had ik ineens begonnen aan toegepaste informatica, ik had waarschijnlijk niet op kot gezeten) kon ik gemakkelijk uitgaan en, dus, ook m'n vrouw ontmoeten. Ondertussen bijna 20 jaar samen en 14 jaar getrouwd, met 2 prachtdochters. Dus had ik gewild dat ik niet aan geneeskunde was begonnen? Neen, want de meest waardevolle dingen in mijn leven zijn eruit ontstaan. Of heb ik spijt dat ik niet de verdienste heb van een dokter? Eigenlijk ook niet. Ik verdien heel mooi m'n brood en ik heb ook niet de druk die een dokter of chirurg ook is. No regrets, good going young eniac.

Dat brengt me wel bij het tweede belangrijk item dat gigantisch fout liep. De avond dat ik mijn vrouw voor het eerst zag had ze een vriendin mee, want zo alleen naar een afspraak komen is niet zo slim he? Top. Ik voelde me vrij snel tot haar aangetrokken. Die avond dronk ik wel wat teveel, en toen zatte eniac naar het toilet vroeg nam haar vriendin me even mee om het te, uhm, "tonen". Ik weet niet of ik uiteindelijk op het toilet ben geraakt, maar toen het stof opgetrokken was bleek zatte eniac iets begonnen met de verkeerde, was mijn vrouw (toen nog niet, natuurlijk) nergens te bespeuren, en was nuchtere eniac daarna nogal boos op zatte eniac. De "zatte-eniac-relatie" liep daarna vrij snel stuk, maar omwille van een aantal redenen die ik liever hier niet bespreek volgde nog een zwaar woelige periode van meer dan een half jaar tot ik uiteindelijk wel met m'n vrouw samen raakte.
Vraag is nu: is dat iets dat ik anders had willen doen? Die woelige periode heeft pijn gedaan voor ons beiden, maar heeft er op zich wel voor gezorgd dat wij heel hecht aan onze relatie begonnen, dat we er heel zeker van waren en dat we voor elkaar door het vuur gingen. Was dat ook zo gelopen mocht nuchtere eniac zatte eniac in bedwang gehouden hebben en de relatie heel wat gemakkelijker was gestart? Misschien, misschien niet. Maar ook hier: waar we nu staan is perfect, en alles wat ons hier gebracht heeft heeft daartoe bijgedragen, dus kan ik dan met zekerheid zeggen dat ik dat anders had willen doen?


Ahja, ik had overigens wel gewild dat ik mijn wagen 13 jaar geleden niet perte totale had laten rijden door een tram. Dat zeker wel.

/wall of text
 
Well .. it depends ..

Eigenlijk zou ik niks anders doen, maar als ik kan respawnen en de huidige bagage meenemen, zou ik alles anders doen.
Kwestie van het rugzakje te blijven aanvullen met nieuwe ervaringen.
 
Mijn 'wat als' momentje die heel ver terug gaat.

In het laatste jaar van de kleuterklas, deed mijn toenmalige school een soort grote theoretische test om te zien hoe ver de kleuters staan. Mijn test bleek uitzonderlijk goed en haalde ik resultaten die gelijk stonden aan het niveau van het 1ste leerjaar. Ik kon al aardig wat lezen en rekenen zonder eigenlijk op school geleerd te hebben. Nu de jongste zijn van 4 heeft daaraan wel enorm mee geholpen omdat ik soms meekeek met mijn broer of zus hun huiswerk.

Nu had de school aan mijn ouders voorgesteld indien zij dat wouden, ik de kans kreeg om mijn laatste jaar in de kleuterklas over te slaan en ineens naar het eerste leerjaar mee in te stappen. Ik kan mij vaag herinneren dat mijn moeder de keuze aan mij uitlegde dat het eerste leerjaar veel leren was en in de kleuterschool er nog veel gespeeld kan worden. En ja op die leeftijd was de keuze snel gemaakt.

Nu achteraf gezien vind ik het jammer dat ze die keuze aan mij hebben overgelaten, omdat ik de consequenties totaal niet juist kon inschatten op die leeftijd. En wat kon het kwaad om het eens te proberen? worst case hadden zij mij gewoon terug in de kleuterschool gezet.

Achja het is maar iets klein maar voelt aan als een verloren jaar/gemiste kans. Denk wel dat het mijn schoolcarrière positief had beïnvloed
 
Ook ik herinner me een eerdere versie van deze vraag, ik zal dan ook proberen opnieuw te antwoorden. Al bij al weinig om echt spijt over te hebben.

Ik volg @Avondland met zijn erasmusverhaal vooral op vlak van persoonlijke ontwikkeling. Ik ben als student niet op kot gegaan en niet naar het buitenland geweest. Ik zat in een vriendengroep waar amper iemand op kot ging, dus ik heb niet echt het gevoel dat ik daar wat heb gemist. Het feit dat mijn moeder overleed tijdens mijn eerste jaar zal daar ook wel wat mee te maken hebben gehad. Maar ik heb zo eigenlijk pas tijdens mijn doctoraat echt contact gekregen met mensen uit andere culturen, en ik vond dat ongeloofelijk boeiend. Dat ik niet eerder gewoon eens een semester/jaar buitenland heb proberen te regelen is dus wel iets waar ik spijt van heb. Uiteindelijk wel een jaar in de VS gewerkt en daar mijn vrouw leren kennen dusja.

Misschien aansluitend, ik ben echt veel te lang in een soort van comfort zone blijven steken denk ik. Vooral weinig zelfvertrouwen, wat zich ook liet merken bij de vrouwen daardoor. Wetende wat ik nu weet, dat ik wél vlot kan zijn en er helemaal niet mottig uitzie, denk ik wel dat ik mijn twintigerjaren iets feestelijker had ingericht dan nu het geval was.

Iets dat ik de laatste jaren ook ben beginnen denken, ik denk dat ik meer heb "afgezien" van het overlijden van mijn moeder dan ik initieel wou toegeven. Vooral de relatie met mijn vader leed daaronder (vooral omdat hij het nog veel moeilijker had). Misschien had ik, matuurder als ik nu ben, dat wel met wat minder conflicten kunnen aanpakken. Hetzelfde eigenlijk met mijn moeder, ze is gestorven toen ik 18 was, dus eigenlijk tijdens/net na toch wel wat puberale conflicten, wat ik nu eigenlijk zeer spijtig vond.

Maar uiteindelijk ben ik wel tevreden met hoe alles is uitgedraaid, en het is door dit soort beslissingen dat ik ben wie ik nu ben. Had ik daar iets anders gedaan was ik nu misschien iemand helemaal anders.
 
DnR zei:
Mijn 'wat als' momentje die heel ver terug gaat.

In het laatste jaar van de kleuterklas, deed mijn toenmalige school een soort grote theoretische test om te zien hoe ver de kleuters staan. Mijn test bleek uitzonderlijk goed en haalde ik resultaten die gelijk stonden aan het niveau van het 1ste leerjaar. Ik kon al aardig wat lezen en rekenen zonder eigenlijk op school geleerd te hebben. Nu de jongste zijn van 4 heeft daaraan wel enorm mee geholpen omdat ik soms meekeek met mijn broer of zus hun huiswerk.

Nu had de school aan mijn ouders voorgesteld indien zij dat wouden, ik de kans kreeg om mijn laatste jaar in de kleuterklas over te slaan en ineens naar het eerste leerjaar mee in te stappen. Ik kan mij vaag herinneren dat mijn moeder de keuze aan mij uitlegde dat het eerste leerjaar veel leren was en in de kleuterschool er nog veel gespeeld kan worden. En ja op die leeftijd was de keuze snel gemaakt.

Nu achteraf gezien vind ik het jammer dat ze die keuze aan mij hebben overgelaten, omdat ik de consequenties totaal niet juist kon inschatten op die leeftijd. En wat kon het kwaad om het eens te proberen? worst case hadden zij mij gewoon terug in de kleuterschool gezet.

Achja het is maar iets klein maar voelt aan als een verloren jaar/gemiste kans. Denk wel dat het mijn schoolcarrière positief had beïnvloed
Klik om te vergroten...
Hm, je vangt toch soms wel op dat een jaar overslaan ook niet altijd goed is. Je kan bijvoorbeeld gepest worden omdat je "de kleine" van de klasgroep bent. Kinderen kunnen erg gemeen doen tegen elkaar.
 
Hier ook meer 'wat als', heb wel een redelijke job, maar vraag me toch altijd af had ik niet beter een technischer beroep als loodgieter / chauffage gedaan. Doe nu wel zoiets in avondschool maar dat is bijlange niet genoeg voor iets mee te doen.
Ook verhuisd voor de madam, die in shiften werkt, soms vraag ik me toch af als mijn madam gewoon overdag werkt of het leven niet makkelijker zou zijn.

Een ook vooral spijt van dingen die ik niet gedaan heb in mijn jeugd. Redelijk braaf geweest in de algemene zin.
 
Dat ik als 14-jarige niet meer mijn hakken in het zand heb gezet toen het aankwam op studiekeuze.

Voor het secundair onderwijs stuurden mijn ouders me naar een technische school, want ze wilden dat ik een 'stiel' leerde. Nu had ik op de basisschool meer een affiniteit met vakken zoals Nederlands en geschiedenis, maar ik vond het wel okee.
Na de twee observatiejaren wist ik wel wat ik wou doen: houtbewerking. Het sprak me aan en met twee schrijnwerkers in de familie zou werk vinden dan waarschijnlijk geen probleem zijn.
Dat was echter buiten het PMS (nu CLB) gerekend: toen er werd samengezeten met mijn ouders vonden zij dat houtbewerking veel te laag gegrepen was voor mij: ik was daar te slim voor (hun woorden, niet de mijne). Ik moest Industriële Wetenschappen (destijds - misschien nu nog? - het hoogste wat je kon volgen op TO) gaan volgen, om later verder te kunnen studeren voor ingenieur.
Mijn ouders, die de instelling hadden van 'hoe hoger de studies, hoe beter', waren dat idee wel genegen en hoewel ik zelf aanvankelijk wel wat tegenpruttelde heb ik me toch laten ompraten.
Resultaat: me 4 jaar sufgeblokt op vakken als wiskunde (8u per week), fysica, sterkteleer, elektronica waar ik absoluut niks mee had om uiteindelijk slechts een getuigschrift te hebben (geen diploma) en de wetenschap dat verder gaan studeren voor ingenieur verloren moeite was.

Nu, ik klaag niet; ik heb een job die goed betaalt en waar ik veel voldoening uit haal; ik had niet zo nodig schrijnwerker hoeven worden. Maar nu ik mijn huis kamer per kamer aan het renoveren ben zou het wel verdomd handig zijn geweest als ik bvb zelf nieuwe deuren of meubels had kunnen maken...

(Anderzijds: ik heb wel al mijn vingers nog; dat was dan misschien ook anders geweest:biglaugh:)
 
eniac zei:
Ik denk dat in een niet-al-te-ver (1-2 jaar?) verleden deze exacte vraag ook eens op een duister obscuur forum is gepost waarvan we allen de naam al volledig vergeten zijn. Niettemin een interessante :)

Ik denk dat ik toen een in de basis vrij eenvoudig antwoord heb gegeven en ik herhaal het graag. Ik ben blij met waar ik sta in mijn leven, ik zou mijn huidige situatie eigenlijk niet echt willen veranderen, de eenvoudige en pragmatische conclusie is dan dat de belangrijkste beslissingen in mijn leven juist geweest zijn, en ik hoef dus ook niet achteruit te blikken. Ik leef liever vandaag en kijk vooruit.

Betekent dat dat alles altijd juist en goed heeft aangevoeld? Helemaal niet.

Een eerste belangrijke zaak die op een bepaald moment gigantisch fout aan het gaan was: mijn hogere studies. What a mess. Al fluitend door het lager en daarna middelbaar gegaan, altijd gezegd "ik wil dokter worden" zonder er ooit bij na te denken, ingangsexamen fluitje van een cent, en dan begin je aan geneeskunde. Leuk, interessant, sure. Maar ik wist niet hoe het proces van "voortdurend verwerken van leerstof" ging (de avond voorheen alles instuderen, dat ging altijd al, dus waarom nu niet?) en au fond... wou ik dit echt wel doen? 2 jaar gesukkeld, daarna via de waterval van Industrieel Ingenieur in Toegepaste Informatica geraakt. Thuisgekomen, weer al fluitend erdoor, mooie startjob en sindsdien ook goede opportuniteiten gekregen, gegrepen en ik zit echt goed.

Daarenboven heb ik wel tijdens mijn studies geneeskunde mijn vrouw leren kennen. Doordat ik op kot zat (en had ik ineens begonnen aan toegepaste informatica, ik had waarschijnlijk niet op kot gezeten) kon ik gemakkelijk uitgaan en, dus, ook m'n vrouw ontmoeten. Ondertussen bijna 20 jaar samen en 14 jaar getrouwd, met 2 prachtdochters. Dus had ik gewild dat ik niet aan geneeskunde was begonnen? Neen, want de meest waardevolle dingen in mijn leven zijn eruit ontstaan. Of heb ik spijt dat ik niet de verdienste heb van een dokter? Eigenlijk ook niet. Ik verdien heel mooi m'n brood en ik heb ook niet de druk die een dokter of chirurg ook is. No regrets, good going young eniac.

Dat brengt me wel bij het tweede belangrijk item dat gigantisch fout liep. De avond dat ik mijn vrouw voor het eerst zag had ze een vriendin mee, want zo alleen naar een afspraak komen is niet zo slim he? Top. Ik voelde me vrij snel tot haar aangetrokken. Die avond dronk ik wel wat teveel, en toen zatte eniac naar het toilet vroeg nam haar vriendin me even mee om het te, uhm, "tonen". Ik weet niet of ik uiteindelijk op het toilet ben geraakt, maar toen het stof opgetrokken was bleek zatte eniac iets begonnen met de verkeerde, was mijn vrouw (toen nog niet, natuurlijk) nergens te bespeuren, en was nuchtere eniac daarna nogal boos op zatte eniac. De "zatte-eniac-relatie" liep daarna vrij snel stuk, maar omwille van een aantal redenen die ik liever hier niet bespreek volgde nog een zwaar woelige periode van meer dan een half jaar tot ik uiteindelijk wel met m'n vrouw samen raakte.
Vraag is nu: is dat iets dat ik anders had willen doen? Die woelige periode heeft pijn gedaan voor ons beiden, maar heeft er op zich wel voor gezorgd dat wij heel hecht aan onze relatie begonnen, dat we er heel zeker van waren en dat we voor elkaar door het vuur gingen. Was dat ook zo gelopen mocht nuchtere eniac zatte eniac in bedwang gehouden hebben en de relatie heel wat gemakkelijker was gestart? Misschien, misschien niet. Maar ook hier: waar we nu staan is perfect, en alles wat ons hier gebracht heeft heeft daartoe bijgedragen, dus kan ik dan met zekerheid zeggen dat ik dat anders had willen doen?


Ahja, ik had overigens wel gewild dat ik mijn wagen 13 jaar geleden niet perte totale had laten rijden door een tram. Dat zeker wel.

/wall of text
Klik om te vergroten...
Ha, hier quasi hetzelfde, zij het met andere richtingen.
Heel het middelbaar redelijk fluitend doorgekomen zonder veel moeite. Burgerlijk gaan doen, niet weten hoe echt te studeren en hoe al die materie te verwerken, dus via een Handelsingenieur tussenstop bij Pol&Soc terechtgekomen (yeah, I know :sop: ) omdat het op dat moment super interessant leek. Daar ook nog wat blijven aanmodderen, liever feesten met de vrienden dan lessen bijwonen enzo, maar door die feestende vrienden wel in een Kring terechtgekomen waar ik dus m'n vrouw heb ontmoet :)
Moest ik dus de vlijtige student zijn geweest en bv Burgerlijk in 5j hebben voltooid, had ik vast en zeker nooit in de Capsule terechtgekomen en m'n vrouw leren kennen. Hoewel. Ge weet nooit wat ik in m'n 1e master zou gedaan hebben, misschien ook samen met m'n vrienden in dezelfde Kring gegaan zijn en alsnog m'n vrouw leren kennen...

Maar spijt over een beslissing? Neen, eigenlijk niet. Tenzij misschien dat ik als student echt wel te veel op m'n kot heb zitten gamen, ipv de stad te leren kennen. 't Is pas nu ik er al 10 jaar woon, dat ik alle prachtige stukken Leuven pas echt ontdekt heb.
 
Dat ik negen maand voor m'n geboorte niet tegen de richting ben ingezwommen.
en dat is geen grap

Maar dat was natuurlijk geen echte beslissing.
Maar ik heb teveel momenten dat ik graag anders had gezien met de kennis die ik nu heb.
Studiekeuze. Beroepskeuze.
Dat ene meisje dat verliefd op me was niet laten schieten.
Veel eerder dicht bij een waterloop of zee of meer gaan wonen.
 
Laatst bewerkt:
Dat ik niet eerder LSD en paddestoelen heb ontdekt. Van een mild sociopatische tiener die ongetwijfeld op weg was in het leven een serieuze slag in het gezicht te krijgen naar een ietwat empathische jongeman die zich uiteindelijk moeizaam maar zeker heeft rechtgetrokken.

Voor de rest heb ik teveel geluk gekend om met veel spijt te zitten.

Heb wel veel mensen weggesneden uit mijn leven. En dat is op den duur een gemakzuchtige oplossing geworden waar een paar goeie zijn tussen gesukkeld. Nog steeds een slechte gewoonte.

Ah en 1x dat mijn vriendin mij nodig had heb ik haar niet kunnen helpen, en dat pikt hier bij mezelf toch nog. Diezelfde avond dat ook nog als een klootzak afgereageerd op haar omdat ik het niet direct kon plaatsen om mij te excuseren.

Voor derest weinig dat is blijven hangen.
 
Alles en niets eigenlijk.

Ik zou de jongere Pardal wel een trap onder zijn gat geven over sommige dingen, zoals school, sport, muziekkeuze, assertiviteit enz...

Anderzijds denk ik niet dat deze keuzes mij ergens anders in het leven zou brengen als nu.

Ik heb een gezin waar ik altijd van droomde, een job waarbij men ei in kwijt kan en een vrouw die mij kan verdragen.
 
Ik hoef niet per se iets anders te doen, want time travel en gemaakte keuzes en ik ben best wel blij met mijn leven nu.

Maar toch.

Toen ik in het tweede middelbaar zat (moderne wetenschappen), ging ik normaal het jaar daarop humane wetenschappen doen. Dat was geen negatieve keuze, dat interesseerde mij gewoon echt heel erg. Maar net dat jaar waren er te weinig inschrijvingen voor die richting op mijn school, waardoor ze die niet aanboden. Ik kon kiezen tussen een andere richting of van school veranderen. Een vriendin van mij had net hetzelfde voor. Dat was ook mijn enige vriendin in de klas. Onder druk van haar ouders is zij op die school blijven zitten en is economie - moderne talen gaan doen. En ik... Ik durfde niet van school veranderen (als je 14-15 bent is dat doodeng) dus ik ben mijn vriendin gevolgd en ben mee begonnen aan het derde jaar economie - moderne talen.

Turns out dat ik suck in economie 😂 Mijn wiskunde was ook ruk en lichamelijke opvoeding heb ik een paar keer niet mee gedaan waardoor ik daar een 0 voor had. Omdat de klassenraad en -titularis ervan uitging dat ik gewoon mijn jaar opnieuw zou doen, hebben ze mij een B-attest gegeven.

Alleen was ik op dat moment helemaal schoolmoe door in een richting te zitten die mij de ballen interesseerde. Ik ben iets anders gaan zoeken, en na één dag grafische technieken ("ja dat is met computers zeker?" en dan op dag één een lessenrooster vol technisch tekenen en zo) ben ik dan maar voeding - verzorging gaan volgen want een nicht van mij had dat ook gedaan en waarom niet hé.

Maar dat was dus BSO. Ik ben in één lijn van ASO naar BSO gegaan. En aangezien ik een B-attest had, moest ik nog blijven zitten ook 😂 Daar ben ik nog veel schoolmoeër geworden (maar dat maakte niet zoveel uit, ik had daar 100% op het wiskunde examen) en compleet depressief. Dan heb ik nog twee jaar gesukkeld tot in het vijfde, ik ben zo nog even in het kunstonderwijs terecht gekomen. Audiovisuele kunsten, maar dat was een nieuwe richting die pas vanaf het derde werd gegeven dus ben ik van het vijfde terug naar het derde gegaan...

En zo niemand die eens aan mijn oren trok en zei "wtf zijt gij nu allemaal aan 't uitsteken?" Uiteindelijk helemaal bleh op mijn 18de naar Nederland verhuisd om daar dierverzorging te doen. Om dat óók niet af te maken.

Uiteindelijk ben ik op mijn 25ste tweeedekansonderwijs gaan doen... humane wetenschappen 😬 Met vlag en wimpel geslaagd. Daarna universiteit, sociologie gestudeerd. Grote onderscheiding en een 18/20 voor mijn thesis.

Dus vraag ik mij nog altijd af: wat als 14-jarige glas gewoon van school was veranderd en direct humane wetenschappen had gedaan?
 
Ik heb spijt dat:

- Ik multimedia gestudeerd heb in het middelbaar. Was compleet useless omdat de focus op Flash lag terwijl dat toen al 3 keer niks meer was.
- Ik een bachelor grafische vormgeving gestudeerd heb terwijl die markt eigenlijk echt suckt om in te werken.
- Ik 6 jaar van mijn leven weggesmeten heb bij Game Mania. Op zich veel geleerd en wel gegroeid als persoon maar wat een kanker werkgever.
 
Niks. Want ik kijk vooruit ipv in het verleden te liggen woelen :coolbrows:
Hindsight is 20/20. Het enigste waar je nu volledige controle over hebt is de toekomst van uw leven. Allezja, de dingen waar ge effectief controle over zou kunnen krijgen uiteraard.
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Aanmelden | Registreren

Vergelijkbare onderwerpen

Aeyenah
  • Artikel Artikel
Verslag: Film Fest Gent 2023
Reacties
0
Weergaven
2K
Aeyenah
Aeyenah
Terug
Bovenaan