Archief - Gevoel niet onder controle krijgen

Ik me niet zelfzeker als ik ergens rond loop denk ik dat iedereen me aanstaart en met me aan het lachen is of over me bezig is in de negative zin dan wel.

Klik om te vergroten...

Dat heb ik nu ook, maar ik ben me eens gaan afvragen waarom het mij zou kunnen schelen.
Je moet het zo zien: mensen die u beoordelen alleen al op uw uiterlijk, die zijn uw aandacht niet waard, beschouw ze gerust inferieur (natuurlijk heeft iedereen altijd een eerste indruk, maar dat is nog iets anders dan vooringenomen)

`SeriOUs zei:

Emoties zijn dingen waarover je echt niet mag DENKEN imo. Leef je leven zonder ál te veel na te denken, zonder te veel melancholie tov je eigen, maar 'embrace the moment'.

Klik om te vergroten...

Niet mee akkoord, ik heb lang zitten worstelen met het concept van de dood, het proberen te vergeten is geen oplossing, want in je zit het probleem nog en het kan altijd opkomen. Problemen, ook (of zelfs zeker) emotionele moet je oplossen of je moet het ergens een plaats kunnen geven in je bestaan.

dat je geen school meer loopt valt wel te betreuren, aangezien je via school contacten legt, maar als je je echt slecht voelt daar is het misschien inderdaad beter van niet.
maar misschien compenseren met avondscholen? je kan dan dingen leren die je boeien en dingen kunnen is toch ergens een vorm van zelfbevestiging (ik ben <naam> en ik kan <iets>, en niet iedereen kan het)

hoe meer ik er over denk (ik schrijf per uitzondering eens de dingen zoals ze in mij opkomen), heb je eerst behoefte aan zelbevestiging/zelferkenning, als je jezelf wat positiever ziet, je jezelf beter kent, dan gaat de omgang met anderen beter (ik probeer eigenlijk nog iets anders te zeggen, maar ik kan het niet beschrijven)


Trektochten (met de rugzak) hebben mij in ieder geval heel wat zelfvertrouwen gegeven (Dat is verre van alleen fysiek, zeker als het lang duurt) en het geeft ook de mogelijkheid om na te denken.

to be continued (als je denkt dat je wat hebt aan mijn gedachtenspinsels)

Genious zei:

Niet mee akkoord,...

Klik om te vergroten...

Jama, dat van de dood is geen echte emotie. Dat is eerder een levensvraag.

Maar echte emoties, daar doe je geen goed aan als je er teveel over nadenkt. Emoties moet je voelen, gewoon je hart laten spreken en VOLGEN. Ze zijn niet aan het rationele te koppelen.
Volg eerst je gevoel, daarna pas je hersenen.

Je eigenwaarde ed. wel, het is wel degelijk goed als je nadenkt over waar je staat in je leven en waar je naartoe wilt. Als mens in het algemeen.

`SeriOUs zei:

Jama, dat van de dood is geen echte emotie. Dat is eerder een levensvraag.

Klik om te vergroten...

daar verschillen we misschien, want voor mij was dat wel een emotie (angst, voor het onzekere, het alles beëindigende)


als ik er verder over denk hangt het van de persoon af.
als mijn moeder iets niet ziet zitten moet zij daar over kunnen huilen en spreken, mijn vader daarentegen houdt die emoties in hem en probeert ze zelf op te lossen of ze te vergeten (dat vergeten ben ik niet zeker)

Ik heb ook zo iet in die aard, nu is da minder dan vroeger, maar tot over 1 jaar terug was het nog feller.
Vanaf het eerste leerjaar voelde ik mij anders dan andere kindere, had ni echt vriende van mijn leeftijd.
Ik zag hier enorm van af tot ongeveer het 5de leerjaar, toen begon ik te denke van loopt toch allemaal mijne rug op, ik zoek wel iets anders waar ik heel goed in ben in plaats van sociaal te zijn, en toen ben ik echt veel beginnen gamen, harde muziek beginnen luisteren,... Hoewel dit wel goed hielp bleef het gevoel toch nog een beetje.
Toen ik int middelbaar kwam verergerde da gevoel nog wat. Als iemand op mij schold zei ik nix terug ed. ik liet ze dus maar doen en reageerde niet
Tot over 2 jaar terug had ik nog niemand op school waar ik me echt goed mee voelde, buiten een paar mensen maar die zaten in andere klas
1 jaar terug (toenk naar het 3de ging) kwamen deze mensen bij mij in de klas zitten, enkele weken ging het goed tot der een nieuwe leerling bij ons in de klas kwam zitten, ene die blijve zitte was int 3de...
dezen was echt zo een eikel, en wat het ergste was is da hij ook nog veel vriendjes had, dus als ge ruzie met hem had hadde ruzie met hele klas.
In de helft vant jaar is da ook gebeurt en had ik ruzie met men hele klas + nog redelijk veel mensen daarbuiten.
Toen ben ik beginnen veranderen, me wat meer argressiever beginnen op te stellen enzo.
En dat lukte.
Tegenwoordig heb ik nog ni veel vrienden, maar wel een paar hele goeie, en daar ben ik blij mee, van mij mag het zo blijven doorgaan en kheb ondertusse ook meer zin in het leven of hoe ge het ook moet zeggen, achja ge weet wel wa ik bedoel.
Mensen die mij niet moetten kunnen de boom in, ik ga wel naar diegene toe die mij wel nemen zoals ik ben

_-X!ron-_, ik herken nogal goed uw situatie en dat was de goede reactie imo

Genious zei:

_-X!ron-_, ik herken nogal goed uw situatie en dat was de goede reactie imo

Klik om te vergroten...

ik bedoel gewoon da ik me daardoor ni echt goe gevoeld heb en met tegenzin leefde

in mijn situatie heb ik wel redelijk wat maten int school, maar als het mij niet aanstaat word ik wel erg snel boos etc ...

Aleja kijk, kwas niet van plan om derop te antwoorden mor soit...


Øiramn, kherken veel van de dingen die je zegt, en je mag er zeker van zijn dat er nog mensen zijn die met dezelfde problemen worstelen, al dan niet in minder ergere vorm.Ik zit zelf met een persoonlijkheidscrisis gevormd door een negatief zelfbeeld en zeer weinig zelfvertrouwen, heel veel humeurswisselingen en veel te veel slechte dagen waar ik alleen mezelf kan slecht voelen en vrij depressief zijn.
Er zijn veel momenten waarop ik mij afvraag, wat doe ik hier, waarom doe ik de moeite, wat heeft het voor zin?

etc etc, kan zo nog verdergaan mor dan nog zijn der maar weinigen die mij gaan verstaan

Nu is het wel zo dat ik mijn problemen zelf heb aangepakt met hulp van anderen, want laat mij het zo stellen, op het gebied van vrienden, kennissen en vrouwen heb ik totaal geen problemen.
De dingen die in mijn situatie helpen zijn de volgende :

1) RELATIVEER ALLES !
2) Denk niet constant aan wat anderen denken, de maatschappij zit vrij egoistisch in elkaar, dus eens aan jezelf denken kan geen kwaad
3)Probeer zo weinig mogelijk thuis te zitten, ga uit, discotheken, cafes etc etc. Want als je thuis zit doe je niet te veel, buiten denken en teveel denken is niet goed voor je eigen. En als je weggaat leer je mensen kennen, dus stel je vooral supersociaal op!
4)Probeer iemand te vinden op wie je kan vertrouwen, iemand met wie je kan babbelen etc ( wel in IRL !)
5)Je denkt misschien wel dat een psychiater niet helpt, maar die mensen zijn gespecialiseerd in zo een zaken.
6)Luister veel naar muziek
7)Zoek hobby's-> muziek, sport, jeugdbeweging, ...
8)Pep jezelf op door te zeggen dat je het wel gaat kunnen, jezelf moed inpraten kan helpen !
9)Aja heb ik vernoemd dat je veel moet BABBELEN / Praten ?

Eh, tja das het zo een beetje !

Veel sterkte in ieder geval!

Hoe je met gevoelens moet omgaan is volgens mij een persoonlijke zaak. Van mezelf weet ik ondertussen dat ik er moet over praten en ze niet inslikken. Ze inslikken heeft voor mij vaak nefaste gevolgen

De periode dat ik pas uit het middelbaar kwam, was voor mij ook een eenzame periode. Al mijn vriendinnen (ex-klasgenoten) hadden een vriend en hadden in het weekend geen tijd over om met de ex-klasgenootjes af te spreken. Ik heb dan besloten om me bij een jeugdvereniging aan te sluiten (ik was al bij één, maar daar vond ik niet echt mijn draai) waar er met de leiding meer gedaan werd dan enkel de zondagnamiddag plannen en de activiteit doen. Ik ben echt blij dat ik dat gevonden heb. Ge krijgt er voldoening van, ge groeit er in, men heeft u nodig.....dat geeft je allemaal toch wel zelfvertrouwen.

Op dit moment ben ik werkloos en voel ik me echt onnuttig. Niemand heeft nu tijd om iets mee te gaan doen, ik doe thuis het huishouden, kan me niet 'intellectueel' bezighouden, mijn dagen zijn leeg.....Het grootste probleem bij mij op deze moment is dat ik (bijna) nergens nog bevestiging krijg dat ik iets goed doe, eerder het tegenovergestelde. Ik versta goed dat mensen (als dit te lang duurt) depressief en radeloos worden.

Wat de jongeman hierboven zei over 'ga zo veel mogelijk op café', daar ga ik niet mee akkoord. Soms is op café gaan helemaal niet leuk....als je iedereen ziet supersociaal doen, vrienden hebben, plezier maken,...en bij jou lukt dat niet, is dat hééél confronterend.

Mijn raad: zoek iets waar je iets kan betekenen! (eigenlijk mag dat niet, raad geven )

ThA JoS zei:

Aleja kijk, kwas niet van plan om derop te antwoorden mor soit...


Øiramn, kherken veel van de dingen die je zegt, en je mag er zeker van zijn dat er nog mensen zijn die met dezelfde problemen worstelen, al dan niet in minder ergere vorm.Ik zit zelf met een persoonlijkheidscrisis gevormd door een negatief zelfbeeld en zeer weinig zelfvertrouwen, heel veel humeurswisselingen en veel te veel slechte dagen waar ik alleen mezelf kan slecht voelen en vrij depressief zijn.
Er zijn veel momenten waarop ik mij afvraag, wat doe ik hier, waarom doe ik de moeite, wat heeft het voor zin?

etc etc, kan zo nog verdergaan mor dan nog zijn der maar weinigen die mij gaan verstaan

Nu is het wel zo dat ik mijn problemen zelf heb aangepakt met hulp van anderen, want laat mij het zo stellen, op het gebied van vrienden, kennissen en vrouwen heb ik totaal geen problemen.
De dingen die in mijn situatie helpen zijn de volgende :

1) RELATIVEER ALLES !
2) Denk niet constant aan wat anderen denken, de maatschappij zit vrij egoistisch in elkaar, dus eens aan jezelf denken kan geen kwaad
3)Probeer zo weinig mogelijk thuis te zitten, ga uit, discotheken, cafes etc etc. Want als je thuis zit doe je niet te veel, buiten denken en teveel denken is niet goed voor je eigen. En als je weggaat leer je mensen kennen, dus stel je vooral supersociaal op!
4)Probeer iemand te vinden op wie je kan vertrouwen, iemand met wie je kan babbelen etc ( wel in IRL !)
5)Je denkt misschien wel dat een psychiater niet helpt, maar die mensen zijn gespecialiseerd in zo een zaken.
6)Luister veel naar muziek
7)Zoek hobby's-> muziek, sport, jeugdbeweging, ...
8)Pep jezelf op door te zeggen dat je het wel gaat kunnen, jezelf moed inpraten kan helpen !
9)Aja heb ik vernoemd dat je veel moet BABBELEN / Praten ?

Eh, tja das het zo een beetje !

Veel sterkte in ieder geval!

Klik om te vergroten...

Gho, denk je nu echt dat die tips zullen helpen ofzo ?

Btw, teveel denken is slecht voor jezelf ? (das wel 1tje da ik moet onthouden )
En het volgende: "stel je supersociaal op" ; denk je nu echt dat zoiets in 1-2-3 kan ofzo ?

Hmgrwngd zei:

Gho, denk je nu echt dat die tips zullen helpen ofzo ?

Btw, teveel denken is slecht voor jezelf ? (das wel 1tje da ik moet onthouden )
En het volgende: "stel je supersociaal op" ; denk je nu echt dat zoiets in 1-2-3 kan ofzo ?

Klik om te vergroten...

Stop met pijpen en probeer te helpen in de plaats.

Hij doet alleen maar voor goed !

Mensen zoals jou kunnen we in deze thread (en eigenlijk nog veel andere) missen als de pest. GFY

ik kan mij ook min of meer herkennen in deze situaties, enkel dat dat ik niet ga huilen voor een film ofzo, ik ben dan weer het andere uiterste ik ga meestal alles voor mezelf houden, ik kan moeilijk praten over wat ik voel of denk, heb dan steeds het gedacht dat mensen me dan een zwakkeling vinden, of achter mijn rug gaan lachen. Soms kan het me wel eens allemaal te veel worden en dan ben ik een wrak en dan nog ben ik beschaamd om te zeggen hoe ik me voel of wat ik denk aan mijn eigen moeder. Ik zit ook in een soort van een persoonlijkheidscrisis zo als de meeste hier, word in november 18 jaar en ik weet totaal niet wat ik ga maken van mijn leven. Ik ben nu ingeschreven op een Hogeschool en ik volg boekhouden, maar ik voel mij er totaal niet goed bij, ben echt futloos in de les, sinds vorig jaar ben ik echt schoolmoe. Ik ben van nature een echte twijfelaar, geef mij twee keuzes en je mag er verdomd zeker van zijn dat ik ga twijfelen. Mijn droom is om naar het leger te gaan, maar zelf daar twijfel ik aan. Hoogstwaarschijnlijk zal ik stoppen met school en mijn proeven gaan doen in het leger, en je mag er zeker van zijn dat ik alles zal doen om te slagen in mijn opleiding, maar dan heb ik altijd zo iets in mijn achterhoofd dat mij afbreekt zo iets dat zegt van "zie dat je niet slaagt, waar ga je dan staan met je leven"
Srry voor de mess onaangename tekst om te lezen, maar ik ben beginnen typen en niet echt meer gestopt

Hmgrwngd zei:

Gho, denk je nu echt dat die tips zullen helpen ofzo ?

Btw, teveel denken is slecht voor jezelf ? (das wel 1tje da ik moet onthouden )
En het volgende: "stel je supersociaal op" ; denk je nu echt dat zoiets in 1-2-3 kan ofzo ?

Klik om te vergroten...

Denk ik nu echt of die tips zullen helpen? dinge zeg, wa voor ne randdebiel zijde gij eigenlijk? Ik probeer maar te helpen, oa aan de hand van eigen ervaringen !
En ja ik weet ook wel dat die tips je misschien niet op het lijf geschreven zijn, maar wat heb je te verliezen?

Zoals hierboven gezegd werd, is op café gaan misschien geen goede methode -> Dan is mijn vraag : Hoe ga je ooit sociaal worden? Toch niet door jezelf in een hoekje weg te steken? Ok ja tuurlijk alle begin is moeilijk, maar een begin is een begin hé . En op cafe gaan is maar een voorbeeld hé , er zijn duizenden manieren om contacten te leggen met mensen !

wat ik u ook kan aanraden is muziek beluisteren ...
dan denkte minder, en een beetje meezingen ofzo kan ook wonderen doen

ThA JoS zei:

1) RELATIVEER ALLES !

Klik om te vergroten...

Das nu ook niet de juiste manier. Als je alles relativeert, dan kan het eigenlijk u allemaal nie schelen. Da leidt tot pessimisme.....
Soms mag je relativeren, maar altijd is zeker niet goed.
Sommige zaken moet je ook serieus nemen.

ThA JoS zei:

Denk ik nu echt of die tips zullen helpen? dinge zeg, wa voor ne randdebiel zijde gij eigenlijk?

Klik om te vergroten...

flame ... :ironic:

ThA JoS zei:

Ik probeer maar te helpen, oa aan de hand van eigen ervaringen !
En ja ik weet ook wel dat die tips je misschien niet op het lijf geschreven zijn, maar wat heb je te verliezen?!

Klik om te vergroten...

Hmm; ik kwam misschien bazig uit de hoek, dat was mijn bedoeling niet.
En je hebt inderdaad niets te verliezen, maar ik denk gewoon dat de threadstarter ondertussen wel genoeg van die tips zal gekregen hebben.

Iedereen weet dat je om sociaal te zijn onder de mensen moet komen, (bijv. op café zoals je zegt) en niet alleen thuis blijven.
Ik denk - met mijn zeer bescheiden mening'kje - dat het bij de threadstarter om diepere problemen te doen is.
Ik denk dat hij eerder het soort uitvergrote eenzaamheids/verloren/nutteloosheid-gevoel heeft.
Dit is uiteraard een voorbarige stelling, alhoewel ik die emoties best kan terugvinden in zijn openingspost.

Maw ik denk gewoon dat hij problemen heeft met het hoe/waarom van het uitvoeren van jouw tips.
(en jouw tips zijn wel degelijk goed!!; maar ik denk dat het bij hem iets met innerlijke gevoel te maken heeft.)

Nu effkes aan de threadstarter: Ik weet maar al te goed wat je bedoelt.
Ik kan je weinig advies geven, want volgens mij is het zo een persoonlijke strijd waarin je jezelf bevindt, en dat je uiteindelijk jezelf zal moeten uit de put slepen.
Ik kan je wel wat moed geven; ik heb mezelf uiteindelijk ook uit zo'n situatie gesleept.; maw het is mogelijk!

The best of hopes,
Hmgrwngd

Psychodweep zei:

Das nu ook niet de juiste manier. Als je alles relativeert, dan kan het eigenlijk u allemaal nie schelen. Da leidt tot pessimisme.....
Soms mag je relativeren, maar altijd is zeker niet goed.
Sommige zaken moet je ook serieus nemen.

Klik om te vergroten...

[FILOSOFIE-MODE]

Dat is 1 van de grootste paradoxen volgens mij :
de interne afweging van het ultiem-relativeren van alles:

Aan de ene kant heb je de complete nutteloosheid (het afwezig zijn van zingeving) , en dat is net tegelijkertijd de grootste verlossing die je kunt hebben: je hebt absoluut niets te verliezen door alles te proberen wat je wil)

Volgens mij relativeert de threadstarter net teveel; waardoor hij eerder de nutteloosheid ervaart ipv de uitgebreide mogelijkheden net omdat niks iets uitmaakt.

Het is een kwestie van persoonlijk karakter en verleden, als je natuurlijk al bezig bent met relativeren. (sommige mensen stellen zich geen al te diepe vragen )

zoek gewoon iets om u leven nuttig te maken allé "nuttig" waarvoor je wilt leven

bij mij is da snowboarden & skateboarden

allé ja klinkt mss raar ma ik begijp da wel

'k zou zeggen rook ies nen joint ma da mag net ni zeker

'k Heb sinds 't midden van de thread nemeer alles gelezen, maar kherken me ook enigzins in Oiram's probleem...

'k Heb nogal wa ruzies me mijn ouders, oa omda ik ook dikwijls achter de PC zit, al zie ik het ook ni echt als een verslaving. Kdoe nooit iets voor school, kheb het geluk da ik slim ben en nu nog zonder iets te doen goede punte kan hale ma da zal ook ni blijve duren. In studeren hebbek gewoon geen zin. Daar zit het hem juist, ik heb in niets zin, kben alles beu, ... Een zelfmoordpoging hebbek nog ni achter de rug, maar kdenk er wel veel over na en vraag me af wa het nut is van mijn leven hier te slijten. 'k Zie der eerlijk gezegd ook tegenop om nog 70 jaar verder te leven als de condities zo blijven.

In tegenstelling tot u ga ik wel graag naar school, gewoon omdak dan weg ben van huis. Mijn broers ware ni helemaal wa mijn ouders hoopten en aangezien ik de laatste ben en "een goe hard heb" wil ik ni da ik ook "faal" in de oge van mijn ouders, vooral mijn moeder die der nog het ergste onder "leed", en daarom hebbek de laatste jaren er alles voor gedaan mijn moeder gelukkig te make, maar nu da ik ook ouder ben hebbek het gevoel dak daar nix voor in de plaats krijg, da mijn ouders mij zelfs strenger opvoede dan mijn broers. Mijn ouders zijn voor mij dus ook nog een "probleem". Ik haat ze ni, maar het voortdurende gezaag en geraas maakt me zot, moe, en kbegin bij de minste discussie ook te wene omdak gewoon geen zin meer heb in al die discussies.

Ofdak echte vrienden heb, weetek ni. De laatsten tijd krijg ik het gevoel da iedereen me echt beu is en me ni in de buurt wil omda ik in school veel te energiek ben, soms dan weer uitermate grof, en ik begin te beseffe da ik mij mss een veel te klein kind ben. Vroeger haddek da allemaal ni, zo rond het eerste middelbaar, maar volgens mij ben ik in da eerste middelbaar blijven steke, terwijl mijn vriende van toen verderginge.

Daarnaast worrek ook nog moe van de vele tics waarmee ik zit, zo moet ik om de 20 meter achterom kijke offek nix op de grond heb late valle, wa onlangs tijdens het fietse bijna voor een frontale botsing me nen auto heeft gezorgd aangezien ik den helft van den tijd achterom kijk tijdens 't fietse. Alsek alleen thuisben en naar school vertrek, moetek er een kwartier over doen om heel mijn checklist af te gaan, en 't is zelfs zo erg geworden da ik 5 minute in een donkere kamer lig te staren om te zien offet ligt wel uit is. Kan verschrikkelijk belachelijk klinke, maar 't is enorm vervelend en 't begint echt ziekelijk te worde.

Ge zult me mss ne zeveraar vinde als ge da leest, ik kan het gevoel echt ni omschrijve, maar 'k denk da het ongeveer hetzelfde gevoel is als Oiram, al zijn de redene ni helemaal 't zelfde.

Hmgrwngd zei:

En het volgende: "stel je supersociaal op" ; denk je nu echt dat zoiets in 1-2-3 kan ofzo ?

Klik om te vergroten...

Het is bovendien niet altijd wenselijk. Iedereen heeft wel wat sociaal contact nodig, maar voor de eerder introverte mensen kan een teveel aan sociaal contact nogal vermoeiend zijn.