Hier nog een ander verhaal
Koenraad D. (51): “Op je veertigste worden afgeschreven, dat doet ontzettend pijn”
“Na mijn eerste hartstilstand ben ik nog opnieuw gaan werken. Maar na twee nieuwe incidenten in een klein jaar tijd was het genoeg geweest. Ik werkte in een magazijn van een transportbedrijf. Door mijn hartritmestoornissen is dat te gevaarlijk werk. Ik heb nog aangepast werk gevraagd, maar van mijn werkgever hoefde ik niet meer terug te komen.”
...
Het is niet van niet willen werken. Ik zou heel graag weer aan de slag gaan, maar mijn aandoening wordt erger. Zelfs een uurtje in de tuin werken lukt al niet meer.”
Bovenstaand verhaal is een beetje schrijnend

(Al weet ik de details niet, ik zou denken dat hij dan toch ook deels invalide verklaard is?) Het zijn niet allemaal profiteurs. Maar ja tegen mensen zoals Didier zeg ik: Kijk eerst nog eens goed in de spiegel.