Werkdruk: thuiswerk/verlof/uren inhalen

[Yo-Han]

Dat moet toch zalig zijn als dokter? Je geen hol moeten aantrekken van een planning, iedereen laten wachten, ... en als resultaat lachende mensen die content zijn dat ze eindelijk mogen spreken met jou.

Als ik dat vergelijk met mijn situatie, dan betwijfel ik ten zeerste of de stress ligt aan het feit dat ik "te hoge verwachtingen stel". Sorry, maar dat is gewoon de omgeving waarin je werkt.

Of een huisarts ervaart veel dezelfde stres als jou, steeds uitlopen op je dag planning. Voor hen wordt het soms eerder de norm en je moet daarmee om gaan elke dag.
Aannemers tjah (sommige), dat zijn boeren soms, een sms op voorhand kan er nooit af bij die. Maar ze doen het er ook niet allemaal om in deze crisis denk ik, voor hen is er nu ook zeer veel onvoorspelbaarheid (maar meer op levering materialen etc.).

Ik raad je dan ook ten stelligste aan van iets te doen aan die prikkelbaarheid die je ervaart, of je kan binnen zo veel jaren in burn out zitten. Of een resem gezondheisproblemen krijgen door te veel stres en kopzorgen.

ps. Dat van die buur die begint te boren net voor je meeting en die aannemer die er plots nu staat zou voor mij ook te veel zijn die dag, but some days are shitty days, de rest is nu eenmaal het leven met een gezin.

 

[Heroixx]

Ik moet soms wel eens lachen met uw rants, maar ik denk echt dat je ander werk moet zoeken en het leven iets "chiller" moet proberen aan te pakken. Als in, als het vandaag niet gebeurt, dan morgen wel.
Ik doe dat zelf ook te weinig soms, maar de stressniveaus die ik soms heb zijn precies niks in vergelijking met u.

Het beste advies voor iemand die op de rand van een burnout staat: "doe eens chill".

 

[Creeping Death]

Maar het is toch ook gewoon de omgeving waarin ik werk die dergelijke eisen oplegt?

Ja en nee.

Ge kunt ook in gaan tegen die eisen?
Dokter: daar kunt ge weinig aan doen. En ge overdrijft daar in: zoals Mulan al zei: die kunnen niet standaard iedereen buiten zetten na 15 minuten. Als ge een meeting hebt die zo "kort" na dat doktersbezoek volgt: probeer vroeger te gaan? Geen bang hebben om uw kind daar als pasmunt te gebruiken; zeg gewoon dat het om een klein kind gaat en dat moeilijk is om zolang te wachten. Wie weet kan er dan wat meer?

Combineer ook: rij van uw dokter naar den apotheek en dan naar huis (heb ik vorige week ook nog gedaan). Dan verlicht ge den druk wat op jezelf. Ik ga hier geen time management cursussen geven maar bv rap iets kleins binnen steken voor die meeting en daarna eten?

En als die aannemer komt: laat die gewoon staan?
Als die vertikt bereikbaar te zijn en hij voor uw deur staat op een uur waarvan ge expliciet hebt doorgegeven dat het ni past. Sorry man, kom nog maar is terug. En als em ni terug komt, zoekt ge iemand anders.

Uw werk: uit wat ik versta lijkt het wel meer voor te vallen dat anderen regelmatig wat later zijn en gij ni? Trek het u dan ni aan als het u ook eens overkomt (leg de lat wat lager voor u). "ik heb een dringend familiaal probleem, mijn vriendin ging vrij nemen en die is hier nog niet, kunnen we uitstellen?". Zeggen ze nee: dan start de meeting zonder u of is't meeting met de kleine op de achtergrond.

't is hier al meerdere gezegd en @exCite zegt het nog eens:

Ik moet soms wel eens lachen met uw rants, maar ik denk echt dat je ander werk moet zoeken en het leven iets "chiller" moet proberen aan te pakken. Als in, als het vandaag niet gebeurt, dan morgen wel.
Ik doe dat zelf ook te weinig soms, maar de stressniveaus die ik soms heb zijn precies niks in vergelijking met u.

En als het u ni van zelf lukt: zoek daar hulp in.

En granted: slaaptekort helpt niet. Maar nog eens: ook daar kunt ge hulp in zoeken.

 

[Tomski]

Ik moet soms wel eens lachen met uw rants, maar ik denk echt dat je ander werk moet zoeken en het leven iets "chiller" moet proberen aan te pakken. Als in, als het vandaag niet gebeurt, dan morgen wel.
Ik doe dat zelf ook te weinig soms, maar de stressniveaus die ik soms heb zijn precies niks in vergelijking met u.

Dat is het net, hij is veranderd van werk omdat ie zoveel rantte over z'n vorige job.
Hij trekt het aan!

 

[exCite]

Het beste advies voor iemand die op de rand van een burnout staat: "doe eens chill".

Allez kom, ge weet ook al wel dat ik niet bedoel van "doe gewoon chill en klaar".

't is hier al meerdere gezegd en @exCite zegt het nog eens:

En als het u ni van zelf lukt: zoek daar hulp in.

En granted: slaaptekort helpt niet. Maar nog eens: ook daar kunt ge hulp in zoeken.

Dit.

Dat is het net, hij is veranderd van werk omdat ie zoveel rantte over z'n vorige job.
Hij trekt het aan!

Zoals ik zei he, er zijn meerdere problemen en ik raad gewoon aan om ze aan te pakken.

 

[asmo]

Ik heb soms ook dat gevoel.

Maar waar ligt de oorzaak?
- Word ik omringd door idioten?
- Is het een te veeleisende job?
- Ligt het aan mijn vrouw en kind?
- Trek ik mij alles teveel aan?

Volgens mij, en ik ga nu gewoon af op uw posts, ben jij gewoon in een compleet verkeerde sector terecht gekomen. Eentje die echt haaks staat op uw denk- en handelswijze.

Afgezien van alle randzaken die er ook in uw leven spelen, doe jij je werk nog steeds graag?

 

[ThekillingGoku]

Met den dokter & de aannemer is 't verschil over 't algemeen dat men die mensen eerder (persoonlijk) nodig heeft.
Jij zelf hebt nood aan een dokter, dus zelfs al verlies je een uur in de wachtzaal ben je nog steeds happy eens je dan toch binnen bent. Anders blijf je persoonlijk langer ziek lopen (of in jouw geval met een ziek kind achter).
Die mens is ook moeilijk te vervangen, want meestal zit je met een persoonlijke huisdokter die uw dossier kent (+ 't is niet noodzakelijk beter als je naar een andere random dokter stapt).

Idem met die aannemer. Jij wil verbouwen dus je hebt die mens effectief nodig om iets persoonlijk te bereiken. 't Is ook alles behalve gemakkelijk om die mannen te pakken te krijgen, dus veranderen van aannemer is niet zo evident.

I.t.t. die consultant ... jah ... dat is 'maar' business needs. Ook volk/collega's genoeg om u te vervangen & als je die meeting mist ... gebeurd er in feite niet echt veel dat iemand 'erg in heeft'. Het wordt eventueel een dag/week uitgesteld, maar den boel blijft uiteindelijk wel draaien.
Echter, aangezien het ook 'dat maar is' ... is het gemakkelijker om ge-ambeteerd te zijn als iemand dan eens die meeting mist of te laat is.

 

[zarathustra]

Dat heb ik nochtans duidelijk gemaakt in mijn relaas:
- Agenda van dokters > Agenda's van de rest van de bevolking
- Agenda van aannemers > Agenda's van de rest van de bevolking

Ik vraag mij oprecht af hoe een aannemer er ooit in slaagt om een afspraak bij de dokter vast te krijgen. Wie zou er het eerst plooien in het jaar 2025?

Hmm? Ik dacht in uw relaas te lezen dat je een afspraak had om 12 uur en dat jij verlof had in de voormiddag. Vandaar dat het afhangt van uw definitie van een halve dag, voor mij is dat 8-12. Maar mss is dat voor u 9-13. Dan nog is het redelijk nipt.

Dat gezegd zijnde, veel simpeler om gewoon te zeggen 'kleine is ziek, "belangrijke" meeting zal voor morgen zijn'. Als het belangrijk is en jij bent nodig dan zal het morgen ook nog wel belangrijk zijn.

 

[Pieterjan94]

Dat gezegd zijnde, veel simpeler om gewoon te zeggen 'kleine is ziek, "belangrijke" meeting zal voor morgen zijn'. Als het belangrijk is en jij bent nodig dan zal het morgen ook nog wel belangrijk zijn.

Dit zo hard... In the grand scheme of things is het toch maar gewoon een meeting...
Een belangrijke vaardigheid van een ingenieur consultant is agendamanagement. Nee kunnen zeggen, terugduwen,... Misschien heb je die vaardigheid gewoon niet Mac, waardoor je de speelbal van anderen bent.

Het is hoe dan ook al langer aangegeven dat je altijd onnodig extrapoleert naar een hele sector. Misschien moet je eens een andere conclusie trekken...

 

[mac-bc]

Met den dokter & de aannemer is 't verschil over 't algemeen dat men die mensen eerder (persoonlijk) nodig heeft.
Jij zelf hebt nood aan een dokter, dus zelfs al verlies je een uur in de wachtzaal ben je nog steeds happy eens je dan toch binnen bent. Anders blijf je persoonlijk langer ziek lopen (of in jouw geval met een ziek kind achter).
Die mens is ook moeilijk te vervangen, want meestal zit je met een persoonlijke huisdokter die uw dossier kent (+ 't is niet noodzakelijk beter als je naar een andere random dokter stapt).

Idem met die aannemer. Jij wil verbouwen dus je hebt die mens effectief nodig om iets persoonlijk te bereiken. 't Is ook alles behalve gemakkelijk om die mannen te pakken te krijgen, dus veranderen van aannemer is niet zo evident.

I.t.t. die consultant ... jah ... dat is 'maar' business needs. Ook volk/collega's genoeg om u te vervangen & als je die meeting mist ... gebeurd er in feite niet echt veel dat iemand 'erg in heeft'. Het wordt eventueel een dag/week uitgesteld, maar den boel blijft uiteindelijk wel draaien.
Echter, aangezien het ook 'dat maar is' ... is het gemakkelijker om ge-ambeteerd te zijn als iemand dan eens die meeting mist of te laat is.

Je zou ook omgekeerd kunnen redeneren:
- Als het u persoonlijk aanbelangt, zullen mensen het ook des te minder tolereren als er nonchalant mee omgegaan wordt. Ze zijn namelijk heel nauw betrokken waardoor emoties misschien snel de overhand kunnen nemen.
- Als het "slechts business" is, zou het allemaal niet zoveel moeten uitmaken. En toch krijg je daar de felste reacties.

Neen, ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er 2 maten en 2 gewichten spelen.

 

[mac-bc]

Volgens mij, en ik ga nu gewoon af op uw posts, ben jij gewoon in een compleet verkeerde sector terecht gekomen. Eentje die echt haaks staat op uw denk- en handelswijze.

Afgezien van alle randzaken die er ook in uw leven spelen, doe jij je werk nog steeds graag?

Een goede vraag.
Om die vraag te kunnen beantwoorden, heb ik mij even een virtuele leefwereld voorgesteld waarbij ik exact hetzelfde werk zou doen als vandaag maar dan op een doktersmanier:
- Ik ben aangesteld door de overheid als één van de weinigen die consultant mogen zijn in deze materie
- Ik ben zelfstandige en heb mijn eigen ingenieursbureau, die sowieso goed zal draaien omdat ik één van de weinige uitverkorenen ben. Dus de gouden combinatie van zelfstandige zijn en geen zorgen hebben over voldoende omzet en cliënteel.
- In mijn wachtzaal zitten klanten te wachten tot ze finaal naar mij toe mogen komen om mijn advies en berekeningen te mogen aanhoren
- Elke klant die binnenkomt, gaat tegenover mij zitten. Ik draai mijn scherm en toon mijn technische tekeningen, eendraadschema's, excellekes, ... en leg op die manier gewoon mondeling uit wat ze het beste kunnen doen om een succesvol project op poten te zetten.
- Mijn klanten luisteren aandachtig, ik druk een paar van de belangrijkste documenten af en ze nemen mijn advies terug mee naar huis. Ze bedanken me en verlaten mijn bureau.
- Alle betalingen en vervelende administratie, mogen ze afhandelen met mijn secretaresse.

Dan zeg ik volmondig: ja, ik doe mijn job inhoudelijk supergraag!

Het "probleem" is dat ik in een concurrentiële omgeving zit en dat mijn agenda als ondergeschikt wordt beschouwd. Ik moet smeken aan mensen die in een veel hogere positie zitten (C-level) om een collectief gaatje in de agenda te vinden. Ik moet professionele meeting-verslagen maken en doorsturen naar alle stakeholders opdat we sluitende documenten zouden hebben over wie wat wanneer gezegd heeft, zodat niemand elkaar een hak kan zetten wanneer er discussie ontstaat. Door de hyper-commerciële omgeving moeten timing, planning, verslagen, ... altijd piekfijn in orde zijn. Je moet altijd strategisch op uw woorden letten. Uit klantvriendelijkheid moet je pro-actief al uw klanten onderhouden met wekelijkse telefoontjes. Je bent met exacte materie bezig dus je moet verantwoording afleggen aan uw interne en externe klanten. Je bent werknemer dus je moet verantwoording afleggen aan uw n+1, n+2, CEO, ...

You get the picture? Inhoudelijk doe je in beide situaties hetzelfde, maar de omgeving waarin je opereert maakt een wereld van verschil.

 

[TNTim]

Je vergeet nog:
- Als het me te ingewikkeld wordt of ik heb er geen zin in, dan verwijs ik ze door naar een 'specialist' en dan ben ik ervanaf.

 

[Loser]

Een goede vraag.
Om die vraag te kunnen beantwoorden, heb ik mij even een virtuele leefwereld voorgesteld waarbij ik exact hetzelfde werk zou doen als vandaag maar dan op een doktersmanier:
- Ik ben aangesteld door de overheid als één van de weinigen die consultant mogen zijn in deze materie
- Ik ben zelfstandige en heb mijn eigen ingenieursbureau, die sowieso goed zal draaien omdat ik één van de weinige uitverkorenen ben. Dus de gouden combinatie van zelfstandige zijn en geen zorgen hebben over voldoende omzet en cliënteel.
- In mijn wachtzaal zitten klanten te wachten tot ze finaal naar mij toe mogen komen om mijn advies en berekeningen te mogen aanhoren
- Elke klant die binnenkomt, gaat tegenover mij zitten. Ik draai mijn scherm en toon mijn technische tekeningen, eendraadschema's, excellekes, ... en leg op die manier gewoon mondeling uit wat ze het beste kunnen doen om een succesvol project op poten te zetten.
- Mijn klanten luisteren aandachtig, ik druk een paar van de belangrijkste documenten af en ze nemen mijn advies terug mee naar huis. Ze bedanken me en verlaten mijn bureau.
- Alle betalingen en vervelende administratie, mogen ze afhandelen met mijn secretaresse.

Dan zeg ik volmondig: ja, ik doe mijn job inhoudelijk supergraag!

Het "probleem" is dat ik in een concurrentiële omgeving zit en dat mijn agenda als ondergeschikt wordt beschouwd. Ik moet smeken aan mensen die in een veel hogere positie zitten (C-level) om een collectief gaatje in de agenda te vinden. Ik moet professionele meeting-verslagen maken en doorsturen naar alle stakeholders opdat we sluitende documenten zouden hebben over wie wat wanneer gezegd heeft, zodat niemand elkaar een hak kan zetten wanneer er discussie ontstaat. Door de hyper-commerciële omgeving moeten timing, planning, verslagen, ... altijd piekfijn in orde zijn. Je moet altijd strategisch op uw woorden letten. Uit klantvriendelijkheid moet je pro-actief al uw klanten onderhouden met wekelijkse telefoontjes. Je bent met exacte materie bezig dus je moet verantwoording afleggen aan uw interne en externe klanten. Je bent werknemer dus je moet verantwoording afleggen aan uw n+1, n+2, CEO, ...

You get the picture? Inhoudelijk doe je in beide situaties hetzelfde, maar de omgeving waarin je opereert maakt een wereld van verschil.

Een ander heeft het wel altijd makkelijker dan jij, heb ik de indruk.
Ik sluit me aan bij de anderen hierboven, en de situatie die volgens jou 'nodig' is in een concurrentiële omgeving, blijkt misschien iets minder nodig en duwt je stilaan (?) richting een burnout.

 

[JPV]

Het "probleem" is dat ik in een concurrentiële omgeving zit en dat mijn agenda als ondergeschikt wordt beschouwd. Ik moet smeken aan mensen die in een veel hogere positie zitten (C-level) om een collectief gaatje in de agenda te vinden. Ik moet professionele meeting-verslagen maken en doorsturen naar alle stakeholders opdat we sluitende documenten zouden hebben over wie wat wanneer gezegd heeft, zodat niemand elkaar een hak kan zetten wanneer er discussie ontstaat. Door de hyper-commerciële omgeving moeten timing, planning, verslagen, ... altijd piekfijn in orde zijn. Je moet altijd strategisch op uw woorden letten. Uit klantvriendelijkheid moet je pro-actief al uw klanten onderhouden met wekelijkse telefoontjes. Je bent met exacte materie bezig dus je moet verantwoording afleggen aan uw interne en externe klanten. Je bent werknemer dus je moet verantwoording afleggen aan uw n+1, n+2, CEO, ...

You get the picture? Inhoudelijk doe je in beide situaties hetzelfde, maar de omgeving waarin je opereert maakt een wereld van verschil.

Vooraleer vanalles te veronderstellen, breek eens met de manier waarop je nu denkt. Als je altijd negatief denkt, zal je alleen maar dat negatieve versterken. Alles is perfect/"moet" perfect zijn.

Je MOET veel? Ja. Maar je MOET ook voor je gezin kijken en belangrijke zaken daar gaan voor. Wat zouden de gevolgen zijn? Gezaag? Zeg tegen je werkgever dat het alternatief voor de vergadering niet laten doorgaan omdat je een dag familiaal verlof moest nemen, het verplaatsen van die meeting was tot je terug kwam van de dokter.

Je denkt echt dat je zo uitzonderlijk bent, maar:
- pakweg 80% van de mensen op 30-60 jarige leeftijd heeft kinderen. 80% heeft dus zelf ook al eens meegemaakt dat hun kind ziek was. Ze weten dat mensen voor kinderen naar de dokter gaat.
- 99% van de mensen heeft een dokter bezocht in hun leven en weet dat dit kan uitlopen.

Geen begrip voor een feit dat zoveel andere mensen meemaken? Is dit écht of beeld je je dit gewoon in?

 

[Mask]

Ik heb soms ook dat gevoel.

Maar waar ligt de oorzaak?
- Word ik omringd door idioten?
- Is het een te veeleisende job?
- Ligt het aan mijn vrouw en kind?
- Trek ik mij alles teveel aan?

Roken helpt daar ook ni aan

Nee maar serieus ik zie mezelf in u een aantal jaren geleden. Af en toe nee durven zeggen tegen uw werkgever, en zeker niet denken dat het zonder u in het honderd zal lopen.

Mijn gezin heeft prioriteit over mijn werk. Den eerste die mij daar anders over wil doen denken moet ik nog tegenkomen.

Relax en relativeer wat meer!

 

[nestorius]

Jezus man, wie zich gedraagt als een dweil moet niet verwonderd zijn dat men hem aanziet als een dweil, zelfs als staat er op de verpakking handdoek.

 

[Sylverscythe]

Persoonlijk: tenzij @mac-bc buitengewoon goed verdient voor zijn diploma of positie, zouden ze van mij zever zoals "concurrentiële sector" toch echt wel in hun reet mogen parkeren.

Het klinkt toch vooral als een hoop gedrag en zaken die schadelijk zijn voor jezelf en je gezin normaliseren met een excuus, want het is concurentieel hé. Wedden dat je elders evenveel of meer kan verdienen zonder die mentaliteit? Misschien zelfs op dezelfde plaats. En als het echt niet anders kan, iets minder om gezonder te leven is ook goed denk ik.

 

[Pan]

Persoonlijk: tenzij @mac-bc buitengewoon goed verdient voor zijn diploma of positie, zouden ze van mij zever zoals "concurrentiële sector" toch echt wel in hun reet mogen parkeren.

Het klinkt toch vooral als een hoop gedrag en zaken die schadelijk zijn voor jezelf en je gezin normaliseren met een excuus, want het is concurentieel hé. Wedden dat je elders evenveel of meer kan verdienen zonder die mentaliteit? Misschien zelfs op dezelfde plaats. En als het echt niet anders kan, iets minder om gezonder te leven is ook goed denk ik.

Als ik het me goed herinner is zijn loon rond de 4k bruto. Hij hoopt misschien door te groeien?

 

[Creeping Death]

Het klinkt toch vooral als een hoop gedrag en zaken die schadelijk zijn voor jezelf en je gezin normaliseren met een excuus, want het is concurentieel hé. Wedden dat je elders evenveel of meer kan verdienen zonder die mentaliteit? Misschien zelfs op dezelfde plaats. En als het echt niet anders kan, iets minder om gezonder te leven is ook goed denk ik.

Pas op: ik ken mensen die genieten van zo'n omgeving en de bijhorende druk. Maar die maken dan ook gewoon de harde keuze dat carrière gewoon op de eerste plek komt.

Ziek kind: 't is aan de mama om dat op te lossen. Pedagogische studiedag: die kleine gaat naar een opvang. Verlof: PC gaat mee om te werken. Short notice een weekje buitenland: geen probleem.

Daar zitten wel een paar extremen tussen maar meestal komt het neer op: carrière zo weinig mogelijk "schaden" door het gezinsleven wat te minderen.
Da's trouwens geen oordeel he: doe zien hun kinderen graag en die doen daar ook dingen mee/voor. Maar er wordt toch altijd naar die carrière gekeken.

 

[Sylverscythe]

Pas op: ik ken mensen die genieten van zo'n omgeving en de bijhorende druk. Maar die maken dan ook gewoon de harde keuze dat carrière gewoon op de eerste plek komt.

Ziek kind: 't is aan de mama om dat op te lossen. Pedagogische studiedag: die kleine gaat naar een opvang. Verlof: PC gaat mee om te werken. Short notice een weekje buitenland: geen probleem.

Daar zitten wel een paar extremen tussen maar meestal komt het neer op: carrière zo weinig mogelijk "schaden" door het gezinsleven wat te minderen.
Da's trouwens geen oordeel he: doe zien hun kinderen graag en die doen daar ook dingen mee/voor. Maar er wordt toch altijd naar die carrière gekeken.

Maar daar zeg je het natuurlijk, dan moet de mama inspringen, dus heb je in veel gevallen toch wel een partner nodig die minder of zelfs geen carrière maakt. Of je moet echt wel heel hard op familie kunnen rekenen of financieel al richting au pair kunnen gaan.

Het lijkt me heel moeilijk om alles te combineren, een minderheid zal dat wel kunnen misschien. Ik ken ook een koppel dat beiden mooie functies heeft in de chemische sector, met allerhande reizen. Maar dat zijn wel jobs waar thuis zijn=thuis zijn, ze aan heel wat verlofdagen zitten, eentje regioverantwoordelijke is voor haar eigen land, en een moeder geregeld kan inspringen.

Ik denk persoonlijk ook dat zoiets niet voor iedereen is, en dat hoeft geen waardeoordeel te zijn, maar dan ben je waarschijnlijk gelukkiger in een wat kalmere situatie.