En als het alleen bij vrienden is: ik zou er op zich nog mee kunnen leven. Als zij zich een compleet nieuw bestaan willen aanschaffen: iedereen is daar vrij in natuurlijk. En nieuwe vrienden zoeken is een optie. Maar als het op een partner aankomt... Ik zou niemand moeten hebben die thuiskomt, over zijn werk begint te zeveren voor uren aan een stuk, dan voor de tv kruipt en dan zo tesamen wil gaan slapen. Mijn tenen krullen bij die gedachte.
Ik zou een partner willen die ook nog een beetje de connectie met zijn innerlijk kind heeft behouden en zou kunnen lachen om
dit soort zaken. Want dat is het soort persoon dat ik ben en zal blijven. Ik zoek iemand die een beetje kan 'matchen' met dat

(al heb ik daar voorlopig niet veel succes mee...)
Kort gezegd: mijn innerlijk kind ziet haar speelkameraadjes stuk voor stuk afsterven en da's soms een beetje pijnlijk om te zien. En soms denk ik dan dat het probleem bij mij ligt. Omdat ik niet mee 'volwassen' wil worden maar gewoon ouder worden en mijn verantwoordelijkheden aanpakken zonder de plezierige kant te verliezen. Kan me niet voorstellen dat ik mij ineens compleet anders zou gedragen...