Reverz zei:
Over dat vet gedrukte stuk heb ik toch bedenkingen. Kijk, ik begrijp dat die mensen een mentaal belastende job hebben momenteel hé omdat er constant "gevaar" is maar de media mag ook eens stoppen met dat dagelijks "mensen in de zorg hebben het toch zo zwaar" riedeltje. Weet je, als je mensen alle dagen gaat vertellen hoe zwaar hun job wel niet is dan geloven ze dat op den duur ook gewoon, zelfs diegenen die anders gewoon hun werk zouden doen. Hebben de media zich ook al eens afgevraagd of dit (een beetje zoals burn-out) per sé factoren zijn die zuiver en alleen door de werkomgeving worden bepaald of dat de privé situatie hier ook zeer hard in door speelt? En die "verslechterde" privé situatie is voor iedereen zo... er zijn heel veel mensen die het moeilijk hebben. Cru gezegd: het grootste deel van de mensen die in de front-line staan nu hebben op zen minst job zekerheid voor de komende tijd... er is een meervoud aan mensen die in de zelfde verkapte privé situatie zitten en die misschien niet rechtstreeks in de front-line staan maar evengoed elke dag met knikkende knieën naar hun werk rijden in de hoop dat de poort überhaupt nog open is. Die hebben het mentaal niet zwaar dan? Iedereen ziet af, niet alleen de mensen aan de front-line.
Ik ben geen verpleegkundige, geen verzorgende en werk niet eens in een ziekenhuis. Maar ik werk wel in de zorg als administratief bediende.
Ik heb nog 3 weken verlof staan en nog 1 week aan overuren. Die ik onmogelijk dit jaar nog op kan nemen.
De werkdruk is momenteel ZO hoog, dat ik mijn vaste taak (60% van mijn taak bestaat uit patiëntendossiers op orde brengen) totaal niet uit kan voeren. Ik denk dat ik de voorbije 2 weken letterlijk 1u aan het bijwerken van dossiers (nochtans essentieel bij mensen die uit het ziekenhuis komen, dat bvb hun medicatie schema's uit het ziekenhuis correct wordt ingevoerd!) heb kunnen besteden.
Momenteel bestaat 80% van mijn werk uit "corona". Corona telefoons, corona mails, corona papierwerk. De telefoons rinkelen bij ons nonstop momenteel. Wanneer ik mijn verlof nu op zou nemen, wat ik wettelijk gezien zelfs verplicht ben, betekent dit dat 1 van mijn bazen niet de baan op kan om mensen effectief te helpen, maar de nonstop rinkelende telefoon op moet nemen. Dus doe ik door. Net zoals zoveel duizenden anderen in de zorg. De werkdruk, de belasting is letterlijk verdubbeld bij ons. Mijn collega hou ik goed in de gaten want zij is aan de stress onderdoor aan het gaan. De meeste telefoontjes verlopen prima, maar een klein percentage begint al met "ah! Eindelijk! Ik ben al kweetniethoelang aan het bellen!" gevolgd door nog wat gezaag. Simpelweg gaan plassen is op sommige momenten al lastig want zodra we de hoorn neer leggen, rinkelt hij al opnieuw.
En opnieuw, dit is ENKEL vanuit administratief oogpunt. Dan staan we nog niet" in de vuurlinie" waar je mensen flagrant de regels ziet schenden en je onnoembaar veel energie moet steken in mensen zaken verbieden en voor de zoveelste keer uitleggen wat de dag van vandaag basis hoort te zijn. Zoals thuis blijven als je ziek bent, je mondmasker correct dragen, je sociale contacten tot een minimum beperken,...
Verstuurd vanaf mijn Mi A3 met Tapatalk