k995, gelieve te luisteren naar wat ik zeg. Iedere keer ik jouw reply lees kom ik tot de vaststelling dat je of weigert van een aantal belangrijke punten in acht te nemen of ze die punten niet snapt.
k995 zei:
Iets een mooiere naam geven om de bedoeling te verbergen is altijd belachelijk.
Verbloemen? Ik ben er vrij zeker van dat jij af en toe wel eens een eufemisme gebruikt.
k995 zei:
Ik spreek dan ook NIET over die eerste, maar zelfs dat 2e is slaan. Zelfs al denk je dat die slag pedagogisch is.
Nu denk ik al dat het pedagogisch is? Pedagogie is de studie van het opvoeden, een pedagogische actie is een actie gericht op het opvoeding van een kind, een pedagogische tik is een tik die in de geest van het opvoeden van een kind toegebracht wordt. Dus ja ... de tik waar ik over spreek is pedagogisch.
Bovendien spreek jij hier over een slag. Zoals ik al vele malen heb proberen duidelijk te maken, spreek ik hier niet over een slag in het gezicht, noch ergens anders, met volle vuist of volle hand met de bedoeling om je kind voor langere tijd pijn te laten lijden. Een pedagogische tik is voor mij een fysieke daad waarbij het kind voelt dat het te ver is gegaan, maar (en veel belangrijker) ook es ferm schrikt. Als je nooit een tik uitdeelt, zal het bij die ene tik, hoe zacht dan ook, best weten dat er iets ernstig fout is ...
k995 zei:
En nogmaals: welke situatie? Je kan misschien iets heel extreem verzinnen maar in de meeste (99.99%) is slaan niet nodig en zullen de meeste kinderen dat dus NOOIT nodig hebben.
Het al dan niet effectief nodig hebben van een pedagogische tik in de opvoeding is voor mij geen punt. Zoals ik al aangehaald heb, het is best mogelijk dat je je kind zonder enige tik kan opvoeden ... eigenlijk denk ik dat dit bij de meeste kinderen zo wel zal zijn. Dat neemt niet weg dat het soms wel eens nodig kán zijn én net in die situatie vind ik het toelaatbaar.
Voor de duidelijkheid: ik beveel jou niet om jouw kinderen nu te beginnen slaan hé. Ik zeg alleen dat die tik niet per definitie in iedere situatie fout is (in de praktijk vaak wel).
k995 zei:
Omdat je de vergissing maakt om te denken dat als een situatie escaleert het wel mogelijk is, daarom de lange uitleg. En nee dan nog is het onnodig je moet je natuurlijk wel bezighouden met opvoeden he?
Neen, ik geef een lange uitleg omdat het anders niet duidelijk is waarom ik geen voorbeeld wil formuleren. Blijkbaar helpt een lange uitleg niet, dus es een voorbeeld proberen.
Stel, je krijgt de opdracht om zo snel mogelijk van Punt A naar Punt B te rijden. De route die je kiest zal veranderen naar gelang de manier waarop dit probleem aan je voorgelegd wordt:
1) Je zit in de auto en moet je een weg banen door het verkeer. Aangezien je de stad maar een beetje kent, gebruik je vooral hoofdwegen, lees: drukte, om op je bestemming te komen.
2) Je krijgt een kaart waarop je de route die je wil nemen moet uitstippelen. Omdat je op deze kaart binnenbaantjes ziet, kan je van de drukke hoofdwegen af en via minder drukke baantjes op je bestemming komen.
3) Je gebruikt de GPS, waar de laatste verkeersinformatie direct gebruikt wordt om de snelste route te bepalen.
Afhankelijk van hoe je het probleem voorgeschoteld krijgt (alleen in auto, op kaart, met hulp van gps) zal je een andere methode gebruiken om je probleem op te lossen. Met andere woorden: als ik je een (al dan niet uitgebreide) situatieschets uitteken is de kans groot dat je de situatie op een andere manier zal beoordelen dan wanneer je in realtime moet beslissen over actie. Je hebt meer tijd om alle oplossingsmethodes te evalueren en uiteindelijk de beste eruit te kiezen.
k995 zei:
Andere reactie bij kinderen als slaan hoor.
Uiteraard, ook ik vind roepen beter dan een tik uitdelen. Trouwens, in dit voorbeeld (en ook dit heb ik al gezegd) is de methode van ondergeschikt belang. Eerst en vooral moet je ervoor zorgen dat je kind niet in aanraking komt met het bleekwater, of dat nu door hard te roepen of door de fles af te pakken is doet er niet toe.
k995 zei:
Zo zien kinderen dat niet
jij mag kloppen, zij niet
kloppen is niet goed maar toch doe je het
= gemengde signalen.
Ten eerste: vermijd het woord 'kloppen'. Ik ga nooit een kind klop geven!
Ten tweede: kind weet dat fysiek geweld (slaan) niet mag, maar krijgt een tik van de ouders. Kind schrikt, enerzijds van de fysieke aanraking, anderzijds om de 'durf' van de ouders om een tik uit te delen.
Ten derde: spendeer wat tijd met je kind en leg uit waarom JOUW REACTIE verkeerd was ondanks het feit dat de boodschap (straf) wel correct was. Een mooie les over 'het doel heiligt de middelen niet'. Als ouder zorg je er trouwens voor dat gemengde signalen niet gemengd blijven.
(Voor de duidelijkheid: je maakt aan je kind duidelijk dat een dergelijke tik fout was omdat je het die waarde wil meegeven. De tik door de ouders is rechtvaardig, het kind moet weten dat het niet toegelaten is)
, en jij gaat daar niet mooi staan discussiëren, dan kan je gaan lopen, of hem een tik/duw geven en heel kwaad antwoorden.
.
)