Archief - Gevoel niet onder controle krijgen

Oke, het heeft mij veel moeite gekost om mezelf tot deze post te krijgen.
Kijk, ik respecteer altijd de mening van andere en neem goeie raad altijd zeer ernstig. Maar een forum is toch nog altijd iets anders dan real life é

Het gaat hier over mijn emotionele, rationele gevoelens en mijn psygologische toestand. Ik weet dat er iets niet klopt, ik weet dit al langer dan vandaag. Familie en vrienden ervaren dit ook, maar ik kan moeilijk met hun er over praten. Ze verstaan mij niet echt (of ervaar ik dat toch zo)

Nu, ik voel me al een hele tijd echt slecht, zo slecht dat ik nu momenteel gestopt ben met school en me weinig echt intersseerd. Dit heb ik al langer en heb dieper gezeten. Zoals sommige mischien wel weten heb ik al een suicide poging achter de rug. k'Ben ik opgevangen geweest, begeleid, behandelt,... Allemaal zonder echt veel resultaat. Ik ben nog altijd in bahandeling, slik dagelijks verschillende pillen tegen depressie. Maar dit helpt totaal niet. Ik blijf me maar het zelfde voelen. Ik heb echt het gevoel dat niemand waar ik tot nu toe al mee gesproken heb, in behandeling mee ben geweest echt verstaat hoe ik me voel. Ik versta het zelf niet eens...

Het is een rot gevoel dat me overvalt, een angstig gevoel, futloos gevoel,...
Kan het niet beschrijven. Maar weet dat het me misselijk en rot laat voelen. Een visie op te toekomst kan ik me niet stellen en het verleden doet pijn om aan te denken. Denk ik aan vroeger zie ik meestal de onaangename zaken die ik heb meegamaakt, blije herinneringen heb ik bijna niet, die paar die ik heb worden overrompeld door slechte. Denk ik aan de toekomst voel ik me onzeker... Ik ben immers gestopt met school, sociale contacten zijn verschrikkelijk beperkt (zo erg zelf dat ik niemand echt ken van mijn eigen leeftijd) Een 'goeie' maat hebben is een vage betekenis geworden. Het meedraaien in de maatschappij zie ik niet zitten. Ik wordt overgevoelig bij momenten en kan dan in tranen uitbarsten, gebeurd tijdens films/het nieuws of gewoon bij de krant te lezen. Ik me niet zelfzeker als ik ergens rond loop denk ik dat iedereen me aanstaart en met me aan het lachen is of over me bezig is in de negative zin dan wel. Dat gevoel heb ik al lang... Ik voel me nutteloos en soms wel een last voor mijn moeder, die momenteel geen raad meer weet met me.

Het heeft een tijdje beter gegaan. Ik deed een poging, om het van me af te zetten, het te verbijten, vergeten... Dit lukte niet, ik besef dat het iets is met me. Ik voel me beter achter mijn computer, dat gevoel mogen ze me niet afnemen. Toch noem ik me niet verslaaft, ik kan gerust lange tijd zonder. Het is momenteel mijn enigeste weg om contact te houden met mijn vrienden van in het lagere. Teamspeak is handig, zoals telefoon. We spreken af om naar de bioscoop en zo te gaan en dat lukt me allemaal wel. Het is de andere momenten. Zoals ik zei ik weet zelf niet vanwaar het komt noch hoe ik het moet omschrijven. Wel weet ik dat al die afzetters van psygologen en psygiaters me niet helpen. Heb er al zoveel gehad, 4 of 5 en nooit kunnen ze me helpen. Ze trekken me uit mijn vertrouwde sitiatie, waardoor ik mezelf afsluit. Kan zelf argesief worden door gehinderd te worden in mijn vrijheid.

Ik kan hier maar een topje van de ijsberg neerschrijven, maar hoop dat iemand mij kan helpen. Komt dit bij iemand bekend voor of heeft iemand raad? Momenteel weet ik het echt niet meer. Ik doe alles maar doelloos...

Mochten er vragen zijn beantwoord ik deze wel
Zoals heb je hobbys of kom je wel buiten of zo... om mischien wat meer inzicht te geven in mijn probleem. Want eindelijk leef ik als een normaal persoon maar voel me zeer slecht vanbinnen.

Øiram

Ik denk dat zulke zware symptomen iets te maken hebben met een Borderline persoonlijkheidsstoornis. Veel kunnen wij natuurlijk niet voor je doen, maar je beste gok is natuurlijk om contact op te nemen met zowel bevoegde mensen als personen die iets gelijkaardigs hebben meegemaakt dan jij.

Enkele (hopeijk) nuttige links:

http://www.stichtingborderline.nl/
http://www.psyonline.nl/stoornis/borderline.htm
http://www.moeilijkemensen.nl/info/BPS1.html
http://www.e-gezondheid.be/nl/gezon...ine_persoonlijkheidsstoornis-7276-971-art.htm

Trouwens, als mensen zeggen dat "je je aanstelt" of dat "het zo ook wel over zal gaan", geen aandacht aan besteden. Probeer de links eens uit en misschien leer je wel iets meer. Ik wens je het beste toe en hou ons af en toe op de hoogte!

- Dennis

Die plotse huilbuien zullen het gevolg zijn van een te onregelmatige, gezonde manier van emoties uiten. Op zich is daar dus niets mis mee, het is enkel een nooduitlaatklep van je lichaam.
Je zegt ook dat je zo'n momenten ervaart wanneer je naar een film kijkt. Ik durf wedden dat het gebeurt met specifieke scenes, scenes die jij namelijk mist in je leven.

Ik stel ook voor dat je aan activiteit zoekt. Iets wat je graag doet en je een zeker doel geeft, iets waar je dus naar kan toe streven. Dit kan je misschien van bepaalde beklemmende gevoelens afraken die er waarschijnlijk zijn omdat je vrees hebt van de toekomst.
Negatieve ervaringen uit het verleden kunnen je remmen om andere nieuwe dingen te doen, daarom probeerden die psychologen misschien op een drastische manier je wakker te schudden maar het is beter dat je zelf iets als activiteit kiest.

Het is moeilijk om iets af te leiden uit je post wat juist is, het bovenstaande zijn slechts vermoedens op basis van enkele regeltjes tekst...

Ik denk dat het feit dat je de psychologen afschrijft als 'geldwolven' wel duidelijk maakt dat jij zelf maar al te goed beseft hoe de vork aan de steel zit enzo.
Ook wanneer ik je thread lees , zie ik dat je echt wel beterschap WILT.

En nu komt het moeilijkste van de zaak => Je zult ZELF moeten kijken om er iets aan te doen.
Je hebt je eigen leven in handen (en je hebt het jezelf blijkbaar reeds proberen te ontnemen) en je kunt er mee doen wat je wilt.

En neen, dit is niet zo'n hippiespeech, enkel en alleen om jou te proberen moed in te spreken.
Ik weet zelf dat het 100% zeker zo is.

Denk eens hoe het komt dat je je opeens (?) zo rot begon te voelen, en dan kun je al een stapje verder denken in de zoektocht naar een oplossing voor die 'depressie'.
Een belangrijke factor op de weg naar het 'gelukkig zijn' is SOCIAAL CONTACT.
Je zegt zelf dat je niet erg veel vrienden hebt, zij het op internet (hier bvb).
Ik stel voor dat je met de vrienden die je hebt weggaat, en zoveel mogelijk sociale contacten legt, met eender wie. (al is het ergens een cafébaas ofzo)

Als je weet dat je mensen hebt om op terug te vallen, dan voel je je ook veel veiliger en zelfzekerder. Je kunt het vergelijken met een toren waar je van valt.
Wie niemand kent, en denkt dat niemand om hem geeft, die valt te pletter.
Wie wel veel contacten heeft, en weet dat die mensen met hem inzitten, die landt op een grote matras (die vrienden dus)

Nog een tip die ik kan geven, is muziek te beluisteren !
Onbewust zitten in muziek enorm veel emoties verscholen, en die repeteren zichzelf in het onderbewustzijn van de persoon.

Probeer elke minuut van de dag bezig te zijn, en/of zoek een hobby
(modelbouw, muziek (leren) spelen, sport, casemod, ....)

Nog enkele vraagjes:
- Welke muziek luister je veel (als je muziek luistert) ?
- Hoe oud ben je ?
- Hoe lang zit je al met zo'n slecht gevoel ?

Je zal ook niet echt ooit iemand vinden die je echt zal begrijpen, je moet enkel hopen dat je iemand vindt die je wilt begrijpen...

Het is allemaal te doen rond je "state of mind" ... zo leef je slechts in een negatieve neerwaartse spiraal... en zoals Akimbo zegt, je zult het echt zelf moeten doen

Ik heb zelf wat negatievere periodes meegemaakt en ik heb gemerkt dat muziek idd veel helpt: vroeger luisterde ik naar Metal... meer nu is dat al "afgezwakt" naar emo-pop/rock/indie

De rest is hierboven precies al gezegd

welke pillen tegen depressie als ik vragen mag?

AkiMbO zei:

Ik denk dat het feit dat je de psychologen afschrijft als 'geldwolven' wel duidelijk maakt dat jij zelf maar al te goed beseft hoe de vork aan de steel zit enzo.
Ook wanneer ik je thread lees , zie ik dat je echt wel beterschap WILT.

En nu komt het moeilijkste van de zaak => Je zult ZELF moeten kijken om er iets aan te doen.
Je hebt je eigen leven in handen (en je hebt het jezelf blijkbaar reeds proberen te ontnemen) en je kunt er mee doen wat je wilt.

Klik om te vergroten...

absoluut, maar zoiets kan je niet zonder de minste vorm van begeleiding.
Hij zegt dat hij futloos is, hij zou dus iemand moeten hebben (vriend, vriendin, nicht of neef) die hem eens mee wegneemt.
Een aansporing als het ware.

nu, je zegt dat je beter voelt achter de pc. dat is imo omdat je daar je anders kunt voordoen dan je bent. Als je eens in een dipje zit, zal niemand dit weten. Niemand ziet je, en je kan meestal ook even nadenken voor je iets zegt. (teamspeak niet inbegrepen) Je hoeft ook minder schrik te hebben dat ze je gaan beoordelen.

Sociale contacten zijn echt wel belangrijk. Je voelt je goed achter je pc? Dan kan je met teamspeak dit al wat verbeteren. Een volgende stap zou dan webcammen zijn, dan heb je "fysiek" contact.
Maar er gaat echt niets boven eens afspreken met vrienden,kennissen of zelfs volstrekt onbekende personen.

Enkele weken geleden heb ik zo met enkele mensen van het Zwam gedeelte afgesproken op en meeting. Ik kende werkelijk niemand, en ik heb me kostelijk geamuseerd. En niemand bekeek elkaar raar ofzo.

Zeggen dat ik weet wat je doormaakt is onmogelijk, en zou een leugen zijn. want ider beleeft alles op een andere manier.

Maar je situatie komt me wel bekend voor. (denk wel dat een deel hier weet wat ik bedoel)
Je moet het zelf willen, zelf doen, maar je kan het niet alleen. As je je niet goed voelt bij de psy's, en je bent bereid naar andermans problemen te luisteren, probeer dan te weten te komen of er nergens een praatgroep ofzo is.
Misschien kan je er iets van opsteken, misschien ook niet, maar dan weet je tenmiste dat je niet alleen bent.

Wel, ik heb me meermaals ook wel rot, half depressief gevoeld, maar ik denk niet dat het in de buurt komt van jouw ervaring.

Meestal word ik depressief als ik teveel nadenk, en me te kwetsbaar opstel. Als je denkt aan vroeger/jezelf zijn er altijd wel dingen waar je spijt van hebt, waar je je niet goed bij voelt,...Je kan in die herinneringen vast blijven steken. Emoties zijn dingen waarover je echt niet mag DENKEN imo. Leef je leven zonder ál te veel na te denken, zonder te veel melancholie tov je eigen, maar 'embrace the moment'.
Zoek de toffere dingen op, de natuur, vrienden (stop niet met school! je sluit je enkel verder af van de buitenwereld), hobby's,... doe de dingen die je altijd al hebt willen doen maar er nooit de tijd voor had,...
Zorg dat je terug 'nuttig' wordt, geef je als vrijwilliger op voor een goed doel. Mensen/dieren helpen geeft altijd een goed gevoel.

Het is nooit te laat om een goede wending aan je leven te geven, maar hoe langer je wacht, hoe moeilijker natuurlijk.
Edit: het is een klik die je moet doen in je hersenen. Minder nadenken, maar meer doen. Neem het initiatief. I know you can sort this out!

http://emosong.ytmnd.com/

Om het effe cru te stellen... en mijn mening is ook een mening. Ik heb het niet zo voor al die drama toestanden. Zoals ze in't Engels zouden zeggen: "Get a grip" en zoek in godsnaam een doel. En da mag begot iet simpel zijn gelijk opstaan de volgende morgen en leef daar naar toe.

Chin up, Back straight, prioriteiten stellen en ni uitstellen wa ge vandaag kunt doen en MOET doen. Da is wa gij nodig hebt. Een doel, niks anders, geen pillekes, geen "ocharme jongen toch", ... zoek u een doel en 'tzal zich vanzelf oplossen.

Die scenario komt mij bekend voor... Ik heb dat ook gehad... Ook zelfmoord poging gehad... Ze dachten dat ik er van af was, ik heb gewoon niets gezegd... En nu is het aan het terug komen... De school "springt" weer in... K heb daarjuist 2 uur met de graadcöordinator zitten klappen en die weet niet echt meer wat ze moet doen. Ze gaat mij een engelse boek meegeven om "positiever" te leren denken, omdat ze denkt dat het allemaal "in mijn hoofd" zit. Ik doe dus geen reet op school, ik span me nergens voor in, ik voel mij nergens op mijn gemak. Ik heb ook veel behoefte nodig aan aandacht en bevestiging... Maar zo goed als nergens krijg ik die, dus dan ga ik me afzijdig houden en dan steken ze me door dat ik mezelf niet ben en ditten en datten... Als je wilt, kunnen we er onder 4 ogen over spreken. Wij begrijpen elkaar misschien beter?

hmm, ik heb soms is hetzelfde
als ik achter de pc zit, is alles goed
maar op school ben ik altijd moe enzo, ambetant
ik wil 's avonds niet gaan slapen omdat ik dan de volgende morgen wakker word en weer naar school moet, ik heb totaal geen zin om ook maar iets te doen

en sociaal contakt is ook bijna zero
enja, hele dagen op forums zitten vind ik leuk enzo ...

KN-StrideR zei:

http://emosong.ytmnd.com/

Om het effe cru te stellen... en mijn mening is ook een mening. Ik heb het niet zo voor al die drama toestanden. Zoals ze in't Engels zouden zeggen: "Get a grip" en zoek in godsnaam een doel. En da mag begot iet simpel zijn gelijk opstaan de volgende morgen en leef daar naar toe.

Chin up, Back straight, prioriteiten stellen en ni uitstellen wa ge vandaag kunt doen en MOET doen. Da is wa gij nodig hebt. Een doel, niks anders, geen pillekes, geen "ocharme jongen toch", ... zoek u een doel en 'tzal zich vanzelf oplossen.

Klik om te vergroten...

Spoken like the truly ignorant.

Øiram check uwe mail.

Sharku

Geen nieuwe school gevonden of in de oude niet meer welkom ofzo was het toch oiram?

KN-StrideR zei:

http://emosong.ytmnd.com/

Om het effe cru te stellen... en mijn mening is ook een mening. Ik heb het niet zo voor al die drama toestanden. Zoals ze in't Engels zouden zeggen: "Get a grip" en zoek in godsnaam een doel. En da mag begot iet simpel zijn gelijk opstaan de volgende morgen en leef daar naar toe.

Chin up, Back straight, prioriteiten stellen en ni uitstellen wa ge vandaag kunt doen en MOET doen. Da is wa gij nodig hebt. Een doel, niks anders, geen pillekes, geen "ocharme jongen toch", ... zoek u een doel en 'tzal zich vanzelf oplossen.

Klik om te vergroten...

njah, cru zeker en vast maar er zit wel wat waarheid in.

AkiMbO zei:

Nog enkele vraagjes:
- Welke muziek luister je veel (als je muziek luistert) ?
- Hoe oud ben je ?
- Hoe lang zit je al met zo'n slecht gevoel ?

Klik om te vergroten...

Ik luister meestal naar gewone top 50 muziek. Geen speciale voorkeur.
Ben geboren in 1988, dat maakt mij 17 jaar
Hoelang ik al met dit gevoel zit? Als ik terug denk is dit begonnen toen in in het 3de leerjaar zat, dus rond mijn 7 a 8 jaar.

bartreligion zei:

welke pillen tegen depressie als ik vragen mag?

Klik om te vergroten...

Ik zal je dit later moeten beantwoorden, ik heb de doosjes hier niet bij me en ken de naam niet. Zal vanavond eens kijken en het ook posten.

dunno zei:

Geen nieuwe school gevonden of in de oude niet meer welkom ofzo was het toch oiram?

Klik om te vergroten...

Idd, ik heb moeilijkheden gehad om me terug te kunnen inschrijven in mijn school. Het is uiteindelijk gelukt na veel aandringen en dreigen. Natuurlijk laten ze iwat merken dat ik niet echt welkom ben. En ik heb zoals reeds gezegt niet de moed meer om me er tegen te verzetten. Ik ge nu ongeveer zo'n 3 a 4 weken niet naar school en ben op zoek naar een andere oplossing. Kijk ik besef wel dat ik een opleiding moet doen. Dat hou mij ook soms bezig... maar teruggaan naar school zie ik totaal niet meer zitten, niet dat ik niet wil leren of zo maar meer uit het feit dat ik me gewoon te slecht voel daar.

Ik kan het niet nog een volledig schooljaar aan, en door dat ik achter zit (2jaar) overzie ik het totaal niet meer. Vandaar dat ik nu thuis zit, voel me hier iwat beter. Ik ga nog wel naar Deeltijds Kunst Onderwijs (DKO) de vrijdag avond en sta ingeschreven als vrijwilliger bij de cultuurcell van Brugge (Veel geholpen bij Corpus bvb) Ik dwing mezelf wel iedere keer om iets te gaan doen, om buiten te komen en normaal te functioneren. Dit lukt deels, maar ik voel me er niet bepaald beter bij. Het kost veel moeite en ik voel me alles behalve zelfzeker op zo'n momenten...

Ik weet niet vanwaar het komt, of hoe ik er tegen kan optreden. Enkel heb ik geen vertrouwen in psychologen ed meer. Resect voor hun, dat niet. Maar ze denken een beetje te veel dat ze 'het' zijn en iedereen kunnen comenderen. Na mijn zelfmoordpoging heb ik gehele tijd in een 'instelling' gezeten, en kan je verzekeren dat ik daar geen goeie herinneringen aan heb... Het is een plaats waar zij alle regels opstellen en je echt niets te zeggen hebt. Strubbel je tegen verdoven ze je... Denk dat het erger is/was dan een gevangenis.

@ KN-StrideR
Ik respecteer je mening, en heb zelf ook lange tijd die fylisofie gehad
Mijn problemen zelf oplossen leek me de beste oplossing, maar op een bepaald moment kom je aan een punt dat je zo wanhopig word dat je alle tips, ideeën en meningen verwelkomt.

Zoals de meesten hier zeggen, zoek u een hobby, ga bij een jeugdclub ofzo,ga buiten wa chille alst goei weer is, zie u leven positief en streef naar het leven zoals gij het zou willen.

Wa hebt ge tenslotte te verliezen?

gl

en je kan misschien groepssessies proberen zodanig dat je ziet dat je nietde enige bent met zo'n probleem
en kan je misschien iets leren van andere mensen hun problemen...

maar ik denk wel dat professionele hulp me het beste lijkt want wat de gemiddelde forumganger hier nu over...

hmmm, ik heb je post gelezen en ik moet eerlijk zeggen dat ik nu zowa hetzelfde ervaar als jij, alleen een pakje minder erg maar toch vind ik het ook niet prettig. Ik heb dat ook bij films dat ik ineens in tranen uitbarst en dat zijn idd de scenes van momente die ik mis in mijn leven. Ik zit ook met zo'n persoonlijkheidscrisis en normaal ben ik een goede student maar ik heb nu al 3 buizen en mijn hoogste cijfer komt niet tot een 65%. Soms heb ik het ook dat ik me een week beter voel en daar gewoonweg niet aan denk, of kan aan denken en terug kan functioneren als vroeger maar soms overvalt het mij ook gewoon en zit ik weer een paar dage in die rotte bui.. Das echt klote ma ja.. Als ik aan de toekomst denk, voel ik me ook onzeker.. Ben er zelfs al een paar keer door ziek van geworden gewoon omdat ik me zo druk maak en echt blije herrineringe heb ik ook niet van mijn verleden. Ik blijf me maar vastklampen aan die 1ne goede herrinering die ik had en da is precies gelijk adem voor mij..

Nu ja, eigelijk raad heb ik ni want ik zit er zelf nog in maar ik voel toch da het begint te beteren. Ik heb er ook lang achter zitten vissen waarom dit nu eigelijk komt en ik ben er nog altijd zelf niet uit maar ik begin toch bij de kern te komen. Je moet bv zoeken hoe het komt dat je zo bent beginnen denken enz.. Hoe ik dit heb aangepakt.. Jezelf vanalle dinges afvragen wat er kan gebeuren en wat er komen zal enzo.. Jezelf stukje bij beetje met je angsten confronteren. En altijd proberen dieper en dieper in je angsten te gaan. Natuurlijk, vanaf de moment da je voelt da je het niet meer gaat aankunnen, moet je afhaken en bv terug op je pc gaan totdat je je wat beter voelt. En na een paar dagen doe je hetzelfde enzovoort enzovoort.. Ik gebruik deze techniek nu ook en het heeft me toch al geholpen.

Het gemis aan vrienden aan de andere kant bij jouw is wel een minpunt. Ik heb ook het gevoel als ik bij men vrienden ben dat ik daar minder aan denk en me achteraf, als ik terug thuis ben ofzo, mezelf ook wel beter ga voelen.

Het feit da je je op de pc beter voelt is gewoon omdat je je gedachten verplaatst. Je voelt je wel beter maar dit helpt niet echt. Want die komen gewoon terug. Vergelijk het bv met een drug. Je voelt je depri, zet een shot, je voelt je heerlijk en later voel je je terug depri. Dit is echt een probleem dat je zelf moet oplossen. Mensen kunnen je helpen relativeren enzovoort maar je moet dit probleem zelf oplossen. Alleen jij kan dat, mensen kunnen raad geven maar daar blijft het bij. Dat negatieve zelfbeeld dat je hebt, heeft er veel mee te maken. Ga bv wat aan power-training doen, spieren kweken is goed voor je zelfvertrouwen, probeer een lief te vinden, als je je auto-exaam nog niet hebt gedaan, mss daar je wat op focusen? Werk wat aan je zelfvertrouwen, helpt ook echt veel.

Ma ja, weet niet echt of dit echt jouw probleem is, maar meer weet ik er ook niet van..

Øiram, veel van wat je zegt herken ikzelf ook, al zeg ik altijd tegen mezelf k zal maar verder doen gelijk k bezig ben, en k zie wel waar k uit kom, maar gelukkig ben k daar ook helemaal niet mee, ik weet alleen dat als k nu bv stop met school, dat ik daarmee alleen maar dieper val. Vanuit eigen ervaring, en met de idee dat je probleem gelijkaardig is als het mijne, wil ik je een tip geven: zoek naar de oorzaak, misschien zeg je tegen jezelf, ik weet de oorzaak niet, maar kijk eens dieper, zoek het eens in je achterhoofd, misschien weet je het wel, is er iets dat je mist, je zegt bv dat je geen visie hebt op de toekomst, is dat misschien omdat je (moest dit zo zijn) geen vriendin hebt, maar toch het verlangen naar een stabiele toekomst met zekerheid? Dit is maar een wilde gok natuurlijk, je moet voor jezelf zoeken wat er verkeerd zit, en wie weet, misschien weet je het al...
eens dat je weet wat er fout zit, dan pas kun je hulp zoeken of actie ondernemen, want zolang je zelf niet weet wat je wil gaat niemand, ook de psychiaters niet, je kunnen helpen

Zou je je school niet beter afmaken, anders val je mss nog dieper.

En ik raad u ook eens een avond vol met postal 2 en porno aan , met een overdosis chips en cola, dat gaat u zeker weer doen glimlachen