Work‑life balance: hoe ervaren jullie dit?

Hoe ervaar jij jouw work‑life balance?

  • Werk eerst: Carrière en beschikbaarheid staan structureel op de eerste plaats

    Stemmen: 0 0,0%

  • Totaal aantal stemmers
    175
Dat is waarschijnlijk de meest eerlijke sollicitant die je over de vloer gekregen hebt. Ik ken nul mensen voor wie retail een droomjob of een doel is. 99.9% doet dat enkel voor het geld. Gebruik dat dan ook in je voordeel, waarschijnlijk een werknemer die dan ook alles zal willen doen voor extra loon (zaterdag/zondagwerk, misschien commissie voor extra motivatie?)

Beetje bizar dat werken voor loon cultureel als negatief wordt beschouwd.

Kan deel van je frustratie komen van dat de jongere generatie hier veel nuchter in staat?
Frustratie? Kan toch ook over de manier waarop zijn dat hij eens moest zuchten... Geef toe dat als je letterlijk zoiets zegt, je geen goede beurt maakt (totaal iets anders dan zeggen 'ik zoek een job om geld te verdienen')...

Balans is hier zeer sterk in het voordeel van ons gezin maar ik heb wel de afspraak met mijn partner dat zij het meeste voor de kinderen zorgt (het meeste naar school doen, het meeste afhalen), gezien zij 4/5e werkt maar dan elke dag van de week dus 6u25. Hierdoor en het feit dat ze op een kwartier van thuis werkt en 2 dagen thuis werkt maakt het voor haar gemakkelijker, reistijd inbegrepen ben ik ongeveer van 8u tot 18u weg thuis. De komende jaren gaat deze balans wel veranderen. Over een jaar of 2-3 gaan allicht mijn aandelen weer verkocht worden en ben ik niet zeker dat ik weer instap. Kan zijn dat ik dan het geld gebruik om de openstaande leningen van 2 verhuurappartementen af te lossen en dan ook 4/5e nog ga werken tot ik het beu ben. Ondertussen doen we ook zeer veel met ons gezin samen, we eten quasi elke dag samen, doen samen huiswerk, spelen spelletjes, kinderen instoppen, etc... De uren die ik extra doe, doe ik dan ook meestal als de kindjes in bed liggen.
 
Dat is waarschijnlijk de meest eerlijke sollicitant die je over de vloer gekregen hebt. Ik ken nul mensen voor wie retail een droomjob of een doel is. 99.9% doet dat enkel voor het geld. Gebruik dat dan ook in je voordeel, waarschijnlijk een werknemer die dan ook alles zal willen doen voor extra loon (zaterdag/zondagwerk, misschien commissie voor extra motivatie?)

Beetje bizar dat werken voor loon cultureel als negatief wordt beschouwd.

Kan deel van je frustratie komen van dat de jongere generatie hier veel nuchter in staat?

Ik ben na vele jaren zeer goed geworden in vrijwel meteen in te schatten of iemand geschikt is om te werken in gespecialiseerde retail. Ik kan met grote overtuiging zeggen dat die specifieke persoon met heel zijn attitude een ramp zou geweest zijn. Elk individu dat ik zelf geselecteerd heb, vaak zelf aangebracht van klanten die ik aangesproken heb ''dit zou nog iets voor u zijn.'' Kan me vrijwel geen enkele voor de geest halen van die specifieke mensen die al bij ons vertrokken zijn buiten specifieke omstandigheden zoals verhuis. Ik kan veel dingen niet goed, echter dat soort zaken inschatten, daar ben ik oprecht zeer goed in.

''De jonge generatie hier nuchter in staat?''
Sorry, maar hier moet ik gewoon echt om lachen hoor.

Denk dat je niet echt in dagelijkse operaties bezig bent met recruiting van dergelijke profielen. Je zal me weinig tot geen tips of suggesties kunnen maken hoe ik dergelijke zaken in mijn voordeel kan draaien. Ik doe dit al JAREN, tientallen mensen gerecruit voor retail. Vroeger deed ik zelf veel recruiting, nu niet langer operationeel mee bezig maar ik zit, zoals in dit geval ook af en toe nog wel eens bij.
Jonge mensen in die niches blijven meestal liever thuis in het weekend dan een goed betaalde flexi dag er bovenop te nemen maar staan wel altijd als eerste aan te schuiven voor gesprekken over vergoeding. Vanuit mijn observatie kan ik je echt wel zeggen dat er een heel grote mentaliteitswijzing plaatsgevonden heeft specifiek bij gen-z en millenials en dat heeft weinig met 'nuchterheid' te maken alvast bij die personen.

Edit: nog een opvallend feit - wij hebben in de beginjaren enorm veel jonge mensen, schoolverlaters, prille twintigers op de payroll gezet. Vrijwel al die 'anciens' werken nog bij ons, weinig afwezigheid, tonen begrip als verlof wordt afgewezen omdat de planning anders niet lukt omdat ze het 3 dagen op voorhand vragen. De jonge mensen post-covid tonen onbegrip, hebben veel hogere afwezigheden, verlof niet kunnen krijgen last minute? Niet langer verbaasd dat ze dan plots afwezig zijn die dagen wegen ziekte. Ook stevige pieken in ziekte op brugdagen, maandagen en vrijdagen. Er is ook veel minder accountability als er fouten gemaakt worden. Ze lijken er gewoon niet om te geven. Ik wil nog even nuanceren dat dit uiteraard niet bij iedereen zo is, er zijn echt zeer goede jonge mensen ook in de teams, echter is de stijging van dit soort 'incidenten' echt zo opvallend dat dit echt geen verwaarloosbare cijfers zijn.

Het is echt dra-ma-tisch hoor. Valt tal van de hoger geplaatse posities op binnen het bedrijf plus we werken enorm data driven dus ik beeld me dit echt niet in :)


Vertel je hen dat ook? "Je kan X eur extra verdienen door Y en Z te doen", of is het een situatie waar je eerst onbetaald een jaar lang Y en Z moet doen om dan misschien X te krijgen na het jaarlijkse evaluatiegesprek?

Er zijn genoeg collega's die met zo'n vage beloftes extra onbetaald werken, en dan is er uiteraard nooit budget voor aan het eind van de rit. Ik doe dat zelf ook nooit meer.

Als een werkgever die een magazijnier eens een poolwagen met tankkaart heeft gegeven om hem financieel aan te sterken zodat hij zijn prive wagen kon verkopen tot zelfs een overbruggingskrediet geven met persoonlijke middelen voor iemand binnen onze organisatie omdat hun oude woning nog niet verkocht was en het niet tijdig rond geraakte met de bank, neem ik toch wat aanstoot aan je opmerkingen. Je weet echt niet wat voor iemand er uiteindelijk achter de avatar zit maar ik ben alvast niet 'dergelijk' persoon of ondernemer.

Vroeger doorliepen mensen een betaalde opleiding van 2 tot 4 weken afhankelijk van hoe vlot ze konden oppikken. Toen volgde altijd vast contract. Post-covid zijn we effectief geswitcht naar eerste een hele tijd op interim omdat we vaak gewoon zagen hoe er misbruik gemaakt werd en motivatie meteen wegviel. Was gewoon nodig als extra buffer. Hebben iemand gehad jaar of 2-3 geleden, interim periode met glans doorlopen. Feedback was goed, prestaties ook. Vast contract, exact 4 werkdagen gekomen. ''Thuis met psychische problemen'' , waren nul signalen, HR en retail manager voeren nog gesprekken met die personen alvorens vast contract, alles leek top. Vanuit het niets langdurig thuis 4 dagen na het tekenen van een vast contract, wou niet meer terugkomen maar ''wou ontslagen worden want dan kon ze gaan stempelen''. Volgens de dagelijkse tiktoks en instagrams die ze bleef posten leek ze het toch prima naar haar zin te hebben. (en ja, dit kan uiteraard nog voor iemand met problemen in principe maar we wisten gewoon: she is bullshitting us).

Er is dus weldegelijk frustratie maar niet binnen de framing die je portretteert alvast.
 
Laatst bewerkt:
Echter ook daar is dat iets dat je voor jezelf moet bepalen. Wat zijn je doelen? Ga je gelukkiger zijn door die doelen te overstijgen? If not, waarom zou je het doen als dat potentieel extra stress en gedoe met zich meebrengt?

Dit dus.

In se is die vraag "wanneer gaat ge content zijn" dus ook een verkeerde vraag. Die gaat er van uit dat er ergens een punt is waarop je zelf zegt "nu is het genoeg, meer moet niet", maar die gaat voorbij aan het gegeven dat er gewoon dingen kunnen zijn die je gewoon graag doet, en waarvan je nooit genoeg hebt. Internaliteiten, ipv externaliteiten (wellicht ietwat lastig om in te beelden voor generaties die letterlijk hun zelfvalidatie extern halen via likes en what not, mabon)..
"X, Y of Z verdienen", "zoveel plaatsen stijgen in de hierarchie", "zoveel volk aansturen of zoveel budget beheren", dat zijn allemaal externaliteiten. Daaraan vasthouden, is a sich weinig meer dan aangeven dat je nog niet weet wat je eigenlijk wil doen/worden/zijn. Weet je dat wel en handel je daar consequent naar, dan wordt werken plots veel minder werken en dan is genoeg inderdaad nooit genoeg.
 
Hier mid-30. Partner kreeg 12-13jr geleden te horen dat ze geen kinderen kon krijgen door een aandoening.
Vaste job en daarnaast nog 2 flexijobs. Weken van +60u zijn niet ongewoon. In de vaste job ook af en toe reizen incl overnachten.

Vaste job is mentaal stresserend, waardoor ik de flexijob eigenlijk eerder als een betalende hobby uitoefen. De flexijob is fysiek uitputtend en low-level. Een goed alternatief op de vaste job en maandelijks 600-1000€ netto bijverdienen.

Sinds kort mag partner wel kinderen krijgen. Nog steeds veel getwijfel, want het kan een mogelijks negatief effect hebben op haar aandoening...maar misschien ook niet. En dan is er nog het aspect "werk". Er wordt me nu "verweten" (groot woord) dat ik te veel werk. Anderzijds is zij (,mede met mij) iemand die graag van mooiere/duurdere zaken houdt waardoor het wel handig is om over de grotere budgetten te beschikken ,(dure afwerking tuin, interieur,...).
Dus we moeten trachten een nieuw evenwicht te vinden. Ikzelf vind het gigantisch moeilijk, omdat ik mijn flexijob als een leuke hobby ben beginnen beschouwen.
 
Het heet niet voor niets work-life balance en niet life-work balance. +90% heeft zich gewoon grotendeels te schikken naar een ander zijn regeltjes. Van die overige 10% zal dan wellicht 5% ook nog hoofdzakelijk voor het werk leven. Eigenlijk ben je nog het best door gewoon te gaan stempelen denk ik, ook al kan je dan nog steeds uw goesting niet doen.

Een mens zou eigenlijk eens een paar jaar de kans moeten krijgen om te leven met een onbeperkte hoeveelheid geld, pas dan zal iedereen kunnen zeggen wat hun ding is, nu zijn we veredelde slaven waar zweepslagen vervangen zijn door drinkgeld voor velen.
 
Zowel gezin als werk vind ik zeer belangrijk.
Zonder werk geen budget om uw gezin te onderhouden.
Ik stel mij dan ook zeer flexibel op naar mijn werkgever. Indien ik kan helpen (zowel met advies buiten de uren, inspringen bij zieken of afwezigen) mogen ze mij altijd bellen.
Ook voor collega's die ergens een dag verlof nodig hebben en vervanging zoeken mogen mij altijd contacteren. Indien mogelijk ga ik altijd proberen helpen.

Alles uiteraard in overleg met mijn vrouw. Het is msn 2-3 in heel mijn carrière voorgevallen dat ik forfait heb moeten geven om bij te springen.

De andere kant van de medaille: Als er iets is met mijn vrouw of kinderen, laat ik alles uit mijn handen vallen en ben ik weg. Dat weten mijn bazen (en begrijpen ze ook).

Ook heb ik altijd verlof op verjaardagsfeestjes, ben ik op alle schoolfeestjes van de kinderen aanwezig , niet beschikbaar op kerst en nieuwjaar en enkel telefonisch beschikbaar tijdens zomerverlof.
 
Edit: nog een opvallend feit - wij hebben in de beginjaren enorm veel jonge mensen, schoolverlaters, prille twintigers op de payroll gezet. Vrijwel al die 'anciens' werken nog bij ons, weinig afwezigheid, tonen begrip als verlof wordt afgewezen omdat de planning anders niet lukt omdat ze het 3 dagen op voorhand vragen. De jonge mensen post-covid tonen onbegrip, hebben veel hogere afwezigheden, verlof niet kunnen krijgen last minute? Niet langer verbaasd dat ze dan plots afwezig zijn die dagen wegen ziekte. Ook stevige pieken in ziekte op brugdagen, maandagen en vrijdagen. Er is ook veel minder accountability als er fouten gemaakt worden. Ze lijken er gewoon niet om te geven. Ik wil nog even nuanceren dat dit uiteraard niet bij iedereen zo is, er zijn echt zeer goede jonge mensen ook in de teams, echter is de stijging van dit soort 'incidenten' echt zo opvallend dat dit echt geen verwaarloosbare cijfers zijn.
Is dat niet meer een gevolg van de huidige economische situatie dan echt een generatie verschil? Nuja economie vormt ook wel een generatie, maar ik denk dat mensen nu meer keuzes hebben, en dat het makkelijker is om werk te vinden maar dat ook velen de indruk hebben dat geen enkele van de beschikbare jobs echt goed betaald. De perceptie leeft dat je vroeger met 1 salaris een huis en 6 kinderen kon opvoeden. Vandaag niet meer. Ik denk dat veel van je voorbeeldige oude werknemers zich ook anders zouden gedragen moesten ze vandaag starten.
Als een werkgever die een magazijnier eens een poolwagen met tankkaart heeft gegeven om hem financieel aan te sterken zodat hij zijn prive wagen kon verkopen tot zelfs een overbruggingskrediet geven met persoonlijke middelen voor iemand binnen onze organisatie omdat hun oude woning nog niet verkocht was en het niet tijdig rond geraakte met de bank, neem ik toch wat aanstoot aan je opmerkingen. Je weet echt niet wat voor iemand er uiteindelijk achter de avatar zit maar ik ben alvast niet 'dergelijk' persoon of ondernemer.
Ik merk wel op dat je mijn vraag ontweken hebt. Heb je de werknemers die extra zaken vragen duidelijk gezegd "doe Y en Z en dan krijg je X"?
 
Is dat niet meer een gevolg van de huidige economische situatie dan echt een generatie verschil? Nuja economie vormt ook wel een generatie, maar ik denk dat mensen nu meer keuzes hebben, en dat het makkelijker is om werk te vinden maar dat ook velen de indruk hebben dat geen enkele van de beschikbare jobs echt goed betaald. De perceptie leeft dat je vroeger met 1 salaris een huis en 6 kinderen kon opvoeden. Vandaag niet meer. Ik denk dat veel van je voorbeeldige oude werknemers zich ook anders zouden gedragen moesten ze vandaag starten.

Ik merk wel op dat je mijn vraag ontweken hebt. Heb je de werknemers die extra zaken vragen duidelijk gezegd "doe Y en Z en dan krijg je X"?
Perceptie speelt hierin gewoon een gigantische rol. Het verhaal dat tegenwoordig op elke Social Media wordt herkauwd door tig twintigers "mijn grootouders konden met 1 loon een alleenstaande woning kopen, wij kunnen met 2 lonen geen huis kopen" zit zo vol met gaten... Ja, de verhouding was vroeger anders, neen, die is vandaag niet zo hopeloos als iets. Vastgoed is veranderd, de rest niet zo gigantisch veel (in België). Mijn ouders moesten allebei een fulltime job hebben om hun huis te kunnen kopen en afbetalen én elk jaar 3-4 weken op (auto)vakantie te gaan.

Met slechts 1 inkomen dat doen was in die tijd, pakweg 40 jaar geleden, weggelegd voor de zéér goed betaalde profielen, of voor de goed betaalde profielen waarbij de uitgaven ook wel in verhouding stonden (ja, op 1 loon een huis afbetalen en gezin stichten, neen op 3-4 weken per jaar op vakantie kunnen gaan).

Vandaag de dag is het vastgoedverhaal veranderd. Aankoopprijzen zijn meer gestegen dan inflatie en lonen, al valt dat in België echt wel goed mee. Je kan met 1 (zeer goed) inkomen een woning afbetalen én een gezin onderhouden én op vakantie gaan jaarlijks. Met een "goed" inkomen kan je ook een woning afbetalen en een gezin onderhouden, met een "laag" inkomen (opgelet, in België is dat 2.000 EUR netto) kan je dat allicht niet met 1 inkomen. Werk je met 2 en heb je dus minimum 4.000 EUR netto? Dan kan je echt wel én een huis afbetalen én kinderen hebben én 3-4 weken op vakantie gaan elk jaar. Zijn dat allemaal reizen naar Azië/Zuid-Amerika of chique hotels in Dubai? Neen, daar zal al eens een autovakantie in zitten waarbij er gebudgetteerd moet worden.

Maar dat constante fabeltje van "mijn grootouders konden alles doen met 1 loon"... Wat een bullshit. Onze grootouders hadden niet de sociale druk van én de laatst gekende gadgets te hebben, én dezelfde verre reizen te moeten doen én een villa te kopen met een zwembad eraan én elke week toch 2-3x op restaurant kunnen gaan én 2 auto's op de oprit te moeten hebben. Die leefden ook veel soberder en hadden genoeg aan een jaarlijkse strandvakantie van enkele weken. Mijn grootmoeder langs moeders kant heeft nooit gewerkt. Er liepen 8 kinderen in huis rond dus had ze anders dingen te doen, mijn grootvader werkte dan wel van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Na het werk 's avonds en in het weekend ging hij dan naar zijn moestuin om de nodige groenten te kunnen telen, vaak ruilde hij daar dan een deel van voor fruit/vlees bij de buren. Het vlees dat ze voornamelijk aten als "dagelijkse" proteïnen waren trouwens zaken waarvan de doorsnee twintiger zelfs ladderzat niet van zou eten. Vakantie hebben zij nooit gehad, ze konden 1 autootje veroorloven die gebruikt werd om naar verre of chique gelegenheden te gaan, al de rest te voet of met 1 van de 3 fietsen die ze hadden voor 8-9 personen.

Maar ja, zeg dat tegen een tiener/twintiger dat hij/zij misschien eens moet stoppen met te luisteren naar wat social media zegt dat je moet doen en je niet per sé én je dagelijkse Starbucks én je quasi dagelijks uiteten/Deliveroo én je jaarlijkse iPhonewissel én jaarlijks 4 dagen in Tomorrowland zitten én minstens 2-3 vliegvakanties, waarvan toch 1tje minstens 12u vliegen én natuurlijk een nieuwe auto onder je gat, dat het dan een (quasi) nieuwe Peugeot 3008 moet zijn want die ziet er nog stylish uit... En niet te vergeten, dat allemaal met een strikte 9 to 5, geen minuut langer wantjah => Ik werk om te leven en leef niet om te werken. Dus dan liever om klokslag 17u naar buiten hollen om dan nog 2-3 uur te kunnen doomscrollen op Social Media.

Jah, neen, dan gaat dat allemaal niet meer. Moesten de grootouders daar echter iets van zeggen zal het niet zijn "ocharme, ge hebt het toch zo moeilijk".

Nog een probleem dat velen van "de jeugd" tegenwoordig hebben, veel minder zelfreflectie en enorm veel slachtoffergedrag. Alle problemen die ze hebben, waaronder ook heel dit verhaal, heeft niets met hen te maken maar puur met "de economie", "de wereld", "de samenleving", etc...

Soit, /oldfartramble.
 
Perceptie speelt hierin gewoon een gigantische rol. Het verhaal dat tegenwoordig op elke Social Media wordt herkauwd door tig twintigers "mijn grootouders konden met 1 loon een alleenstaande woning kopen, wij kunnen met 2 lonen geen huis kopen" zit zo vol met gaten... Ja, de verhouding was vroeger anders, neen, die is vandaag niet zo hopeloos als iets. Vastgoed is veranderd, de rest niet zo gigantisch veel (in België). Mijn ouders moesten allebei een fulltime job hebben om hun huis te kunnen kopen en afbetalen én elk jaar 3-4 weken op (auto)vakantie te gaan.

Met slechts 1 inkomen dat doen was in die tijd, pakweg 40 jaar geleden, weggelegd voor de zéér goed betaalde profielen, of voor de goed betaalde profielen waarbij de uitgaven ook wel in verhouding stonden (ja, op 1 loon een huis afbetalen en gezin stichten, neen op 3-4 weken per jaar op vakantie kunnen gaan).

Vandaag de dag is het vastgoedverhaal veranderd. Aankoopprijzen zijn meer gestegen dan inflatie en lonen, al valt dat in België echt wel goed mee. Je kan met 1 (zeer goed) inkomen een woning afbetalen én een gezin onderhouden én op vakantie gaan jaarlijks. Met een "goed" inkomen kan je ook een woning afbetalen en een gezin onderhouden, met een "laag" inkomen (opgelet, in België is dat 2.000 EUR netto) kan je dat allicht niet met 1 inkomen. Werk je met 2 en heb je dus minimum 4.000 EUR netto? Dan kan je echt wel én een huis afbetalen én kinderen hebben én 3-4 weken op vakantie gaan elk jaar. Zijn dat allemaal reizen naar Azië/Zuid-Amerika of chique hotels in Dubai? Neen, daar zal al eens een autovakantie in zitten waarbij er gebudgetteerd moet worden.

Maar dat constante fabeltje van "mijn grootouders konden alles doen met 1 loon"... Wat een bullshit. Onze grootouders hadden niet de sociale druk van én de laatst gekende gadgets te hebben, én dezelfde verre reizen te moeten doen én een villa te kopen met een zwembad eraan én elke week toch 2-3x op restaurant kunnen gaan én 2 auto's op de oprit te moeten hebben. Die leefden ook veel soberder en hadden genoeg aan een jaarlijkse strandvakantie van enkele weken. Mijn grootmoeder langs moeders kant heeft nooit gewerkt. Er liepen 8 kinderen in huis rond dus had ze anders dingen te doen, mijn grootvader werkte dan wel van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Na het werk 's avonds en in het weekend ging hij dan naar zijn moestuin om de nodige groenten te kunnen telen, vaak ruilde hij daar dan een deel van voor fruit/vlees bij de buren. Het vlees dat ze voornamelijk aten als "dagelijkse" proteïnen waren trouwens zaken waarvan de doorsnee twintiger zelfs ladderzat niet van zou eten. Vakantie hebben zij nooit gehad, ze konden 1 autootje veroorloven die gebruikt werd om naar verre of chique gelegenheden te gaan, al de rest te voet of met 1 van de 3 fietsen die ze hadden voor 8-9 personen.

Maar ja, zeg dat tegen een tiener/twintiger dat hij/zij misschien eens moet stoppen met te luisteren naar wat social media zegt dat je moet doen en je niet per sé én je dagelijkse Starbucks én je quasi dagelijks uiteten/Deliveroo én je jaarlijkse iPhonewissel én jaarlijks 4 dagen in Tomorrowland zitten én minstens 2-3 vliegvakanties, waarvan toch 1tje minstens 12u vliegen én natuurlijk een nieuwe auto onder je gat, dat het dan een (quasi) nieuwe Peugeot 3008 moet zijn want die ziet er nog stylish uit... En niet te vergeten, dat allemaal met een strikte 9 to 5, geen minuut langer wantjah => Ik werk om te leven en leef niet om te werken. Dus dan liever om klokslag 17u naar buiten hollen om dan nog 2-3 uur te kunnen doomscrollen op Social Media.

Jah, neen, dan gaat dat allemaal niet meer. Moesten de grootouders daar echter iets van zeggen zal het niet zijn "ocharme, ge hebt het toch zo moeilijk".

Nog een probleem dat velen van "de jeugd" tegenwoordig hebben, veel minder zelfreflectie en enorm veel slachtoffergedrag. Alle problemen die ze hebben, waaronder ook heel dit verhaal, heeft niets met hen te maken maar puur met "de economie", "de wereld", "de samenleving", etc...

Soit, /oldfartramble.
Mja, gedeeltelijk klopt wat je zegt ook wel, maar denk dat je veel verschillende factoren door elkaar mengt. Denk dat er weinig mensen zijn die alle dingen uit je lijstje verwachten.

Ik denk wel dat veel problemen met 'de jeugd' plotseling zouden opgelost zijn als de lonen 50% hoger zouden liggen bijvoorbeeld. Het is niet echt een mentaliteitsprobleem denk ik, maar meer een 'minimum inspanning voor een minimum loon' instelling. Boter bij de vis verwachten.

Het lijkt wel objectief gezien zo te zijn dat jongeren er wel mee wegkomen. De werkloosheidscijfers lijken niet significant te stijgen. Dus de markt lijkt hun houding te aanvaarden.
 
Perceptie speelt hierin gewoon een gigantische rol. Het verhaal dat tegenwoordig op elke Social Media wordt herkauwd door tig twintigers "mijn grootouders konden met 1 loon een alleenstaande woning kopen, wij kunnen met 2 lonen geen huis kopen" zit zo vol met gaten... Ja, de verhouding was vroeger anders, neen, die is vandaag niet zo hopeloos als iets. Vastgoed is veranderd, de rest niet zo gigantisch veel (in België). Mijn ouders moesten allebei een fulltime job hebben om hun huis te kunnen kopen en afbetalen én elk jaar 3-4 weken op (auto)vakantie te gaan.

Met slechts 1 inkomen dat doen was in die tijd, pakweg 40 jaar geleden, weggelegd voor de zéér goed betaalde profielen, of voor de goed betaalde profielen waarbij de uitgaven ook wel in verhouding stonden (ja, op 1 loon een huis afbetalen en gezin stichten, neen op 3-4 weken per jaar op vakantie kunnen gaan).

Vandaag de dag is het vastgoedverhaal veranderd. Aankoopprijzen zijn meer gestegen dan inflatie en lonen, al valt dat in België echt wel goed mee. Je kan met 1 (zeer goed) inkomen een woning afbetalen én een gezin onderhouden én op vakantie gaan jaarlijks. Met een "goed" inkomen kan je ook een woning afbetalen en een gezin onderhouden, met een "laag" inkomen (opgelet, in België is dat 2.000 EUR netto) kan je dat allicht niet met 1 inkomen. Werk je met 2 en heb je dus minimum 4.000 EUR netto? Dan kan je echt wel én een huis afbetalen én kinderen hebben én 3-4 weken op vakantie gaan elk jaar. Zijn dat allemaal reizen naar Azië/Zuid-Amerika of chique hotels in Dubai? Neen, daar zal al eens een autovakantie in zitten waarbij er gebudgetteerd moet worden.

Maar dat constante fabeltje van "mijn grootouders konden alles doen met 1 loon"... Wat een bullshit. Onze grootouders hadden niet de sociale druk van én de laatst gekende gadgets te hebben, én dezelfde verre reizen te moeten doen én een villa te kopen met een zwembad eraan én elke week toch 2-3x op restaurant kunnen gaan én 2 auto's op de oprit te moeten hebben. Die leefden ook veel soberder en hadden genoeg aan een jaarlijkse strandvakantie van enkele weken. Mijn grootmoeder langs moeders kant heeft nooit gewerkt. Er liepen 8 kinderen in huis rond dus had ze anders dingen te doen, mijn grootvader werkte dan wel van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Na het werk 's avonds en in het weekend ging hij dan naar zijn moestuin om de nodige groenten te kunnen telen, vaak ruilde hij daar dan een deel van voor fruit/vlees bij de buren. Het vlees dat ze voornamelijk aten als "dagelijkse" proteïnen waren trouwens zaken waarvan de doorsnee twintiger zelfs ladderzat niet van zou eten. Vakantie hebben zij nooit gehad, ze konden 1 autootje veroorloven die gebruikt werd om naar verre of chique gelegenheden te gaan, al de rest te voet of met 1 van de 3 fietsen die ze hadden voor 8-9 personen.

Maar ja, zeg dat tegen een tiener/twintiger dat hij/zij misschien eens moet stoppen met te luisteren naar wat social media zegt dat je moet doen en je niet per sé én je dagelijkse Starbucks én je quasi dagelijks uiteten/Deliveroo én je jaarlijkse iPhonewissel én jaarlijks 4 dagen in Tomorrowland zitten én minstens 2-3 vliegvakanties, waarvan toch 1tje minstens 12u vliegen én natuurlijk een nieuwe auto onder je gat, dat het dan een (quasi) nieuwe Peugeot 3008 moet zijn want die ziet er nog stylish uit... En niet te vergeten, dat allemaal met een strikte 9 to 5, geen minuut langer wantjah => Ik werk om te leven en leef niet om te werken. Dus dan liever om klokslag 17u naar buiten hollen om dan nog 2-3 uur te kunnen doomscrollen op Social Media.

Jah, neen, dan gaat dat allemaal niet meer. Moesten de grootouders daar echter iets van zeggen zal het niet zijn "ocharme, ge hebt het toch zo moeilijk".

Nog een probleem dat velen van "de jeugd" tegenwoordig hebben, veel minder zelfreflectie en enorm veel slachtoffergedrag. Alle problemen die ze hebben, waaronder ook heel dit verhaal, heeft niets met hen te maken maar puur met "de economie", "de wereld", "de samenleving", etc...

Soit, /oldfartramble.
wat een gezaag.

De feiten zijn dat je in 1990 voor 2-3x een bruto jaar salaris een huis had. Terwijl dit in 2026 voor 5-7x een bruto jaar salaris is.
 
Het heet niet voor niets work-life balance en niet life-work balance. +90% heeft zich gewoon grotendeels te schikken naar een ander zijn regeltjes. Van die overige 10% zal dan wellicht 5% ook nog hoofdzakelijk voor het werk leven. Eigenlijk ben je nog het best door gewoon te gaan stempelen denk ik, ook al kan je dan nog steeds uw goesting niet doen.
Als je beseft dat stempelen niet erg is, dan is dat toch juist zeer bevrijdend van werkstress en kan je gemakkelijk je prive leven boven het werk zetten.

Tijdje geleden heb ik ook extra werk geweigerd, gewoon omdat ik er geen zin in had en de vergoeding toch grotendeels richting belastingen zou gaan (dat ook zo gecommuniceerd). Wat gaan ze doen? mij ontslagen? Dat is dan ontslagpremie betalen en daarna 2 jaar doppen (of minstens een aantal maand toch).

Overuren, telefoontjes na het werk, permanentie, meetings voor 9 uur, reizen in privetijd daar moeten ze bij mij allemaal niet meer mee afkomen.

De jeugd heeft gelijk doe gewoon het minimum en geniet van je leven, je uitsloven levert je enkel de titel "sterkste schouder" op en dat wil je eigenlijk niet.
 
Laatst bewerkt:
Ik merk wel op dat je mijn vraag ontweken hebt. Heb je de werknemers die extra zaken vragen duidelijk gezegd "doe Y en Z en dan krijg je X"?

Je bedoelt: doe uw job zoals ze hier omschreven is, je krijgt dan als beloning daarvoor je verloning en als je het goed en gemotiveerd doet zijn er doorgroeimogelijkheden? :sarcastic:

Wat je hebt verwoord als 'jongeren zijn misschien meer geld-bewust en nuchter' kan je vanuit een andere invalshoek ook lezen als luiheid. Minimal effort willen doen, maximal reward krijgen.

Ik denk wel dat veel problemen met 'de jeugd' plotseling zouden opgelost zijn als de lonen 50% hoger zouden liggen bijvoorbeeld. Het is niet echt een mentaliteitsprobleem denk ik, maar meer een 'minimum inspanning voor een minimum loon' instelling. Boter bij de vis verwachten.

Ja bon, dit is toch niet meer serieus te noemen. Laat ons iedereen in de wereld 25k per maand geven anders. Dan is er ook geen hongersnood meer nergens en verdwijnt criminaliteit ook meteen zo goed als volledig. Het echte mentaliteitsprobleem is dat ze verwachten dat ze meer loon waard zijn terwijl ze nog niets bewezen hebben of niet het equivalent aan waarde en prestaties toevoegen maar toch wel verwachtingen leggen.
Kom ik weer terug op het: ik heb overal recht op maar plichten.... Het hele concept van, ik zal de nodige prestaties leveren als ik daar het loon voor krijg. De voorwaarde wordt in de verkeerde richting gesteld, DAT is het grote verschil met vroeger.

wat een gezaag.

De feiten zijn dat je in 1990 voor 2-3x een bruto jaar salaris een huis had. Terwijl dit in 2026 voor 5-7x een bruto jaar salaris is.

Tijden veranderen natuurlijk. De economie en het wereldtoneel evolueren. In de jaren 70 kocht je met een modaal inkomen 2 nieuwe autos terwijl vandaag de dag een nieuwe wagen vaak een totaal jaarinkomen bruto overstijgt.
 
Laatst bewerkt:
Het echte mentaliteitsprobleem is dat ze verwachten dat ze meer loon waard zijn terwijl ze nog niets bewezen hebben of niet het equivalent aan waarde en prestaties toevoegen maar toch wel verwachtingen leggen.
Kom ik weer terug op het: ik heb overal recht op maar plichten.... Het hele concept van, ik zal de nodige prestaties leveren als ik daar het loon voor krijg. De voorwaarde wordt in de verkeerde richting gesteld, DAT is het grote verschil met vroeger.
Exact dit!
Niet iedereen over dezelfde kam scheren.(Er zijn jonge gasten die het wel begrepen hebben)
Het grote verschil is dat ze eisen stellen zonder ooit iets bewezen te hebben. Ge moet niet over u heen laten walsen, maar ge moet wel uw meerwaarde bewijzen alvorens op uw strepen te kunnen staan.

Het merendeel van de jeugd tegenwoordig sleept zich voort richting weekend en verlof. Ze Blazen en zuchten als het moeilijk en pittig wordt op de werkvloer. En liefst van al wimpelen ze alle verantwoordelijkheid bij fouten van zich af.
Maar wel staan roepen dat ze geen opslag krijgen om zich de dag nadien te overslapen. En zo nogmaals in de verf zetten waarom ze die opslag niet verdienen.

Vroeger hadden we schrik om onze job te verliezen als we ons werk niet goed deden, laat staan ons overslapen.
 
Ik denk wel dat veel problemen met 'de jeugd' plotseling zouden opgelost zijn als de lonen 50% hoger zouden liggen bijvoorbeeld. Het is niet echt een mentaliteitsprobleem denk ik, maar meer een 'minimum inspanning voor een minimum loon' instelling. Boter bij de vis verwachten.

Economics 1 on 1: als iedereen 50% meer krijgt, dan verandert er de facto niets en ga je de kosten even hard zien stijgen.

Maar los daarvan: minimum inspanning voor wat zij zelf als minimum loon zien, is wel degelijk een mentaliteitsprobleem (niet zelden gevoed door oneindige socials die hun een verwrongen beeld geven van wat "minimum" eigenlijk is en wat ze eigenlijk waard zijn).

Then again: er is niets mis met een absoluut minimalistische mindset, zolang het gevolg daarvan ook aanvaard wordt: minimale inspanning = minimale return.
 
Economics 1 on 1: als iedereen 50% meer krijgt, dan verandert er de facto niets en ga je de kosten even hard zien stijgen.

Maar los daarvan: minimum inspanning voor wat zij zelf als minimum loon zien, is wel degelijk een mentaliteitsprobleem (niet zelden gevoed door oneindige socials die hun een verwrongen beeld geven van wat "minimum" eigenlijk is en wat ze eigenlijk waard zijn).

Then again: er is niets mis met een absoluut minimalistische mindset, zolang het gevolg daarvan ook aanvaard wordt: minimale inspanning = minimale return.
Hoe zou er defacto niets veranderen?

Ik denk dat je inderdaad economie 101, als in, vraag en aanbod curves in een volledig gesloten simplistisch systeem met perfecte informatie, verward met de werkelijkheid.

Verder, dat er bij bepaalde personen een mentaliteitsprobleem is, dat kan goed zijn. Maar het op flessen trekken en veralgemenen over gehele generaties vind ik toch wat vreemd.
 
Hoe zou er defacto niets veranderen?

Ik denk dat je inderdaad economie 101, als in, vraag en aanbod curves in een volledig gesloten simplistisch systeem met perfecte informatie, verward met de werkelijkheid.

Verder, dat er bij bepaalde personen een mentaliteitsprobleem is, dat kan goed zijn. Maar het op flessen trekken en veralgemenen over gehele generaties vind ik toch wat vreemd.

Kan toch statistisch wel aangetoond worden maar het blijft een gevoelig onderwerp.

De cijfers van gen-z en millenials vertonen effectief meer verzuim.
De drempel is aanzienlijk lager geworden. Waar de 'boomers' gingen werken met wat hoofdpijn, blijven de jonge generaties meteen thuis.
Quiet Quitting is ook een term die sterk aan populariteit gewonnen heeft bij deze generaties. Concreet: jongeren doen precies wat er in hun contract staat maar ook absoluut niets meer. (Bv collega vraagt andere collega om even met iets te helpen omdat die tijd over heeft of een rustige dag heeft - ''sorry maar dat is mijn job niet'' - is dat een goede mentaliteit dan? Echte teamplayers hoor)
Ook de loyaliteit is aanzienlijk gedaald en jobhopping (gemiddeld 1,1 jaar) kost bedrijven geld en tijd, wat de collectieve prestatie omlaag haalt.

Ik zie dat ook hoor op onze burelen. 17:55 beginnen ze de boel in te pakken dat ze om stipt 18u de deur kunnen buiten wandelen. Terwijl als je dan toch de correctheid wil prediken, je pas om 18u je spullen moet bijeen rapen. (Muggenzifterij maar ik wil hier gewoon een punt maken)

Dit analyseren is extreem complex, maar we mogen echt de impact van sociale media ed. niet onderschatten. 'Jongeren ervaren meer stress dan vroeger' maar hoe komt dat? Ze krijgen een zogezegd ideaal beeld via socials hoe hun leven moet zijn en anders hebben ze gefaald in het leven.
''Koop die nieuwste iphone, spring uit een vliegtuig, kijk naar de zonsondergang op de Malediven, ...''
Ik denk dat een groot deel van de verantwoordelijkheid bij de ouders ligt. De blootstelling aan social media is onvermijdelijk, echter het kaderen van de valse schijn die hun wordt voorgeschoteld kaderen, dat is de job van een ouder. Ik hou oprecht mijn hart vast voor de generaties kinderen die door die profielen opgevoed gaan worden hoor.
 
Ik denk dat een groot deel van de verantwoordelijkheid bij de ouders ligt. De blootstelling aan social media is onvermijdelijk, echter het kaderen van de valse schijn die hun wordt voorgeschoteld kaderen, dat is de job van een ouder. Ik hou oprecht mijn hart vast voor de generaties kinderen die door die profielen opgevoed gaan worden hoor.

Idd; it's either there, or later in real life.

Daarom ook: minimale inzet is absoluut een mentaliteit die ze mogen hanteren, maar de gevolgen van minimale return moeten ze er dan maar voor lief bijnemen. Daar vloekt dat wel al eens, maar bon, so be it.
 
Mja, gedeeltelijk klopt wat je zegt ook wel, maar denk dat je veel verschillende factoren door elkaar mengt. Denk dat er weinig mensen zijn die alle dingen uit je lijstje verwachten.

Ik denk wel dat veel problemen met 'de jeugd' plotseling zouden opgelost zijn als de lonen 50% hoger zouden liggen bijvoorbeeld. Het is niet echt een mentaliteitsprobleem denk ik, maar meer een 'minimum inspanning voor een minimum loon' instelling. Boter bij de vis verwachten.

Het lijkt wel objectief gezien zo te zijn dat jongeren er wel mee wegkomen. De werkloosheidscijfers lijken niet significant te stijgen. Dus de markt lijkt hun houding te aanvaarden.

Tjah, wie gaat zeggen dat als iedereen een smak geld krijgt opeens de problemen opgelost zijn... Pak dat bij vele mensen een hoger inkomen wel degelijk vele "problemen" zouden oplossen. Maar het generieke verhaal dat "de jeugd" weinig verdient...

De info zal te vinden zijn over wat nu de evolutie is in:

- (netto) Inkomen
- Kost van huisvesting
- Levenskost

Ik ga een wilde en gevaarlijke (hier toch) gok doen. Inkomen is echt wel mee gestegen met de gemiddelde levenskost voor de personen waar het hier over gaat (geen bovengemiddeld loon maar dus "gemiddeld loon dus ik lever gemiddeld werk"). Grote 'boosdoener' hiervan is de werkbonus waardoor quasi elke starter, of je nu laaggeschool of hooggeschoold bent, echt wel minstens 2.100 EUR netto per maand heeft. Als ik even kijk naar de situatie bij ons op kantoor. Ikzelf begon in 2011 aan 1.350 EUR netto met als extralegaal voordeel een hospitalisatieverzekering en 3 EUR/dag maaltijdcheques, ook nog een groepsverzekering waarbij de werkgever 2% bijdroeg. Salariswagen deden we toen niet tenzij je écht exceptioneel werk leverde en dan ook pas na 7-8j in dienst te zijn. Op zich was dat in die tijd voor een professionele Bachelor prima. Niet waanzinnig goed maar destijds "marktconform".

Vandaag de dag hebben onze starters ca. 2.200 EUR netto, hospitalisatieverzekering, ambulante kostendekking, maaltijdcheques van 8 EUR (weldra 10 EUR), jaarlijks cafetarieplan van minimum 1.500 EUR, CAO90 bonus van max. 4.000 EUR, na 4-5j sowieso een salariswagen en nog wat extralegale voordelen die ik allicht vergeet. Qua extralegale voordelen zitten wij wel een beetje op het maximum van wat er gegeven kan worden, ikzelf vind dit ook zeker een meer dan "marktconforme" verloning. Op zich, neem wat van de vele extralegale voordelen weg en dan zit je marktconform, niets waanzinnigs. Algemeen gevoel tussen 15 jaar geleden en nu? 15 jaar geleden waren we "content". We waren niet extatisch van wat we verdienden maar content en wisten dat als we beter wilden verdienen, we ervoor moesten werken. Vandaag zijn we niet meer content en is wat we hebben niet genoeg. En jaarlijks wordt er dan gevraagd om meer. Als we dan vragen "welke elementen van het afgelopen jaar zorgen ervoor dat je vindt dat je naast de index nog een verbetering verdient", is het stil... Wat ik niet goed snap. Als ik om loonsverhoging vroeg, wees maar zeker dat ik het had voorbereid en logische argumenten had verzameld.

Als je dan kijkt naar deze marktconforme evolutie, ga je mij toch niet vertellen dat je qua huur/afbetaling woonkrediet/gemiddelde kost van leven opeens scheef zit? Mijn generatie (of mijn omgeving dan) had 15 jaar geleden ook nooit het idee "amai, als ik daarvoor moet gaan werken... Kzalt wel rustig aan doen en deadline of niet, om 17u bol ik het af". Dat is bij generatie van de afgelopen 4-5 jaar gewoon veel sterker. Ik heb daar ook geen probleem mee, we hebben verschillende toppers die strict hun uren doen en waar we jaarlijks positieve feedback geven. Maar als diezelfde generatie dan begint over "vroeger was het vele gemakkelijker, tegenwoordig is alles zo duur"... Daar durf ik wel mee in discussie te gaan. Want geen enkele twintigjarige zal én een dagelijkse Starbucks doen én om de 2 dagen Deliveroo én jaarlijks de nieuwste iPhone én 3 vliegvakanties per jaar doen én dit én dat maar het uitgavenpatroon van "de jeugd" is wel degelijk een stuk hoger dan 10-15 jaar geleden.

Trouwens het meer geld willen verdienen zal er wel zijn. Maar ik ken zeer weinig mensen die er ook iets voor willen doen. Dan heb ik het puur over betaalde zaken bvb. flexijobs gaan doen, bijverdienen, dat zijn ook zaken dat perfect in kader van "boter bij de vis" passen.

wat een gezaag.

De feiten zijn dat je in 1990 voor 2-3x een bruto jaar salaris een huis had. Terwijl dit in 2026 voor 5-7x een bruto jaar salaris is.

Alé, je hebt het gezaag dan toch niet helemaal gelezen :) Dat bevestig ik ook dat prijzen van vastgoed meer gestegen zijn dan inflatie...

Wat de rest van mijn gezaag niet wegneemt natuurlijk.

En mijn ouders konden 115% van het aankoopbedrag lenen. 🤯
Kon ik in 2012 ook gewoon hoor, dat is pas iets van de laatste 10 jaar dat ze dat hebben afgebouwd (ik vermoed dat banken vanaf 2008 daar opeens niet meer zo soepel in waren?).
 
Inzet is leuk en positief, maar imo moet men daar ook niet te veel aandacht aan schenken, ik heb zaterdag mijn botten afgedraaid en gezweet als een rund terwijl mijn vader van 67 op zijn gemakske 2 keer zoveel heeft gedaan als ik, en dat zonder een druppel zweet te laten.

Die laatste heeft talent en ervaring, ik heb geen van beiden.
 
Terug
Bovenaan