Mentaal cava wel. Hetgene mij het meest op mijn gemoed en vooral humeur werkt is de alomtegenwoordigheid van de woorden "Van Ranst" in titels van artikels. "Van Ranst zegt" "Aldus Van Ranst", "Volgens Van Ranst", "Van Ranst dit", "Van Ranst dat". De man is een mediageil persoon, en de media springen maar al te graag op de kar (zoals de "Het Nieuwsblad" fotozoektocht waarbij je "Waar is Wally" moest spelen met foto's waar Van Ranst zich, zonder photoshop had in verstopt). Dàt, en dat er bepaalde dingen in bepaalde wijken van de grootsteden gebeuren die niet benoemd mogen worden van de goegemeente. Ik blijf erbij dat we nu zitten waar we zitten door de absolute besluiteloosheid en gebrek aan ruggengraat van de beleidsmakers in Brussel (voor Brussel-Stad) en Wallonië.
Het moeilijkste momenteel is de "zorg" voor mijn moeder, die al een beetje ouder aan het worden is. Perfect zelfredzaam voor het dagelijkse leven (dus bijlange niet op het punt dat ze mantelzorg nodig heeft), maar in de herfst vallen de bladeren, en dat is redelijk zwaar opruimwerk, zelfs voor mij als dertiger-met-deftige-conditie. Als men terug gaat verbieden van mensen te gaan bezoeken & "onnodige" verplaatsingen te doen ga ik daar wel een mouw aan moeten passen. Maar dat de kans bestaat dat ik misschien toch ergens de kantjes eraf moet gaan lopen om in de tuin te gaan klussen brengt uiteraard stress met zich mee. Dat ik moeder dan gewoon van achter glas moet zien deert me niet.
Gelukkig zijn MrsFingers, MoederFingers en ikzelf ontzettend goed in "het alleen zijn", altijd al geweest. Wij missen de sociale contacten dus eigenlijk totaal niet. Al kan ik er wel inkomen dat dit voor andere mensen wel ontzettend zwaar is. En dat fietsen nog altijd toegelaten is (en dat zullen ze waarschijnlijk niet beperken zoals in Frankrijk/Spanje), dus ik kan altijd nog een frisse neus gaan halen en ergens wat door de velden gaan ploegen.
.