Zaterdag 15 oktober 2011:
grote internationale manifestatie in Brussel: tegen corruptie, uitbuiting, onrecht,… informatie volgt via internet, google, facebook enz.
Dit is een oproep tot mens-zijn, gericht tot de vrouwen en mannen van de 21e eeuw. Een oproep die klinkt als de dreigende nabijheid van een ommekeer, op het kruispunt van de duisternis van het einde van een cyclus en van het licht van de aanvang van een andere. Een oproep aan iedereen die zoals ik deze zelfde onaangename indruk ondergaan dat alles dood gaat, dat de rechtsstaat niet bestaat, dat de Mensheid met gebogen hoofd voort rent op een snelweg zonder uitgang, dat onze onbetrouwbaarheid en onze leugens eindeloos lijken en dat zich de verraderlijke berusting komt nestelen om deze slecht draaiende wereld maar te laten voor wat hij is.
De woorden die ik u hier onder ogen wil brengen hebben tot doel uw geweten te treffen, of u nu prooi bent of jager, verontwaardigde of waardigheidsbekleder. Want net zoals u behoor ik tot die opgeofferde generatie die alles wil, kan en zal in vraag stellen. Alles. Dat is nu eenmaal haar bestaansreden. Klemgereden tussen de muren van geld en grenzen heeft ze zich gevormd in de ondergrond, zoals een bodemlaag, onder alle crisissen die ons overspoelen, en zo beleven we een crisis van het mens-zijn. Of we nu Europeanen, Afrikanen, Aziaten of Amerikanen zijn. Tot misnoegen van de fatalisten vormen de veelvuldige en recente geboorten van burgerbewegingen over heel de wereld in deze de aanzet tot nieuwe politieke denkvormen. Bij het licht van hun vonken maken we kennis met de lonten die ze aansteken om ons te verlichten. Want het is hoog tijd om onze krachten te bundelen om de moed te putten diep in ons om onze angsten te verbannen, om ons mens te voelen onder de mensen en ons in een gezamenlijk toekomstproject te storten. Een wereld waarin de politieke, financiële en militaire dictaturen van de oligarchieën verwezen zullen worden naar de vergeetput van de Geschiedenis. Een wereld waarin de burgers echt inspraak zullen hebben in politieke beslissingen, met de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid om te kunnen gaan en komen waar het hen goed dunkt. Een wereld waarin de mens en de natuur eindelijk centraal zullen staan als bekommernis, waar de verlangens ondergeschikt zullen zijn aan de noden. Deze hoop brengt ons, heden ten dage, weer het gezond verstand, de deelname aan het mooie, en bovenal is hij levendiger dan ooit.
Hoe de wereld veranderen? Dat is de ware vraag. Zich inbeelden dat een miraculeus paradigma ons van de ene dag op de andere naar een tijdperk van vrede en sereniteit zou kunnen voortstuwen, zou wel erg naïef zijn, nietwaar? Het is daarom dat wij veinzen niet te kunnen antwoorden op deze fundamentele vraag, terwijl we ons verschuilen achter de klaarblijkelijke ontoegankelijkheid ervan en dat we de spot drijven met de eerste de beste goede ziel die zich zou wagen aan een antwoord of die ons, als om ons gerust te stellen, zou zeggen dat het belangrijkste niet de val is, maar de landing. Dit door ons aangenomen gedrag tegenover onze verantwoordelijkheid toont duidelijk ons diep gevoel van onmacht aan.
Als wij naar waardigheid streven, naar zelfbestuur en naar dat wat de volkeren zelf beslissen over hoe de wereld moet zijn, dan zal het enkel via onze persoonlijke inzet tot verwezenlijking zijn dat er een collectieve verwezenlijking zal mogelijk zijn. Wij kunnen de wereld buiten ons enkel veranderen als we onze innerlijke wereld veranderen. In één woord: zichzelf verwezenlijken om het geheel te kunnen verwezenlijken.
Als dit voorstel goed en wel een alternatief kan genoemd worden voor de hervormingsgezinde houding (het bestaande systeem verbeteren) of de revolutionaire houding (het systeem radicaal veranderen), dan is het omdat het een benadering suggereert van een heel andere orde: een nieuwe wereld bouwen binnenin de oude wereld zelf, zonder ernaar te streven deze aan te vullen noch hem te vernietigen. Het gaat er hem dus over te vernieuwen, creatief te werk te gaan, onze energie te besteden aan het verwezenlijken en ontwikkelen van een echte publieke ruimte, door de burgers en voor de burgers.
De begrenzingen van deze publieke ruimte bevinden zich in ons, genesteld in het diepste van ons bewustzijn. Op de weg naar ons mens-zijn zijn onze twijfels en onze angsten de hinderpalen die ons gelasten rechtsomkeer te maken. Het lange heroveringsproces dat de creatie van een echte publieke ruimte vereist, kan dus enkel gekoppeld worden aan dit bewustmakingsbesef. Het is enkel van daaruit dat het licht zal schijnen, dat men zich rekenschap zal geven van de werkelijkheid, dat men zichzelf zal verwezenlijken door nieuwe kennis te verwerven die ons zal toelaten de ons omringende wereld beter in te schatten en dat we tot hiertoe onbekende waarheden of waarheden die buiten ons bereik lagen zullen kunnen ontdekken. Deze klaarblijkelijkheid schijnt als slotsom erg eenvoudig, maar het is een feit dat ze voor de meesten nog ontoegankelijk lijkt. We zien zoveel van onze naasten aarzelen, van het ene been op het andere wankelen alsof ze hopen dat dit slechts een nare droom was. Het is nochtans onze overduidelijke werkelijkheid. Het is dus meer dan tijd om er zich van bewust te worden, ieder op haar/zijn niveau.
Natuurlijk induceert deze bewustwording een morele verantwoordelijkheid. Inderdaad, hoe zouden we niet reageren als we deze bewustwording eindelijk bereikt hebben? Op dat ogenblik wordt het onvermijdelijk dat we ons nog opnieuw zoals vroeger zouden opstellen. Het is een groot moment van waarheid, want men zal zich moeten herdefiniëren, impliciet of expliciet, of dit nu op onverschilligheid of op empathie zal uitmonden. Maar vanaf dat moment ontstaat er een grote kans dat vanuit dat kleine bewustzijnsgraantje in ons er een wil zal ontkiemen. Een wil die gepaard zal gaan met de noodzaak om onze denkpatronen te herzien en om ons tot advocaat van de duivel van onze maatschappij te maken om onze geesten te bevrijden van hun cellen van zelfverzekerdheid om zo ten slotte de ultieme fase te bereiken: nieuwe acties op het getouw plaatsen , opbouwend en bevrijdend. Het ontstekingsmechanisme van deze acties zetelt in onze technische capaciteit. De werktuigen, reëel of virtueel, liggen binnen ons bereik, we weten hoe we ze te gebruiken. Ze zijn ons vermogen tot actie, om in ons leven te kunnen ingrijpen.
Laat ons even herinneren aan de context waarbinnen de realisatie van deze publieke ruimte zich aftekent, want een van de paradoxale aspecten van het begin van deze eeuw ligt duidelijk in het wereldverbreid individualisme dat door de relativiteit van de fenomenen zich tegelijkertijd als een nooit geziene opportuniteit aanmeldt. Inderdaad, voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid hebben menselijke wezens vanuit de vier hoeken der aarde de mogelijkheid om met elkaar te communiceren, hun bevoegdheden uit te wisselen, zich te organiseren en hun energie samen te bundelen. De technische en materiële middelen bestaan dus goed en wel. Dat is een feit. Onze generatie – alle menselijke wezens die op dit ogenblik leven – heeft de nodige werktuigen in handen om zich zijn waardigheid opnieuw eigen te maken.
Vanuit dat standpunt, en met de talloze vaststellingen van de mislukkingen van onze politiek, wordt het evident, als we begrijpen dat de overgeërfde principes en de dogma’s het product zijn van de maatschappij zoals de mens haar opgebouwd heeft, dat we deze dan noodgedwongen onder de loupe moeten nemen. Een regering die enkel nog angst, manipulatie en geweld kan stellen tegenover een diepe beweging van volksuitdrukking is in feite al dood.
Laat het ons anders zeggen: het weten staat op de drempel van de deur, het willen is het tapijt dat er net achter ligt. En de volkswil is geen mythe meer. Laten we op straat komen, weer met mekaar spreken, laten we ons verenigen in volksassemblees, laat ons de taal weer aanleren, het luisteren en het delen en het heruitvinden. Laten we erkennen dat we geen enkel excuus meer hebben, geen enkel geldig voorwendsel om onze inactiviteit en onze stilte te verrechtvaardigen.
Letterlijk,
Badi Baltazar
Vertaling : Jan Vanhaelen
BRON:
Zaterdag 15 oktober 2011: Grote internationale manifestatie | We Are Change Belgium
)
