glashelder
Legacy Member
Bij jou zal het al een pak helpen dat je niet meer thuis woont, gok ik. Als ze onnozel doen of onrealistische eisen stellen, gewoon zeggen dat je niet mee doet met hun onnozelheden en weggaan. Duidelijk en consequent zijn. Als ze normaal doen is alles oké, zodra ze gek doen, afstand pakken. Als ze hun gedrag niet aanpassen, weet je ook meteen waar je staat.gumball4000 zei:Heb je daar geen spijt van?
Hier same hoor.. vriendin en ouders van vriendin zijn de duivel in mn ouders hun ogen. Ben 7jr samen met mn vriendin en ze is nog maar 2-3x bij mij thuis geweest. Toen ik ze int begin kende en ik ni voor 22u thuis was, belden ze bij haar thuis om te zeggen dak naar huis moest komen. Paar keer ferm ruzie gehad, maar ze behandelen mij nog steeds als ne puber.
Toen ik mn vriendin leerde kennen, had ik condooms gekocht in geval dat. Mn ouders aan freaken en ze vonden het ongehoord dat ik seks met haar had enzo. Khad iets van "mind your own business".
Vriendin is ook nooit welkom geweest en nu ze wel welkom is, na 7jr, wil ze nimeer komen (begrijpelijk).
Maar mn ouders vinden dat ze moeilijk doet en hen mentaal pesten door zo moeilijk te doen.
Het gedrag van mn ouders tov mn vriendin en haar familie geeft mij ook stress naar later toe. Wat als er kinderen zijn? Zo weinig mogelijk nr mn ouders brengen? En wat met het contact tussen mn vriendin en ouders? Wat als wij zouden trouwen? Mn ouders en schoonouders aan aparte tafel zetten?
Zijn zo zaken die mij tegenhouden om verder te gaan in mn leven op bepaalde vlakken. Gewoon omdak ni weet hoe ik erop moet reageren..
(Ik vind het trouwens ook wat raar dat volwassen zonen moeten komen op vaderdag om 'iets speciaals te doen' en dat er dan schuimwijn is en al
Maar dat is bij iedere familie anders. Hier is het een sms
)