Archief - Je ergernissen van vandaag - deel 39

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Poekie95

Legacy Member
BlazeMusic zei:
  1. proberen mijn carrière toch uitdagend en afwisselend te houden (in combinatie met een goed privé-leven) om de sleur tegen te gaan


:sad:

Veel geluk met dat laatste. Helaas heb je het vaak niet zelf helemaal in de hand, vooral als er nog bijkomende verantwoordelijkheden ontstaan (as in, gezin, kind, afbetalingen etc).

Gonzo

Legacy Member
Lolplayer zei:
En dan die moment, dat alles in de auto geladen is, je kot leeg is, je de deur dicht trekt voor de laatste keer, afscheid neemt van een fantastische periode van je leven, je vervolgens instapt in de auto, een laatste blik werpt op je kot, naar huis rijdt en er nooit meer komt. Weg jeugd, weg plezier, hallo verantwoordelijkheid, je bent volwassen nu. :(

Wa is dees, 2007?

Dat was inderdaad een pijnlijk momentje :(
Maar ik ga toch nog altijd een pak liever werken dan dat ik studeerde.

Poekie95

Legacy Member
Gonzo zei:
Wa is dees, 2007?

Dat was inderdaad een pijnlijk momentje :(
Maar ik ga toch nog altijd een pak liever werken dan dat ik studeerde.

Mja, goed voor jou. Maar er zitten veel Peter Pan's hier, incl mijzelf. Sowieso heb ik de indruk dat "onze generatie" (woord waarmee ik moet opletten hier gezien de serieuze vergrijzing van 9L de laatste jaren, ik bedoel dus de 18-25 jarigen) een veel hoger Peter Pan gehalte hebben dan de vorige (velen willen het gaan werken echt zo lang mogelijk uitstellen en blijven plakken aan de univ). Reden moet ik nog uitzoeken, zal wel wat met de voorbije economische crisis te maken hebben denk ik, en misschien ook "dankzij" de sociale media waar we nu allemaal zien hoe triestig saai en voorspelbaar de leefwereld van de Vlaamse vastgesleurde werknemer wel is.

Nuja, ik zal zien hoelang ik het nog kan rekken, proberen op zelfstandige benen te staan en indien mogelijk een eigen praktijk ipv een ziekenhuis. Zolang ik maar geen zever van een stomme baas moet slikken die wat gaat zitten bepalen wat ik moet doen.

Lolplayer

Legacy Member
De belachelijke hoge prijzen van woningen en het feit dat je alleenstaand bent, berooft je in feite van een toekomst zonder geldzorgen en comfortabel leven.

Ik heb geen zin om een lening aan te gaan voor 30 jaar, daar dan alle dagen voor moeten gaan werken en dat dan als het zwaard van damocles boven u hoofd hangt.

Voor de moment zie ik ook geen andere oplossing als verkassen naar een land met deftige lonen en lage woningprijzen. Je zou voor minder lekker blijven studeren.

Lolplayer

Legacy Member
dacuba zei:
Ik vrees dat ik voor mijn 25e niet ga gaan werken, maar héél veel genieten (en een bachelor tussendoor behalen). Als ge dan één keer begint te werken ga ik die sleur veel minder voelen, omdat ik tenminste mijn tijd al wat gevuld heb met plezier. Da's toch het plan. :p

Je gaat het des te harder voelen, omdat het contrast groter is ;)

Poekie95

Legacy Member
dacuba zei:
Ik vrees dat ik voor mijn 25e niet ga gaan werken, maar héél veel genieten (en een bachelor tussendoor behalen). Als ge dan één keer begint te werken ga ik die sleur veel minder voelen, omdat ik tenminste mijn tijd al wat gevuld heb met plezier. Da's toch het plan. :p

Op mijn 25e ben ik nog niet eens afgestudeerd (en ben toch generatiestudent) :).

dacuba zei:
84 euro voor paspoort.. jongens toch.

Hoe komt het dat je op 13 juni je paspoort aangevraagd hebt? Sinds 15 juni is het nieuwe wetboek in voege, paspoorten aangevraagd vanaf 15 juni zijn 7 jaar geldig ipv 5...

LOI - WET

Ik heb de mijne op 16 juni aangevraagd (gewacht tot de inwerkingtreding).

Waelvis

Legacy Member
Poekie95 zei:
Afaik is het ook om verdrietig van te worden, dat is toch wat ik hoor van velen. Niet vanaf de eerste dag dat je begint te werken uiteraard, maar na enkele maanden, als de sleur al flink zijn grip op je begint te krijgen, je al continue zever hebt mogen slikken op de plaats waar je werkt, en je beseft dat je nog maar aan jaar 1 van 40 jaar bezig bent, dan wel...

Ik moet zeggen, ik ben veel contenter nu ik werk dan toen ik student was..

Ik vond dat over het algemeen een verschrikkelijke periode.

Ok, het kotleven was plezant, drinken, roken, onnozel doen, ... Maar ik HAATTE school echt, elke dag moest ik mij uit bed sleuren om naar de lessen te gaan. (80% van de tijd ging ik zelfs niet, meestal enkel de labo's en verplichte lessen).

Poekie95

Legacy Member
Waelvis zei:
Ik moet zeggen, ik ben veel contenter nu ik werk dan toen ik student was..

Ik vond dat over het algemeen een verschrikkelijke periode.

Ok, het kotleven was plezant, drinken, roken, onnozel doen, ... Maar ik HAATTE school echt, elke dag moest ik mij uit bed sleuren om naar de lessen te gaan. (80% van de tijd ging ik zelfs niet, meestal enkel de labo's en verplichte lessen).

Gij hebt het voordeel van een job te hebben waar je relatief duidelijke doelen hebt en waarbij je elke dag het resultaat ziet van je werk. Voor velen die van de univ komen is dat niet het geval.

BlazeMusic

Legacy Member
Poekie95 zei:
Veel geluk met dat laatste. Helaas heb je het vaak niet zelf helemaal in de hand, vooral als er nog bijkomende verantwoordelijkheden ontstaan (as in, gezin, kind, afbetalingen etc).
Net uw 'peter pan' ding gelezen. Kan mij daar deels in terug vinden. Ik denk dat ik al die verantwoordelijkheden wel aan kan, maar wil de connectie met mijn 'innerlijk kind' niet verliezen. De gedachte dat ik de komende 40 jaar stilletjes aan het plezier uit mijn leven zou laat zuigen en in een sleur terecht kom is een beetje angstaanjagend. Zelf heb ik dat wel deels in de hand, natuurlijk. Niet al te vroeg aan kinderen starten, af en toe een plezierige bezigheid voor mijzelf zoeken,...

Maar 't is mijn omgeving waar ik mij soms zorgen om maak. Ik heb al een vrij kleine groep vrienden, en elk jaar valt er daar wel eentje vanaf. Ineens zijn die afgestudeerd, gaan die samenwonen en dan hoor ik daar zo goed als niks meer van. Ook niet als ik zelf pogingen onderneem om het contact goed te houden. Ineens zijn dat 'volwassenen' die niet anders willen doen als praten over hun werk (en dat van hun partner), zeuren over de rekeningen die ze moeten betalen, het huis dat ze aan het verbouwen zijn... En ik snap dat wel. Nieuwe gebeurtenissen leveren nu eenmaal nieuwe discussies op en ik ben 1 en al oor als iemand zijn hart eens wil luchten of om te vragen of ik ze met iets kan helpen. Maar het lijkt alsof ze absoluut geen interesse meer hebben in het 'leventje' dat ze voordien hadden. Samen eens afspreken om een film te kijken, eens een pint gaan drinken, eens gewoon casual zeveren over het weekend,... Zit er allemaal niet meer in. Ineens is dat 'kinderlijk' en past dat niet meer bij de persoon die ze op dat moment zijn. En uiteindelijk wordt dat contact minder en worden het vreemden.

1 van die vrienden zei: "ach, het zou niet slecht zijn als gij ook eens volwassen wordt en wat realiteit opsnuift" (ik ben volwassen, gewoon op mijn eigen manier...)

't Is wel een patroon dat ik zie blijven terug komen, dus denk dat het probleem ook deels bij mijzelf ligt. Niet mee willen 'evolueren'. Maar ik zou het gewoon uitermate saai vinden om zo te worden denk ik. En ik denk dat ik op dat vlak niet ga veranderen.

Ik vind dat we dat vanaf nu het 'Peter-Pan-syndroom' moeten noemen... :unsure:

Dr. Sheldon Cooper

Legacy Member
Poekie95 zei:
Afaik is het ook om verdrietig van te worden, dat is toch wat ik hoor van velen. Niet vanaf de eerste dag dat je begint te werken uiteraard, maar na enkele maanden, als de sleur al flink zijn grip op je begint te krijgen, je al continue zever hebt mogen slikken op de plaats waar je werkt, en je beseft dat je nog maar aan jaar 1 van 40 jaar bezig bent, dan wel...

Eventjes mijn leven beschrijven dacht ie.

Poekie95

Legacy Member
Sheldon Cooper zei:
Eventjes mijn leven beschrijven dacht ie.

Hopelijk was het geen toekomstvisie :). Zoals ik zei was dat wat ik vaker hoor, iedereen is vrij om dat te ontkrachten. Maar alles hangt wel af van welke opleiding/job ook.

BlazeMusic zei:
Maar het lijkt alsof ze absoluut geen interesse meer hebben in het 'leventje' dat ze voordien hadden. Samen eens afspreken om een film te kijken, eens een pint gaan drinken, eens gewoon casual zeveren over het weekend,... Zit er allemaal niet meer in. Ineens is dat 'kinderlijk' en past dat niet meer bij de persoon die ze op dat moment zijn. En uiteindelijk wordt dat contact minder en worden het vreemden.

Dit. Maak ik ook al vaker mee met mensen van mijn leeftijd die professionele bachelor gedaan hebben of direct gaan werken. 't Ene moment sta je samen in leiding in de scouts en maak je de beste tijden mee, amper een jaar later zijn ze getrouwd, zaagt de vrouw achter kinderen en hoor je er niks meer van... Zeggen wel nog goeiedag als je ze tegenkomt, maar that's it...

Dr. Sheldon Cooper

Legacy Member
Poekie95 zei:
Hopelijk was het geen toekomstvisie :). Zoals ik zei was dat wat ik vaker hoor, iedereen is vrij om dat te ontkrachten. Maar alles hangt wel af van welke opleiding/job ook.

Nee, voel me echt wel zo. Werk nu een dikke 8 maanden. Sleep, work, eat, repeat.

kakature

Legacy Member
Dat is nu ook eenmaal iets waar veel mensen van onze leeftijd mee worstelen, mezelf incluis. Werk nu iets meer dan twee jaar in totaal en dat wordt zo saai. In het begin is dat nog tof en zo maar ja, kan me niet inbeelden dat ik dit voor de rest van mijn leven moet doen (software development).

BlazeMusic

Legacy Member
Poekie95 zei:
Dit. Maak ik ook al vaker mee met mensen van mijn leeftijd die professionele bachelor gedaan hebben of direct gaan werken. 't Ene moment sta je samen in leiding in de scouts en maak je de beste tijden mee, amper een jaar later zijn ze getrouwd, zaagt de vrouw achter kinderen en hoor je er niks meer van... Zeggen wel nog goeiedag als je ze tegenkomt, maar that's it...
En als het alleen bij vrienden is: ik zou er op zich nog mee kunnen leven. Als zij zich een compleet nieuw bestaan willen aanschaffen: iedereen is daar vrij in natuurlijk. En nieuwe vrienden zoeken is een optie. Maar als het op een partner aankomt... Ik zou niemand moeten hebben die thuiskomt, over zijn werk begint te zeveren voor uren aan een stuk, dan voor de tv kruipt en dan zo tesamen wil gaan slapen. Mijn tenen krullen bij die gedachte.

Ik zou een partner willen die ook nog een beetje de connectie met zijn innerlijk kind heeft behouden en zou kunnen lachen om dit soort zaken. Want dat is het soort persoon dat ik ben en zal blijven. Ik zoek iemand die een beetje kan 'matchen' met dat :unsure: (al heb ik daar voorlopig niet veel succes mee...)

Kort gezegd: mijn innerlijk kind ziet haar speelkameraadjes stuk voor stuk afsterven en da's soms een beetje pijnlijk om te zien. En soms denk ik dan dat het probleem bij mij ligt. Omdat ik niet mee 'volwassen' wil worden maar gewoon ouder worden en mijn verantwoordelijkheden aanpakken zonder de plezierige kant te verliezen. Kan me niet voorstellen dat ik mij ineens compleet anders zou gedragen... :lol:

Yusifer

Legacy Member
BlazeMusic zei:
En als het alleen bij vrienden is: ik zou er op zich nog mee kunnen leven. Als zij zich een compleet nieuw bestaan willen aanschaffen: iedereen is daar vrij in natuurlijk. En nieuwe vrienden zoeken is een optie. Maar als het op een partner aankomt... Ik zou niemand moeten hebben die thuiskomt, over zijn werk begint te zeveren voor uren aan een stuk, dan voor de tv kruipt en dan zo tesamen wil gaan slapen. Mijn tenen krullen bij die gedachte.

Ik zou een partner willen die ook nog een beetje de connectie met zijn innerlijk kind heeft behouden en zou kunnen lachen om dit soort zaken. Want dat is het soort persoon dat ik ben en zal blijven. Ik zoek iemand die een beetje kan 'matchen' met dat :unsure: (al heb ik daar voorlopig niet veel succes mee...)

Kort gezegd: mijn innerlijk kind ziet haar speelkameraadjes stuk voor stuk afsterven en da's soms een beetje pijnlijk om te zien. En soms denk ik dan dat het probleem bij mij ligt. Omdat ik niet mee 'volwassen' wil worden maar gewoon ouder worden en mijn verantwoordelijkheden aanpakken zonder de plezierige kant te verliezen. Kan me niet voorstellen dat ik mij ineens compleet anders zou gedragen... :lol:

Kan me weinig dingen bedenken die plezanter zijn dan dat spelletje te doen bij thuiskomen. :D Als ik me daarmee kan matchen zullen er zeker nog veel kerels zijn die ook azo zijn.

Zsazsa

Legacy Member
BlazeMusic zei:
Kort gezegd: mijn innerlijk kind ziet haar speelkameraadjes stuk voor stuk afsterven en da's soms een beetje pijnlijk om te zien. En soms denk ik dan dat het probleem bij mij ligt. Omdat ik niet mee 'volwassen' wil worden maar gewoon ouder worden en mijn verantwoordelijkheden aanpakken zonder de plezierige kant te verliezen. Kan me niet voorstellen dat ik mij ineens compleet anders zou gedragen... :lol:

Blaze, je kan perfect volwassen worden zonder daarvoor jouw jeugdigheid en goofiness te verliezen, getuige daarvan mijn vriend (en mezelf) :unsure: Ik neem aan dat je niet van één dag op de andere gaat samenwonen met iemand en dus ook op voorhand wel zal weten hoe jeugdig jouw partner zich nog voelt en gedraagt. Als hij dat klassiek beeld heeft van snel huisje tuintje boompje kindje elkeavondsamenfamilieofthuiszien, is dat overduidelijk al geen match voor u.

Eigenlijk lijken mijn vriend (bijna 30) en ik (bijna 25) gewoon 2 tieners die op kot zitten; de rekeningen betalen, zorgen dat er eten op tafel staat, de was & de plas etc. zijn daarin gewoon bijzaak. Ik ben wel dankbaar dat we allebei werken en dat er nog geen kinderen zijn, dat vereenvoudigt de zaken natuurlijk. Gelukkig zijn we beiden ook allergisch voor gezaag en worden kleine irritaties altijd met de mantel der humor bedekt. Als mijn vriend ooit de woorden 'Hebt gij nu WEERAL niet gestreken deze week? :s' uitspreekt, vliegt hij eruit.

Gonzo

Legacy Member
Zsazsa zei:
Als mijn vriend ooit de woorden 'Hebt gij nu WEERAL niet gestreken deze week? :s' uitspreekt, vliegt hij eruit.

Uwe Mantel der Humor is precies serieus gekrompen in de was, hij bedekt nie zo heel veel :s

Zsazsa

Legacy Member
Gonzo zei:
Uwe Mantel der Humor is precies serieus gekrompen in de was, hij bedekt nie zo heel veel :s

Twas weer te peizen da enen uit Iejzel het weer nie ging begrijpen.

1) "Oeveel keer gade die ijskast nog laten openstaan jong?" :s
2) "Laat de ijskast anders nog ffkes openstaan, wie weet springt 't vlees sebiet vanzelf in de pan"

1 resulteert in een zucht en ergernis, 2 resulteert in ne glimlach en waarschijnlijk meer kans dat ge het eraf niet (of minder) gaat doen.

DUS als mijne vriend zegt "mijn collega's zeggen dak meer en meer op de clochaar van aan 't Zuidstation begin te lijken :s", dan strijk ik me plezier zijn kleren.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan