Work‑life balance: hoe ervaren jullie dit?

[mazzi]

Ik wil graag polsen naar jullie ervaringen en ideeën over work‑life balance, omdat ik zelf het gevoel heb op een kantelpunt te zitten en soms eenzijdige meningen lijk te horen.

Ik ben begin 30, heb jonge kinderen en bevind mij binnen het bedrijf in een context waar groei, inzet en flexibiliteit sterk centraal staan. Daardoor kom ik vaak terecht in een omgeving met zeer ambitieuze profielen en expats, waar lange werkdagen, hoge beschikbaarheid en soms zelfs relocatie als “normaal” worden geopperd. Uitspraken als “uw vrouw kan toch op de kinderen passen” of “uw kinderen zijn jong, dit is nu het moment om te verhuizen” zijn niet uitzonderlijk.

Hoewel ik ambitieus ben en mijn job met veel goesting doe, stel ik mezelf steeds vaker de vraag: zijn dit soort uitspraken effectief de norm, of zit ik vooral in een soort echokamer van profielen die elkaar hierin versterken?

Ook de uitspraak “niemand klaagt op zijn sterfbed dat hij te weinig gewerkt heeft, wel dat hij te weinig tijd met zijn familie heeft doorgebracht” blijft bij mij hangen.

Ik weet dat hier veel verschillende profielen zijn met uiteenlopende levenservaring, en hoor daarom graag jullie mening: waar ligt voor jou het evenwicht tussen ambitie en een duurzaam privéleven?

 

[Sylverscythe]

Het is vrij herkenbaar. Die flexibiliteit en verhuizen voor de volgende kans zijn bij ons ook ingeburgerd. Het is natuurlijk traditioneel een mannenbastion, en mijn vorige baas zijn vrouw was huismoeder. Die zat dan ook makkelijk tot zeer laat op het werk. En ik ben daar ook in meegegaan tot ik een gezin had. Ik moet eerlijk zijn dat dit ook samenviel met de luxe vastbenoemd te worden.

Ook nu heb ik heel wat collega's die met de jouwe meekunnen. Meetings over de halve wereld, congressen, etc. Ik doe dat ook maar beperkter want ik wil ook aanwezig zijn voor mijn dochter. Ik heb een collega die toen we een datum hadden waarop mijn vrouw haar bevalling zou ingeleid worden de geweldige woorden sprak: "ja eigenlijk kan je daar de eerste helft van de dag toch niet veel gaan doen, dus je zou ook naar het werk kunnen komen." Ik heb daar eens goed mee gelachen.

Het is een echokamer, ik ken wel wat mensen met dezelfde achtergrond die gewoon in een andere sector werken en een groot deel daarvan is op een deftig uur naar huis om de kinderen op te halen.

Natuurlijk zullen er altijd wel buitengewone opportuniteiten zijn die buitengewone inspanningen vereisen, maar op een bepaald punt in je leven moet dat IMO toch wel heel uitzonderlijk en concreet zijn om daarvoor je gezin significant minder aandacht te geven.

 

[zarathustra]

Je hebt die echokamer hier ook natuurlijk, je kan nu al een lijstje neerschrijven van degenen die perfect gaan antwoorden in die stijl.
Ik heb nu het geluk in Noorwegen te werken en daar is dat veel minder het geval.

 

[Tonerider]

ik blijf dat raar vinden dat mensen hun werk belangrijker vinden dan hun eigen vlees en bloed. Waarom zou je voor kinderen gaan als je toch liever op uw werk zijt dan thuis? Zelf al doe je je job graag, dat blijft toch maar een job? Uw kind kan je nooit vervangen, uw job wel.

Vraag me dat dan toch ook af naar later toe: als ge zo pensioenleeftijd hebt en ge kijkt terug op uw leven en ge ziet geen of amper herinneringen aan dingen die ge met uw kinderen hebt gedaan, maar wel de jaarlijkse bonus op uw boekske of ge dan niet gaat twijfelen of dat een mooi boekje met gezinsherinneringen niet fijner had geweest.

Maar goed, ik heb geen kinderen, dus ik kan niet veel zeggen.

 

[SilentSpring]

Ook de uitspraak “niemand klaagt op zijn sterfbed dat hij te weinig gewerkt heeft, wel dat hij te weinig tijd met zijn familie heeft doorgebracht” blijft bij mij hangen.

Vooral dit.

Vroeger nam ik toch 1x per jaar een dag verlof om eens met mijn ma te gaan shoppen, iets te gaan eten,....
Ik wou ook in de zomerperiode nog eens een weekendje weg richting Duitsland ofzo met m'n ouders/familie.
De laatste jaren kwam dat er niet meer van omdat ik te weinig verlofdagen over had, de zomerperiode is ook altijd druk bij mij.

Dat steekt mij al langer wat tegen, iedereen is in juli/augustus in vakantiemodus maar bij mij is dat niet het geval.
Ergens is het ook wel plezant om minder gestoord te worden, langs de andere kant zit je tijdens mooie dagen wel binnen achter die bureau.

Het is nu 3 weken geleden dat mijn ma is overleden, dus nu moet ik niks meer met haar doen
De laatste dagen loop ik dan ook wat gefrustreerd op het werk rond, denkende aan die momenten die ik nog had willen nemen maar waarbij er altijd wel iets werk-gerelateerd tussenkwam.
De afgelopen jaren heb ik overuren al tot het strikte minimum beperkt, maar ik had dus graag hier en daar eens een snipperdag/verlengd weekend meer willen nemen.

 

[Noctilucus]

Je kan absoluut ambitieus zijn en je job graag doen, zonder dat je daarvoor je werk op de eerste plaats moet zetten ten koste van je gezin/gezinsleven.

In het ene bedrijf zijn zo'n uitspraken al meer de norm dan in het andere. Er zijn bedrijven waar ze bv. verwachten dat je minstens X jaar in het buitenland gaat werken als je carrière wil maken; in een aantal daarvan leidt dat effectief tot uitzonderlijke opportuniteiten, in een groot (?) aantal bedrijven leidt dat gewoon tot niets wanneer die mensen uit het buitenland terugkeren - en toch blijft de verplichting, met alle frustratie tot gevolg van de werknemers in kwestie.

- Uw vrouw kan toch op de kinderen passen: nogal kort door de bocht om er van uit te gaan dat vrouwen geen carrière mogen maken En zelfs al zou je vrouw dat zien zitten, betaalt dat extra lang werken zoveel extra dat je daardoor een tweede loon extra verdient? In 99% van de gevallen niet.
- Uw kinderen zijn jong, dit is nu het moment om te verhuizen: is een dubbele, van ex-collega's die dat als kind meegemaakt hebben of die zoiets deden toen ze jonge kinderen hadden, hoor ik zowel positieve als negatieve ervaringen, maar overwegend toch meer negatieve. Kan ik zelf niet veel zinnigs over zeggen, behalve dat het allemaal niet zo evident is.

FWIW: ik heb 10-15 jaar in zo'n omgevingen gewerkt, wel bewust beslist van nooit te verhuizen voor het werk (ook al liet ik dan een paar opportuniteiten vallen) omdat mijn sociaal leven en familie voor mij ook toen belangrijker waren dan carrière.
Na die periode ook bewust beslist om van werkomgeving te veranderen naar iets met een betere work/life balans. Ook al betekende dat minder snel carrière maken (wat trouwens niet zo hoeft te zijn!), ik zou niet meer terug willen/kunnen naar zo'n omgeving.
Ik ken mensen die absoluut kicken op zo'n werkomgeving en die niet anders zouden willen, maar als je voelt dat je je gezin ervoor moet achteruit schuiven, moet je toch kritisch in vraag durven stellen waar jij en je gezin het gelukkigst van worden.

 

[SpecialK1983]

Ik heb 15 jaar altijd absoluut werk eerst gezet, waarbij werkweken van 60u geen uitzondering waren en uitschieters tot 80u en meer. In de week durfde ik al snel niets meer inplannen omdat ik gegarandeerd moest annuleren. Na een tijdje stoppen mensen ook met je meevragen. De impact van die keuze was best groot, op familie, vrienden, relaties en zelfs gezondheid.
Toen de kinderen er kwamen ging het echter meer en meer "knagen" en na een paar jaar toch besloten om mijn carrière een andere wending te geven. Nog altijd ver van een 9-to-5 job, maar toch iets meer controle erover en weekends en vakanties worden beter gerespecteerd.
De kinderen zijn maar één keer jong en zowel zij als ik genieten van meer tijd te hebben met en voor elkaar.

Soms blijft het wel ergens knagen en ik sluit niet uit dat ik ooit terug een snelheid hoger schakel op werkvlak. Maar je kan niet alles hebben, of toch niet alles tegelijk.

Mijn vrouw heeft trouwens ook geen 9-to-5 job en ons leven is dus een puzzel en agenda's die voortdurend naast elkaar gelegd moeten worden en afspraken die maanden op voorhand moeten vastgelegd worden...

 

[berenod]

Message from my life coach:

 

[TRUMP]

Ook de uitspraak “niemand klaagt op zijn sterfbed dat hij te weinig gewerkt heeft, wel dat hij te weinig tijd met zijn familie heeft doorgebracht” blijft bij mij hangen.

Dit dus. lijkt me toch echt een no brainer.
wie verkiest nu werk boven privé?
toch enkel mensen die niet gelukkig zijn in hun privé, lijkt me

 

[mazzi]

ik blijf dat raar vinden dat mensen hun werk belangrijker vinden dan hun eigen vlees en bloed. Waarom zou je voor kinderen gaan als je toch liever op uw werk zijt dan thuis? Zelf al doe je je job graag, dat blijft toch maar een job? Uw kind kan je nooit vervangen, uw job wel.

wie verkiest nu werk boven privé?
toch enkel mensen die niet gelukkig zijn in hun privé, lijkt me

100% akkoord als je het zo stelt, maar het is natuurlijk niet zwart of wit en dat maakt het voor mij moeilijk.

Ik ben gestart in een operationele functie met mooie uren, 's middags vroeg gedaan en op tijd thuis. Na enkele jaren veranderd van functie zonder vast uurschema. Als je enkel dat aspect bekijkt, een domme move want wie geeft nu die mooie uren op. Tot je bekijkt hoe vaak ik intussen vroeger ben moeten doorgaan of later toegekomen ben om een ziek kind te halen of weet ik veel.
Operationele functie: hopen op voldoende bezetting en goedkeuring van leidinggevende. Nu? Bericht naar de collega's dat ik niet kom, bereikbaar ben en zorgen dat op het einde van de rit het werk gedaan is.

Wat is dan op het einde van de rit het voordeligste? Sowieso verlies ik dingen door te doen wat ik doe, maar ik ben er niet van overtuigd dat het alleen nadelig is. Bovenstaande is natuurlijk anekdotisch en iedere situatie is anders.

 

[Nineshots]

Dit dus. lijkt me toch echt een no brainer.
wie verkiest nu werk boven privé?
toch enkel mensen die niet gelukkig zijn in hun privé, lijkt me

Er zijn ook genoeg jobs die heel veel voldoening geven. Of die zelfs overgaan in hun privé.

 

[Tonerider]

100% akkoord als je het zo stelt, maar het is natuurlijk niet zwart of wit en dat maakt het voor mij moeilijk.

Ik ben gestart in een operationele functie met mooie uren, 's middags vroeg gedaan en op tijd thuis. Na enkele jaren veranderd van functie zonder vast uurschema. Als je enkel dat aspect bekijkt, een domme move want wie geeft nu die mooie uren op. Tot je bekijkt hoe vaak ik intussen vroeger ben moeten doorgaan of later toegekomen ben om een ziek kind te halen of weet ik veel.
Operationele functie: hopen op voldoende bezetting en goedkeuring van leidinggevende. Nu? Bericht naar de collega's dat ik niet kom, bereikbaar ben en zorgen dat op het einde van de rit het werk gedaan is.

Wat is dan op het einde van de rit het voordeligste? Sowieso verlies ik dingen door te doen wat ik doe, maar ik ben er niet van overtuigd dat het alleen nadelig is. Bovenstaande is natuurlijk anekdotisch en iedere situatie is anders.

dat is natuurlijk aan ieder persoonlijk om in te vullen, maar de vraag is ook: doe je dat 'ik kom niet en ben niet bereikbaar' ook om fijne herinneringen aka een band met je kinderen op te bouwen of enkel 'het is nu alle hens aan dek'. Ben je er enkel als ze ziek zijn of ook voor de leuke dingen van het leven. Nogmaals, aan ieder zelf om die balans uit te zoeken en ik besef dat het ook niet simpel is om daar keuzes in te maken.

 

[Muscleduck]

Ik ben te oud om mijn werk boven mijn gezin te kiezen. Vroeger ja, werken, ploegenwissels, langer blijven, vroeger terugkomen, 5 keer 12h ploegen om een zieke op te vangen. Ondertussen verbouwen.
Met de kop eens goed tegen de muur gelopen, nu weet ik beter.

Als er dringende dingen zijn voor het werk kan het gezin heel even 2e worden, maar zeker niet (meer) consequent.

 

[mazzi]

65% family first, duidelijk en doet wel nadenken.
Ik weet ook niet goed hoe het dan anders moet, want werken moet iedereen en elke job heeft wel een impact op het privéleven, denk ik?
En inderdaad, werk kan ook voldoening en persoonlijke groei geven, wat ook mee te nemen is in de vergelijking.

 

[Sylverscythe]

65% family first, duidelijk en doet wel nadenken.
Ik weet ook niet goed hoe het dan anders moet, want werken moet iedereen en elke job heeft wel een impact op het privéleven, denk ik?
En inderdaad, werk kan ook voldoening en persoonlijke groei geven, wat ook mee te nemen is in de vergelijking.

Het feit dat je jezelf de vraag stelt, betekent waarschijnlijk toch dat er zaken zijn die je niet vanzelfsprekend vindt? Uiteindelijk lijkt het vooral een kwestie van je grenzen bewaken volgens je persoonlijke voorkeuren, met natuurlijk ook wat pragmatisme (je kan van een job met flexibele uren geen 9-5 maken). Uiteindelijk hangt dat altijd af van je persoonlijke situatie. Sommige mensen halen voldoening uit een hectische, veeleisende werkomgeving uiteindelijk, en hebben een partner die dan het thuisfront opvangt. Ik denk dat de "aanvaardbare" grens voor velen ligt bij geen buitengewone impact op de kinderen?

Uiteindelijk denk ik dat de family first mensen ook wel niet op elk moment aan de schoolpoort kunnen staan en nooit overuren doen buiten een 9-5. Maar ik ben wel van mening dat kinderen belangrijker zijn dan wat meer loon, omdat zoals iemand hier al zei die ook maar een keer jong zijn.

 

[Tjiftjaf]

Ik heb (nog) geen gezin, dus bij mij primeert voorlopig nog het werk. In mijn huidig bedrijf zijn we verplicht elke dag naar kantoor te komen wat me zo'n 2 uur per dag kost. De enige reden dat ik dit blijf doen is dat ik hier meer dan gemiddeld betaald word. No way dat ik dit blijf doen als ik kinderen heb. Op termijn zoek ik iets te doen met meer flexibiliteit. Idealiter freelance.

 

[Chauffagist]

Ik heb mijn werk aangepast in functie van mijn gezin en dit werkt meer dan prima. Er zijn te veel onzekerheden in het leven, waardoor "later" niet altijd komt. Ik werk al mijn 5e jaar in het onderwijs en de balans kan niet meer beter worden. Mijn loon met barema 502 ligt vast, daar hoef ik dus niet van wakker te liggen, idem met de vakanties.

Mijn vrouw werkt ook in het onderwijs, waardoor we veel tijd met het gezin hebben. Uiteindelijk is dat het enige wat telt, want je neemt toch niks mee als het hier afgelopen is. Ik heb veel tijd over om te sporten en kan 95% van de lesvoorbereiding van thuis doen. Ik heb jaar na jaar positieve evaluaties, zowel door leidinggevenden, als door studenten, dus dat zit wel goed. Ik ben ook één van de weinigen die in de vakantie antwoordt op mails, maar dat voelt niet echt als werken als ik daarmee een student kan vooruit helpen en bezorgt mij ook geen stress.

 

[Muscleduck]

Ik heb (nog) geen gezin, dus bij mij primeert voorlopig nog het werk. In mijn huidig bedrijf zijn we verplicht elke dag naar kantoor te komen wat me zo'n 2 uur per dag kost. De enige reden dat ik dit blijf doen is dat ik hier meer dan gemiddeld betaald word. No way dat ik dit blijf doen als ik kinderen heb. Op termijn zoek ik iets te doen met meer flexibiliteit. Idealiter freelance.

Dat was voor mij ook zo. Ik heb nog in Lot gewerkt, dat was 40 min a 1h15 ENKEL. Ik blies er toen ook een tank per week door, 70 liter nafte elke week om te mogen werken. Ik verdiende toen goed en had geen gezin dus dat was geen drama voor mij.

Nu heb ik een zoon, ik kan die elke dag op school afzetten. Ik rij 5 om naar school te rijden, en dan van daar 5 min verder om te werken. Ik heb glijuren en kan eigenlijk doen wat ik wil. Baas is hier ook flexibel in. Ik verdien nu hetzelfde als in 2018 mocht ik de indexatie negeren (dus een stuk minder) maar dat kan me weinig schelen. Mijn loon is een pak lager dan het gemiddelde en zeker het BG gemiddelde, maar ik ben content. Ik zien mijn zoon elke dag en dat is voor mij belangrijker dan kunnen stoefen met mijn loon.

 

[mazzi]

kunnen stoefen met mijn loon.

Los van stoefen is dat ook een ding, want wat ben je met geld als je geen tijd hebt om het uit te geven.

 

[Creeping Death]

Als er dringende dingen zijn voor het werk kan het gezin heel even 2e worden, maar zeker niet (meer) consequent.

Dit.

We zijn een klein team binnen een groot bedrijf en dat vraagt soms wel flexibiliteit. Maar eigenlijk valt dat heel goed mee en is het meestal in te plannen en op te vangen. Maar da's uitzondering. Gezin komt sowieso op de eerste plek.