Pieterjan94
Well-known member
Als je familiaal verlof neemt, maar snachts alle uren inhaalt, dan heb je toch geen verlof genomen. Hooguit gebruik gemaakt van glijdende werkuren 
Je maakt er onnodig een strijd van. Ik wil alleen maar aangeven wat ik zelf heb meegemaakt. Ik ben echter geen psycholoog of zelfs geen loopbaanbegeleider, dus ik ga me daar ook niet aan wagen. Maar als je wilt, kan ik je wel de naam geven van de persoon die mij daarmee geholpen heeft. Dat heeft niks etherisch of zweverigs, en is ook helemaal niet "niet meer doen dan verwacht" of zo.
Maar dat 's nachts werken en gratis uren maken zijn allemaal dingen die ik herken. En me tot het randje hebben geduwd. Ik had geluk dat ik het op tijd heb opgemerkt én dat mijn werkgever (deels per toeval) me op het juiste moment daarvoor iets aanreikte. Als dat niet was gebeurd, had het anders afgelopen.
Ik zie in je uitleg vooral veel externe factoren die je "dwingen" om die keuzes te maken waar je daarna dan in de stress door zit. Het briefen kost te veel tijd, het hoort bij een professionele houding, de druk van de projecten... In een latere post "ik ben gekloot want ik heb familiaal verlof moeten nemen". Dat is dan een zogezegd onvermijdbare druk die je ertoe dwingt.
Maar eigenlijk is het: ik ben gekloot, want ik heb familiaal verlof moeten nemen en mijn werkgever heeft niks voorzien om dat op te vangen, dus kies ik ervoor om dat gratis op te vangen". Het is "het hoort hier bij de werkcultuur dat mensen gratis werken voor hun baas, en het is aan mij om te beslissen of ik daarin meega of niet".
Dat is geen onafwendbare, onvermijdbare druk. Het is een keuze. En je zult zien dat die 'noodzakelijke' dingen voor een concurrentiële sector eigenlijk helemaal niet zo noodzakelijk zijn. Jij geeft iets aan je bedrijf. Zij betalen je daarvoor. Ik neem aan dat het werk wat je levert, meer waard is dan niks, waarom ben je dan wel bereid om het aan die prijs te verkopen?
Onbetaald dan nog.Als je familiaal verlof neemt, maar snachts alle uren inhaalt, dan heb je toch geen verlof genomen. Hooguit gebruik gemaakt van glijdende werkuren
Dat een dokter zelfstandige is volledig zelf zijn werkdruk bepaalt eventjes vermelden als een kleine sidenote, alsof het een detail is. En dat gelijkstellen aan een werknemer die opgelegd wordt om minimaal x-aantal projecten op zich te nemen "want de werknemer kan ook ontslag nemen en ergens anders gaan werken en tijdens zijn sollicitatierondes alvast eisen dat er niet meer moet gewerkt dan x-aantal projecten/jaar want anders teken ik niet!". Make sense.
In zekere zin is een nieuwe job altijd een black box qua werkbelasting. Niemand kan eisen dat de werkdruk onder een bepaald niveau blijft. Niemand zal vragen of de werkdruk toch niet te hoog is, anders heb je de job sowieso niet (in de privé). En dan nog, wat denk je dat ze gaan antwoorden? "Ja, er hebben er hier vorig jaar nog 5 met een burnout gezeten dus om hier te werken moet je een halve zot zijn. Kun je dan hier tekenen aub?"
Een dokter kan van vandaag op morgen het aantal patiënten verminderen zonder gevolgen.
Laatst bewerkt:
Sorry maar als zelfstandige bepaal je niet altijd volledig zelf je eigen werkdruk hoor. Je moet uwe boterham verdienen he, of denkt ge dat die klanten niks verwachten als ik daar met een behoorlijke dayrate kom aandraven?
iamhollywood
Well-known member
Een dokter bepaalt niet zelf zijn werkdruk, die heeft nog altijd een zekere verantwoordelijkheid tegenover de maatschappij.
Hij kan het voor zichzelf op bepaalde vlakken makkelijker maken door administratieve ondersteuning maar als er simpelweg geen andere arts beschikbaar is moet jij uw mensen helpen, ik ken geen enkele arts die zou zeggen dat je maar moet creperen, die zal zich altijd in bochten wringen om te helpen. Zij het wel dat die voor zichzelf leert prioriteiten stellen wat dringend is en wat kan wachten.
Hij kan het voor zichzelf op bepaalde vlakken makkelijker maken door administratieve ondersteuning maar als er simpelweg geen andere arts beschikbaar is moet jij uw mensen helpen, ik ken geen enkele arts die zou zeggen dat je maar moet creperen, die zal zich altijd in bochten wringen om te helpen. Zij het wel dat die voor zichzelf leert prioriteiten stellen wat dringend is en wat kan wachten.
1) de alinea over zelfstandigheid is de helft van mijn post. Nee, geen sidenote.
2) sinds wanneer bepaalt een huisarts zelfstandig hoeveel van zijn patiënten er ziek zijn? Zijn werkdruk bepaalt zo'n arts in de meeste gevallen zelf niet. Het aantal dokters die steevast altijd patienten weigeren na een vast uur, lijkt me héél minimaal.
Je kan dit in jouw geval héél sterk sturen, dat heet arbeidsuren. Mijn contract slaat op 8 uur per dag. Al wat ik meer doe is een gunst tegenover de werkgever, ik kan wél eisen dat dit zo blijft. En de werkdruk zelf, als die 8 uur dan té zwaar beladen zijn, daar bestaan verschillende manieren voor om deze te beheersen, o.a. via de preventiedienst van je werkgever.mac-bc zei:
Ik zeg niet dat dat laatste de gemakkelijke weg is, maar jawel, je kan het eisen. of het dan in 1-2-3 opgelost zal worden, is nog iets anders, maar zonder twijfel kan je het eisen en kan je je grenzen stellen.
Dan raad ik die artsen aan om actief te pleiten voor de stopzetting van het numerus clausus. De realiteit is echter dat ze er actief voor lobbyen. De ironie.
Je kunt niet gas geven en remmen tegelijkertijd, en dan klagen dat je remschijven overhit geraken.
Hoe is dat nu een discussie over artsen geworden?
Ik snap het niet hoor, je hebt vrouw en kind, een nieuw gerenoveerd huis, etc waarom nog altijd die ratrace om altijd maar meer en hoger? Als dat het doel is, ok maar dan zie uw eigen statement hierboven eh. En dan moet je zeker zijn dat vrouw en kind ook op dezelfde lijn zitten.
Wat? Dat is toch letterlijk wat jij doet?
Ik snap het niet hoor, je hebt vrouw en kind, een nieuw gerenoveerd huis, etc waarom nog altijd die ratrace om altijd maar meer en hoger? Als dat het doel is, ok maar dan zie uw eigen statement hierboven eh. En dan moet je zeker zijn dat vrouw en kind ook op dezelfde lijn zitten.
Dat is net een illustratie van hetgeen ik zeg: namelijk dat niet de jobinhoud de werkvreugde bepaalt, maar de omgeving waarbinnen je opereert.
Mulan
Well-known member
Als "niemand" voor de specialisatie als huisarts kiest, ben je daar ook niet veel mee hè. Er is een overaanbod aan artsen die willen specialiseren, er is een tekort aan artsen die bewust kiezen om huisarts te worden.
De ironie is dat jij niet moet pleiten om wetgeving te veranderen, je hebt die wetgeving al ter beschikking.
En je klaagt dat anderen niet doen wat je zelf niet wil doen.
Als je méér werkt dan 8 uur per dag als winkelbediende of als vrachtwagenchauffeur, dan is dat vrij eenvoudig te constateren. En dan is de oorzaak ook éénduidig. Je krijgt gewoon teveel werk, je moet teveel uren presteren, etc. Dan kun je perfect daarmee naar uw werkgever stappen.
Als je echter meer werkt dan 8 uur per dag in een consultancy-omgeving (of heel wat andere diensten), dan kunnen er verschillende oorzaken zijn:
- Zoals hierboven: je krijgt teveel werk je moet teveel uren presteren, etc.
- OF "Ah mac-bc, is het waar jongen? Misschien werk jij wel te traag? Heb je daar al eens aan gedacht?"
En dan beland je in een discussie van "Uw peers hoor ik niet klagen! Dus blijkbaar is het wel mogelijk om die hoeveelheid werk binnen de 8 uren per dag te presteren!". Dat die peers 's avonds wellicht ook doorwerken, dat weet niemand. En dat zullen ze ook niet zeggen natuurlijk.
En daar sta je dan. De domme kloot die als eerste zijn mond heeft opengedaan krijgt de stempel van "trage werker", "kan de druk niet aan", ... terwijl de anderen die zwegen en 's avonds ook doorwerken als "good performers" worden beschouwd en opslag krijgen.
Telkens komt het neer op deze bovenstaande redenering, hoe je het ook draait of keert. En opnieuw ligt dat aan de werkomgeving (waar dokters bijvoorbeeld geen last van hebben), niet aan de jobinhoud. Dat bedoel ik dus met de allesbepalende werkomgeving.
Ok, maar als jij dan effectief niet thuis verder werkt en dan misschien die opslag misloopt. Is dat zo erg? Hoeveel meer heb je nodig? Wat mis je op dit moment?
DAT is waar het uw eigen keuze wordt.
Ik heb nu al verschillende jobs gedaan:
- Bij de ambtenarij is er te weinig ambitie, gaat het niet snel genoeg vooruit, leer je niet genoeg bij, is de druk te laag, ... en zie ik mezelf binnen de kortste keren wegkwijnen.
- In mijn huidige werkomgeving moet je blijkbaar mee in die ratrace, zie bovenstaande redenering.
Wie mij de job met de gulden middenweg tussen beiden kan bezorgen, be my guest.
Mulan
Well-known member
Als JIJ een probleem hebt, ben JIJ diegene die op zoek moet gaan naar wat bij jou past. Niet anderen die moeten gaan presenteren aan jou wat beter bij jou zou kunnen passen.
Ik heb een knaller van een burn-out gehad om in te zien dat het én het systeem was dat niet goed werkte én ik als persoon die het zwaarder had dan veel anderen binnen dat systeem. Dus ik ben iets totaal anders gaan doen aan een lager loon met GIGANTISCH minder stress. Nu heb ik dus wél een match tussen capaciteiten van mezelf én werkomgeving. Maar niemand is bij mij thuis komen aankloppen om mij de match te komen presenteren hoor...
Pieterjan94
Well-known member
En nog los van de vraag of ze effectief zo reageren -wat ik betwijfel-, wat heb je dan precies te verliezen door als eerste je mond open te trekken? Is nu toch ook niet alsof er gigantisch met geld wordt gesmeten in de ingenieursbureaus... In jouw geval, voor zover ik het zie, lijkt die potentiele rust de grootste return die je op dit moment kan hebben...
Kan je zelf perfect hé.
Echt, ik lees uw posts graag: ze hebben een hoog entertainment gehalte. En ik kan me ook vinden een deel van uw posts; uw N-VA rants zijn altijd wel leuk en bevatten imo ook dikwijls een kern van waarheid.
Maar soms zijt ge ook gewoon te koppig. Hier zijn al zo veel oplossingen gepasseerd en nog blijft ge imo wat wentelen in zelfmedelijden.
Ge zijt hier op't forum enorm assertief en afgaand op uw posts is dat irl toch anders. Zeg eens tegen uw collega's en/of manager: "nee dat gaat niet". Als ze dat niet aanvaarden heb je twee keuzes: je zegt thuis dat je volop voor die job wil gaan en dan moet je hopen dat je vrouw zich schikt. Of je zoekt iets anders. Er echt jobs genoeg, er zal er wel ééntje tussen zitten waar ge u goed gaat voelen.
En leer leven met het feit iedereen fouten maakt, jezelf inclusief.
Neem die aannemer: als die niet antwoord en gewoon opdaagt wanneer het niet kan: stuur die weg. Leer er dan mee leven dat dat ene ding dat die moet doen vertraging op loopt.
En wees niet te trots om hulp te vragen. Want zoals ge nu bezig zijt, gaat ge crashen.
Het stopzetten van de numerus clausus is geen oplossing, de uitbreiding er van wel. De reden dat de numerus clausus bestaat heeft niets te maken het statuut van arts, wel met de kost/techniciteit/omkadering van de opleiding. Het is echter inderdaad nutteloos om de uitstroom van artsen kunstmatig te beperken. Onze Waalse vrienden doen het op dat vlak beter, die pleiten al langer voor de afschaffing van de numerus clausus. Wij Vlamingen zijn op dat vlak nog heel katholiek. Klein weetje @mac-bc : het merendeel van de artsen zijn voor de afschaffing van de numerus clausus. Het lobbyen is tussen artsensyndicaten - overheid. Kleine nuance. Maar de beperking die momenteel geldt is inderdaad absurd.
Enkele statistieken:
- het grootste gedeelte van artsen in ons land zit tussen de leeftijd van 50 en 65, die gaan allemaal naar hun pensioen. Als je rekent dat de opleiding tot huisarts 9 jaar duurt, en de opleiding tot specialist 12 jaar duurt, zijn we te laat.
- 65% vd afstuderende artsen zijn vrouwen, waarvan het merendeel niet voltijds zal werken.
- Binnen dit en 8 jaar zullen we artsen moeten importeren uit het buitenland. Dit geldt ook voor verpleegkundigen.
Frankrijk heeft bijvoorbeeld de numerus clausus al opgeheven omdat ze goed beseffen dat nu een artsentekort is.
Enfin, dit is wat off-topic. Misschien een nieuw topic hieromtrent opstarten?
Met andere woorden @mac-bc : het wordt er niet beter op.