Mja, ik heb een tijdje in het
universitair psychiatrisch centrum van Kortenberg gezeten, dusja ik heb ervaring met psychologen, psychiaters en therapeuten.
Ik weet niet hoe dringend het voor u is, maar mijn ervaring daar was een openbaring voor mij. Ze gaan daar echt heel grondig te werk. Ik heb mij vrijwillig laten opnemen en heb het mij niet beklaagd. Het is normaal dat je bang bent van een opname omdat je geconfronteerd zal worden met jezelf. Het was een harde, emotionele tijd, maar ik kan het echt aanraden.
Eerst en vooral zit je in een "beschermde" omgeving met gelijkgestemden waar je tot rust kan komen. Je medepatienten zijn dikwijls diegene die je begrijpen. Er is sociale controle onder de patienten, iedereen vraagt aan iedereen hoe het gaat. Dat lukt omdat je ontwapende gesprekken begint "op gelijke hoogte" en niet je sterkte kant hoeft te tonen zoals in de buitenwereld.
Er zijn verschillende fases, je hebt de onthaalfase, de orienteringsfase en de ontslagfase. (Er kunnen nog fases tussenkomen, maar daar komen de meesten niet in terecht)
In de onthaalfase blijf je maar een paar dagen, gedurende die dagen laten ze je wat kennismaken met de afdeling, de structuur, de psychologen en de therapeuten.
Tijdens de orienteringsfase is het de bedoeling dat de psycholoog (een student), de hoofdverpleegsters en de psychiater supervisor jouw gedrag observeren.
De gesprekken met de psychologen dienen dan nog enkel om naar je te luisteren en een beeld te vormen van jouw situatie. Meestal komt er ook een gesprek met de ouders zonder jou erbij, maar dat kan enkel met jouw toestemming.
Tijdens de orienteringsfase leer je vooral weer regelmaat, iets waar de meesten problemen meehebben als ze binnenkomen.
Je krijgt ondertussen allerhande therapieën, bv. ergotherapie om je leren te concentreren en iets af te werken, sport (psychomotorische therapie, fitness, zwemmen, start to run)
Ook vrijblijvende therapie, zoals bv relaxatietechnieken of muziektherapie.
Er zijn ook seminaries over angst, persoonlijkheid, enz...
's Avonds is er ook vrijetijdsbesteding, maar er wordt ook verwacht dat de patienten zelf voorstellen doen om iets te organiseren, daar heb je zelf elke week een vergadering voor.
Voor maatschappelijke problemen, bv, een papierberg die maar niet opgelost geraakt, heb je een maatschappelijk assistent ter beschikking. Alleen dat al kan al veel helpen om tot rust te komen tijdens je opname.
Indien nodig worden er psychologische testen afgelegd (in de meeste gevallen wel), ik heb ongeveer 2000 vragen moeten beantwoorden (op eigen tempo, 5 dagen over gedaan), een IQ test met oa de befaamde rorschach test, interviews, doe-proeven, noem maar op... Wel vermoeiend allemaal, maar het zorgt wel voor zelfreflectie. Vele dingen werden mij duidelijk omdat er situaties werden voorgelegd waar ik zelf nog nooit over nagedacht had.
Na die testen wordt er een diagnose gesteld door het hele team van psychologen en therapeuten.
Daarna worden je doelstellingen voor de toekomst besproken en dan kan de therapie ook meer groepsgericht beleefd worden.
Gaat dat nog niet, dan kan je nog in een pre-therapiefase terecht komen, die je stap voor stap weer leert functioneren in groep.
Dat kan daar op een afdeling, dat kan in dagtherapie of ambulant.
Elk probleem heeft trouwens zijn afdeling, je hebt een afdeling voor verslaafde mensen, psychoses, eetstoornissen, persoonlijkheidsstoornissen, enz... Ze zetten geen mensen bij elkaar die een gevaar kunnen betekenen voor elkaar.
Kijk, de gebreken die je hebt zal je altijd hebben, als je bv een introvert persoon bent, zal je nooit een extravert persoon kunnen worden. Opzich is dat geen probleem, zolang het niet extreem is en het je leven bepaald door angst.
Je karakter kan je niet veranderen, maar je persoonlijkheid wel voor een deel.
Je leert er mee omgaan door de "triggers" te herkennen die je in die negatieve spraal brengen.
In bepaalde gevallen kan medicatie helpen, zeker als jouw probleem erfelijk is.
Medicatie gecombineerd met de juiste therapie kan je uit die negatieve spiraal halen, want hoe je het draait of keert het is ook altijd voor deel een chemisch process waar jij niks kan aan doen. Soms heb je er gewoon aanleg daarvoor. Ik ken heel wat mensen die goed functioneren met een lage dosis medicatie.
Voor mij persoonlijk was het een heel goeie ervaring die ik nooit zal vergeten. Ik had vooraf ook tal van psychologen, psychiaters en therapeuten gezien, maar ik ben pas echt gericht geholpen geweest tijdens een opname. Je hoeft daar echt niet bang voor te zijn. Je kan trouwens ook eerst een intake gesprek aanvragen op het
KLIPP.
Je zegt dat je wil graven naar dingen die je verdringt. In mijn geval was het ook zoiets, maar ik had wel mezelf al geanalyseerd want ik wist waarom ik zo en niet zo handelde. Ik heb zo diep zitten nadenken dat ik voor mezelf herinneringen hebben kunnen bovenhalen uit mijn vroege kinderperiode. Gezinssituaties en hoe ik mij als kind toen voelde, maar die ik verdrongen had.
Een reeks van een op het eerste zicht banale gebeurtenissen die mij getekend en gemaakt hebben tot de mens die ik ben.
Maar eens je dat allemaal weet, eens je de oorzaak weet is het zeker niet gedaan, want je moet wegblijven uit die "comfortzone". Op de duur kan de oorzaak een excuus worden om je te wentelen in je eigen zelfmedelijden. Uiteindelijk is die angst het enige dat je kent en waar je je op een vreemde manier veilig voelt. Als je je dan begint te isoleren dan maak je de zaak alleen maar erger, dan raak je als het ware "geconstipeerd" in je hoofd en denk en doe je domme dingen. Laat het los en je zal huilen van ontroering voor jezelf. Geloof me, je krijgt veel begrip van je naasten, alleen zie je dat op dat moment niet of aanvaard je het niet omdat je te trots bent.
Het is een heel proces waar je jezelf wel 1000x tegenkomt, maar het einde van de rit is de moeite waard.
Soms kan één probleem oplossen een kettingreactie veroorzaken die een reeks van problemen oplost.
Een simpel voorbeeld: Stel, je bent heel perfectionistisch ingesteld. Alles waar je naam onderkomt moet 100% perfect zijn. Het beïnvloed je zo erg dat je niks kan afwerken omdat je er zelf nooit content over bent. Je beperkt op die manier je eigen talenten, want als je het niet perfect kan doen, begin je er liever niet aan. (Rings a bell?) Dat zorgt er dan weer voor dat je ook geen complimentjes van anderen kan verdragen, je moet gewoon "dank u" kunnen zeggen zonder die "maar..." er altijd bij. Dat is aangeleerd gedrag dat je moet afleren.
Mensen reageren heel anders op je als je al dankbaar bent voor jezelf.
"In angst wordt de mens zich bewust van zijn vrijheid"
~Jean-Paul Sartre~
Het klinkt als een paradox, maar het klopt echt.
Als je meer wil weten over de opname, PM me.
Veel succes en wat je ook doet, wacht niet!
Zie een paar posts terug (2012) en ik beweer nog dat een wondermiddel niet bestaat. Vandaag heb ik daar een totaal andere mening over