Ik ben flamingant, iemand die het confederaal model verdedigt.
Wat ik wel opmerkelijk vind, is dat velen hier trachten het jonge Vlaamse bewustzijn te linken aan historische constructies. Dit is zuiver historicisme.
In Nederland was er tot begin 19de eeuw geen Nederlands gevoel, het was een los verband van provincies. De staatspensionarissen vestigden hun macht in de steden, de stadshouder kon zijn macht consolideren door de bevoorrechte positie van Noord-Holland en de provincieraden waren meestal autonoom in hun bestuurlijke uitoefening. Het was maar met de autoritaire vestiging van de monarchie en tegelijk het opkomend parlementarisme dat Nederland gecentraliseerd werd. Dit centralisme werd maar afgesloten aan de vooravond van WOI. Het Nederlandse "gevoel" is nauwelijks 4 generaties oud.
In Vlaanderen, de huidige gemeenschap, was dat gevoel maar sterk doorgebroken in het interbellum. De cultuurflaminganten eind 19de eeuw hadden helemaal geen politieke concepten en dachten ook niet volgens het natiebegrip. "Vlaanderen" bestond eeuwenlang als het aloude graafschap naast Brabant, waarbij de meest gebruikte identiteit de gemeente en kasselrij was. Ieper, Brugge en Gent hebben binnen de Staten-Generaal meermaals elkaar een kloot afgedraaid, ze waren bereid om elkaar te kop in te slaan om de proto-industrie te verdedigen. Daarnaast was er ook een sterke kerkelijk-juridische indeling volgens de bisdommen en parochies.
Al die voorbeelden van bekende kunstenaar in de de pre-20ste eeuw zijn zuivere historicistische nonsens, in die tijd was er totaal geen huidig concept Vlaanderen, Vlaanderen was op zijn best een juridsche eenheid Oost-Vlaanderen/West-Vlaanderen onder een "vreemd" centralistisch bestuur. Het is zelfs meer realistisch om te zeggen dat gedurende de eeuwen er meer een Brabants gevoel was dan een Vlaams, zelfs na Atrecht & Utrecht-verdragen.
Groot- of Heel-Nederland is hierbij een uitvinding afkomstig van rechte groepen in het interbellum, ondersteunt door conservatieve academici zoals P. Geyl.