Katniss zei:
Ik vraag mij af of een psycholoog of psychiater misschien iets voor mij zou kunnen betekenen. Alleen ben ik niet heel zeker van het verschil en ben ik bang van gedwongen opnames.
Verschil is al duidelijk uitgelegd. Ik weet niet of het iets voor jou kan betekenen, ik weet niet waar je problemen mee hebt. Maar als je je zoiets afvraagt, is er duidelijk iéts aan de hand en er eens over praten kan dan nooit geen kwaad.
Gedwongen opname hoef je echt niet zo snel bang voor te zijn, enkel als je een serieus gevaar voor jezelf of anderen vormt (dus suïcidaal/agressief zijn). En dan moet het al redelijk erg zijn hoor. Ze kunnen je natuurlijk altijd een opname aanraden, maar daar doe je mee wat je wil.
Katniss zei:
Vooral ben ik eigenlijk benieuwd naar de resultaten van praten en bovenhalen van dingen die verdrongen zijn.
Geen idee, ken daar geen wetenschappelijke artikels over, maar naar een psycholoog of psychiater gaan is meer dan praten alleen, natuurlijk. Het is de bedoeling dat je ook effectief iets doet met waar je over praat. Dat kan gewoon aanvaarden zijn (allez, gewoon, zo simpel is dat niet), of bepaalde manieren leren om er mee om te gaan. Hangt een beetje van af therapeut tot therapeut.
Bovenhalen van dingen die verdrongen zijn? Dus je weet dat er dingen verdrongen zijn (waarom zou je die anders bovenhalen?
). Dat gebeurt natuurlijk ook niet vanzelf, dat is tijdens gesprekken waar je er zelf over praat en dat kan allemaal erg pijnlijk en moeilijk zijn. Het is in ieder geval geen techniciteit. Dat dacht ik vroeger wel, zo van "als het niet gaat, dan ga ik naar de psycholoog en dan wordt het wel opgelost." Maar het is niet leuk en ik heb ondervonden dat het juist een tijdje slechter gaat doordat je dan zo intensief bezig bent met je problemen, da's niet echt goed voor je humeur zeg maar. Dus het is geen kwestie van een stuk of 10 keer gaan en dan is het voorbij, je moet je wel realiseren dat het geen quick fix is.
Allez, niet dat ik je wil bang maken, maar je doet het zo technisch klinken allemaal
(Wat ik dus ook herken.) Tegelijk snap ik ook wel dat het niet de bedoeling is dat je hier alles uit de doeken doet.
Cranberry zei:
En in godsnaam, blijf van de pillen tot er ECHT niks anders overblijft :/
Ongelofelijk dat de eerste twee posts al direct over pillen gaan... Eerst aan uzelf werken, hoe dom dat tegenwoordig ook mag klinken, het is in elk geval logischer, gezonder, en beter dan uit luiheid maar gewoon op voorschrift wat pillen te vragen.
Pillen dienen dan ook voor als het niet gaat. Als je je bed niet uit geraakt 's ochtends en gewoon niks wil, kan of ook maar ergens zin in hebt, kan je geen intensieve therapie doen hé. Medicatie dient juist om net dat beetje wilskracht bijeen te sprokkelen om aan jezelf te werken.
En het is geen wonder dat de eerste twee posts over pillen gaan. Hij/zij vraagt expliciet naar het verschil tussen een psycholoog en een psychiater, dan is het nogal moeilijk om niet over medicatie te spreken hé.
Hoe zou het komen, door teveel facebook zeker? Of steeds maar toenemende verwachtingen, prestatiedrang,... Druk is goed, op bepaalde momenten, niet als de standaard voor het leven. Af en toe eens rustig aan doen doet wonderen, helaas verwacht de maatschappij andere dingen van u, veel produceren en veel consumeren, dan zijt ge een brave burger, en wie niet mee doet is een lui varken.
Dus 't is niet uit de lucht gegrepen, dat niet nee.